Rycerz

Jedzie, jedzie rycerz z dali,

młody rycerz w lśniącej stali,

a po hełmie laur¹ mu pnie się,

dank² i chwałę z pola niesie.

Jedzie, pyta: co się dzieje?

w domu nie był czas niemały.

„Rozpoczęły się turnieje,

męże³ idą szukać chwały.

Wstali starsi, młodsi wstają,

w szranki⁴ idą całą zgrają,

idą w szranki z piersią wrzącą,

laury twoje sen im mącą.

Idą w szranki całą zgrają,

laury twoje sen im mącą,

ciebie tylko tam czekają,

hej, rycerzu z zbroją lśniącą”.

Jedzie, jedzie rycerz z dali,

młody rycerz w lśniącej stali;

czerpiąc siłę z krwi i bolu,

dank i chwałę zdobył w polu.

Jedzie, wieje z hełmu kitą,

orle skrzydła świecą w godle,

chrzęści zbroja, grzmi kopyto,

lecz się rycerz chwieje w siodle.

Stanął, szepce: „Przyjacielu,

zawodników widzę wielu,

niby z sobą walczą kopią,

ale we mnie oczy topią.

Ze mną, ze mną to na próbę

wyjechali tam do słupa

i te drzewca wzięli grube — —

a ja wiozę w sobie trupa.

Upiór patrzy w moje oczy,

świat mi cały kirem mroczy,

zimne ręce na mnie wkłada,

wyje za mną: biada! biada!

Co mi moc ma, chwała warta,

cóż, choć imię niesie grozę — —

na ramionach moich czarta,

w ciele moim trupa wiozę.

Lecz na Boga! zanim runę,

jeszcze skrzeszę mieczem łunę,

jeszcze laury zerwę świeże

choćby na grób!... W bój, rycerze!...”

Przypisy:

1. laur — roślina o wiecznie zielonych liściach, symbol zwycięstwa. [przypis edytorski]

2. dank (daw.) — pierwszeństwo a. nagroda. [przypis edytorski]

3. męże — dziś popr. forma M.lm: mężowie. [przypis edytorski]

4. szranki — ogrodzenie placu, na którym odbywał się turniej rycerski, przenośnie: sam turniej. [przypis edytorski]