[Bartoszu, Bartoszu...]

Bartoszu, Bartoszu,

Nie traćwa¹ nadziei.

Bóg pobłogosławi,

Ojczyznę nam zbawi.

Tam w górę, tam w górę,

Poglądaj na Boga,

Większa miłość jego

Niźli przemoc wroga.

Z maleńkiej iskierki

Wielki ogień bywa,

Oj pękną, choć twarde

Przemocy ogniwa!

Oj ostre! oj ostre,

Ostre kosy nasze,

Wystarczą na krótkie

Moskiewskie pałasze².

Kiliński był szewcem,

Podburzył Warszawę,

Wyprawił moskalom

Weselisko krwawe.

Nauczył Kościuszko

Pod Racławicami,

Jak siekierą, kosą

Rozprawiać z wrogami.

Bóg nam dał, Bóg nam dał

Kraj wielki, bogaty,

W nim Głowackich wiele

Brać ruskie armaty.

Wszystko wziął podły wróg,

I wiarę nam kłóci,

Myśli, że nas duszą

Do siebie nawróci.

Nie chcemy berlińskiej,

Petersburskiej wiary,

Bóg nam dopomoże

Pobić króle, cary!

Przypisy:

1. traćwa (gw.) — traćcie. [przypis edytorski]

2. pałasz — broń biała, używana m.in. przez ciężką jazdę i dragonów, od XVII w. rozpowszechniona w Europie. [przypis edytorski]