[O wielkie niebo świata...]

O wielkie niebo świata, od wiatru zmarszczone,

od snu zielono wzdęte, od ognia czerwone,

nad kuźnią purpurową jak żelazo giętkie,

jak łuk żaru ziejące, jak miecz boski — piękne.

Niebo, niebo tułacze idące na wschody,

nad wypalone miasta i żywe ogrody,

idące na północe, na białe południa,

niebieska harfo lipca i żelazna grudnia.

Niebo-pielgrzymie, ty rozpoznasz przecie

tych, co w tobie odbici jak w wielkim zwierciadle,

ciągnęli nić tęsknoty wędrując po świecie

i zanim nić zwinęli, już u końca padli.

0 ty, niebo tułacze, twoje ptaki dzwonią,

są nam jednako orłem, aniołem, pogonią

i tym, co ich szukają, i tym, co znaleźli,

i tym, co nieśli je gdzieś i nie donieśli,

i tym, co już zdradzili, i tym, co jak owi,

co giną za nic — bracia Chrystusowi,

i tym, co rozpoznali i na sercach swoich

przykuli jak ryngrafy¹ na ognistej zbroi.

O niebo, niebo boże, połącz nas i uczyń

krzyż jakiś albo znamię czasu, co pouczy,

co nakaże wybaczać i zbudować korab²,

który przez każdy potop przejdzie jakby chorał,

który, arka natchniona, arka sprzymierzona,

będzie mocnym jak surma³, słabym jak ramiona,

i da tym, co widzieli upiorów tabuny,

serca z białych gołębi i oczy — pioruny,

tym, którzy krzyk słyszeli, który niebo z kory

odzierał, jakiś nowy młot i młot natchniony,

który tam, gdzie uderzy, wypryśnie kształt czysty,

a gdy nie zmiażdży — będzie wiekuisty.

20 V 42 r.

Przypisy:

1. ryngraf — medalion z postacią Maryi, stylizowany na tarczę. [przypis edytorski]

2. korab (daw.) — statek. [przypis edytorski]

3. surma — instrument dęty używany w wojsku. [przypis edytorski]