Swoboda

koń bryzgiem srebrnych dzwonków parska

w zieloną ruń¹ jak wodę miękką

kwiaty przynoszą w barwnych garstkach

świt gęstych rzek na sutkach dźwięku.

Drzewa są wolne w rudych lasach

przebiega koń przez płynność polan

różowo gra rozbiegiem oczu

balony nozdrzy gnie do kolan

a kiedy wbiegnie w dźwięczne stepy

w rozlany łan błękitem świeży

stanie wysoko wyzwolony

i wchłonie słońce wolne zwierzę...

Przypisy:

1. ruń — nisko rosnąca, gęsta roślinność. [przypis edytorski]