Przebudzenie Jehowy¹

Jehowa się przebudził i spojrzał dokoła:

Wszystko było, jak wówczas, gdy zamknął powieki

Przed czasem, który tylko On sam zmierzyć zdoła.

Wszystko znalazł w porządku, co stworzył przed wieki²:

Światy szły po wieczystej, wytkniętej im drodze,

Idąc wieków miliardy bez Jego opieki.

Rozprężył Swe ramiona i uczuł, że wodze³

Ruchu wziąwszy, wstecz mógłby zwrócić światów kroki,

Jak swój bezwolny, cichy szyk zwracają wodze⁴,

Lub jak wicher wstecz cofa płynące obłoki;

Uczuł, że mógłby drugie wzbudzić w próżni życie,

W nowe kształty przyoblec dawnych istnień zwłoki,

Albo wszystko bez śladu zniszczyć we wszechbycie,

Gdyby chciał!... Ale wszystko dobrem Mu się zdało,

I rad z Siebie, oczyma wodził po błękicie.

Wtem przy słońcu planetę spostrzegł ciemną, małą,

Dawno wygasłą. Wówczas z oczu złowróżące

Skry Mu poszły, że w ogniach całe niebo stało.

I rzekł do Swojej duszy: Oto złe roztrącę!...

I pchnął planetę — — jako kula kryształowa

O rozpalony metal, rozprysła o słońce.

Zasłoń ramieniem pierś Twą, nim zaśniesz, Jehowa,

Niech złom⁵ planety w serce się Twoje nie wwierci,

Bo każdy pył jej w sobie tyle jadu chowa,

że, nieśmiertelny, próżno z bólu zwałbyś⁶ śmierci!...

Przypisy:

1. Jehowa — Jahwe, hebrajskie określenie Boga. [przypis edytorski]

2. wieki — dziś popr. forma N.lm: wiekami. [przypis edytorski]

3. wodze — cugle a. lejce. [przypis edytorski]

4. wodze — dziś popr. forma M.lp: wodzowie. [przypis edytorski]

5. złom — odłamek. [przypis edytorski]

6. zwać — tu: wzywać. [przypis edytorski]