Ulica szarlatanów

Szarlatanów¹ nikt nie kocha.

Zawsze sami.

Dla nich gwiazdy świecą w górze

i na dole.

W tajnych szynkach piją dziwne

alkohole,

I wieczory przerażają

bluźnierstwami.

Wymyślili swe tablice

szmaragdowe².

Krwią dziewicy wypisali

charaktery³.

Strachy w liczbach⁴: 18,

3 i 4.

Przeklinamy Jezu-Chrysta

i Jehowę⁵.

Szarlatani piszą księgi

o papieżach.

Zawsze w nocy mówią źle o

Watykanie⁶.

Zawsze w nocy słychać szklane,

szklane łkanie:

płaczą gwiazdy zaplątane

w szkłach na wieżach.

Kiedy miesiąc⁷ umęczony

wschodzi na nów,

alkohole z przerażenia

drżą słodyczą.

Nie pomogą alkohole:

W nocy krzyczą

łzy fałszywe szmaragdowych

szarlatanów.

Bardzo cicho i boleśnie

jest nad ranem.

Dzwonią dzwony, świt pochyla

się w pokorze.

Odpuść grzechy szarlatanom,

Panie Boże,

wszak Ty jesteś takim samym

szarlatanem.

Wiersz napisany w roku 1928; pierwodruk w publikacji książkowej: Utwory poetyckie, wyd. „Prosto z mostu”, 1937.

Przypisy:

1. szarlatan — oszust, zwodzący łatwowiernych ludzi swoimi rzekomymi nadzwyczajnymi umiejętnościami. [przypis edytorski]

2. Tablica szmaragdowa (łac. Tabula Smaragdina) — krótki tekst hermetyczny, którego autorstwo przypisywano Hermesowi Trismegistosowi; wysoko ceniony przez średniowiecznych alchemików islamskich i europejskich jako podstawowy w ich sztuce: wierzono, iż zawiera tajemnicę uzyskania kamienia filozoficznego (substancji umożliwiającej przekształcanie metali nieszlachetnych w szlachetne: złoto lub srebro). [przypis edytorski]

3. charakter (daw.) — znak pisany, litera; tu: symbol alchemiczny, kabalistyczny lub magiczny. [przypis edytorski]

4. strachy w liczbach — od starożytności niektórym liczbom przypisywano szczególne znaczenie, niektóre uważano za przynoszące szczęście, inne za pechowe; przekonanie, że numer związany z daną osobą lub rzeczą określa jej naturę i ma wpływ na jej losy (numerologia), znalazło odzwierciedlenie w szczególności w kabale, powstałej w średniowieczu żydowskiej mistycznej filozofii religii. [przypis edytorski]

5. Jehowa — dziś częściej: Jahwe, imię własne Boga żydów i chrześcijan. [przypis edytorski]

6. Watykan — tu: papiestwo, Kościół rzymskokatolicki i jego hierarchia; od nazwy wzgórza Watykan w Rzymie, które od XIV w. stało się główną siedzibą papieży i najwyższych władz Kościoła. [przypis edytorski]

7. miesiąc (daw., poet.) — księżyc. [przypis edytorski]