Pamięć — to cmentarz...
Pamięć — to cmentarz: uczucia przeżyte
Człowiek w niej składa na wieczny spoczynek,
Na grobach sieje kwiat niezapominek1,
Z napisem rytym kładzie na nich płytę
I krzyże wznosi wyciosane z drzewa,
Albo je w brązie lub złocie odlewa.
Kiedy się zalśni gwiazdami wybita
Kopuła niebios2: myśl zwiedza mogiły,
Prostuje krzyże, co się pochyliły,
Napis na głazie wykowany3 czyta — —
Przy jednej chwilę zatrzyma się trunie4,
Od drugiej szybko w dalszą drogę sunie.
Czasem bezwiedna5 ją zmusi potęga,
Iż płytę z grobu, choć z wstrętem, podważy:
Spojrzy na zwłoki z grozą w bladej twarzy,
Chce odejść — stopy jej z ziemią coś sprzęga,
W grób patrzeć musi, chociaż oczy kryje,
I drży, że trup w nim ohydny odżyje...
Niekiedy stawa6 smutna na kurhanie7,
Gdzie kwiat błękitny najbujniej się ściele:
Podźwiga płytę żądnie8, a nieśmiele — —
O nie!... Ten trup już nigdy nie powstanie!...
Próżno tęsknota do życia go woła
Płomieniem serca i płomieniem czoła9...
Na grobie pięknej, niegdyś żywej chwili,
Ze złożonymi na piersiach rękoma,
Długo myśl, stojąc cicha, nieruchoma,
W smutnej zadumie skroń ku ziemi chyli,
I przez łzy patrzy na krzyż szczerozłoty,
Pełna dozgonnej, bezbrzeżnej tęsknoty...
Odrosną kwiatom zerwane kielichy;
Uwiędła trawa w czas chłodnej jesieni,
Znów się o złotej wiośnie zazieleni;
Słońce co rano ma świeże uśmiechy10,
Choć się wieczorem za gór grzbiety schyla — —
Nie zmartwychwstaje zmarła szczęścia chwila.
Przypisy:
1. niezapominki — dziś popr.: niezapominajki. [przypis edytorski]
2. gwiazdami wybita Kopuła niebios — sugerowane jest tu porównanie gwiazd do złotych gwoździ lub do innego elementu dekoracyjnego. [przypis edytorski]
3. wykować (daw.) — wykuć. [przypis edytorski]
4. truna — dziś popr.: trumna. [przypis edytorski]
5. bezwiedny — tu: nieznany. [przypis edytorski]
6. stawa — dziś popr.: staje. [przypis edytorski]
7. kurhan — grób w formie ziemnego kopca. [przypis edytorski]
8. żądnie — tu: chętnie. [przypis edytorski]
9. płomieniem czoła — żarliwą myślą. [przypis edytorski]
10. uśmiechy — rym zdradza wymowę „e pochylonego” jak „i”. [przypis edytorski]