Virgini intactae¹

Ust twych więc usta nie tknęły niczyje?

Nikt nie uścisnął twojej drżącej ręki?

Nikt się nie oplótł w twoich włosów pęki,

ani się wessał w twoją białą szyję?

Nikt się nie wsłuchał, jak twe serce bije,

jak omdlewają słów błękitne dźwięki²,

a ciała twego kształt smukły i miękki

zdrój tylko widział i wodne lilije?

I nigdy dumne to, królewskie ciało

w niczyich ramion uścisku nie drżało?

pragnienie twoje jest jak blask o wschodzie?

Nigdy w twych oczu słonecznym ogrodzie

nie trysła rozkosz kwiatami złotemi?

Pójdź! Tyś jest szczęściem najwyższym na ziemi!

Przypisy:

1. virgini intactae (łac.) — nietkniętej dziewicy (D. lp). [przypis edytorski]

2. błękitne dźwięki — przykład synestezji, środka stylistycznego popularnego w poezji Młodej Polski, polegającego na przypisywaniu jednemu zmysłowi wrażeń charakterystycznych dla drugiego. [przypis edytorski]