Szkolne przygody Pimpusia Sadełko

Szkoła

Szkoła pani Matusowej

głośne w świecie ma przymioty;

uczęszczają do niej wszystkie

dobrze wychowane koty.

Już to sam nieboszczyk Matus

był wybornym pedagogiem

i prowadził przez lat wiele

znaną pensję¹ „Pod Batogiem²”.

Kot to był uczony wielce,

a siadywał na zapiecku³,

pomrukując sobie z cicha

po łacinie i po grecku.

Osierocił wszakże szkołę

i zostawił żonę wdowę,

gospodarną, zabiegliwą⁴,

jejmość⁵ panią Matusowę.

Szkoła dalej szła swym trybem,

tylko znak jej „Pod Batogiem”

usunięty został ze drzwi,

a zrobiony: „Kot z Pierogiem”.

Łatwo pojąć, jak ta zmiana

rozszerzyła pensji sławę,

młode kotki na naukę

biegły jakby na zabawę.

Jedna matka synka wiodła,

druga swą córeczkę małą,

byle każde z pensji godła

choć kruszynę skorzystało.

Nic milszego bowiem, dziatki⁶,

jak kot pięknie wychowany,

taki, jak go tu widzicie,

nad miseczką od śmietany.

Szczęście rodzinne

Żyli sobie wtedy w mieście

imci⁷ państwo Sadełkowie,

którzy mieli jedynaka,

cudo — kotka, co się zowie!

„Pimpuś” było mu na imię,

skórka szara w żółte łaty.

Cały dzień na rękach siedział

to u mamy, to u taty.

Rano, wieczór, pan Sadełko

jedynaka brał pod boki,

mile sobie przyśpiewując,

wyprawiali różne skoki.

A pieścili, a chuchali,

a broń Boże do roboty!

Zawsze tylko: „Mój ty skarbie!

Mój ty srebrny! Mój ty złoty!”

O, nic nie ma piękniejszego

nad rodzinne, błogie życie!

Słodycz jego i rozkosze

na obrazku tym widzicie.

Szybko biegną miłe chwile,

Czas przemija lotem ptaka...

Nie ma rady! Trzeba zacząć

wychowanie jedynaka.

Pimpuś wyrósł jak na drożdżach,

ale w głowie — same psoty.

W jego wieku dawno siedzą

nad książkami inne koty.

Tak więc państwo Sadełkowie

rozstają się z dzieckiem drogiem⁸

i oddają we łzach synka

na naukę „Pod Pierogiem”.

Lekcja tańca

Ledwie Pimpuś wszedł do szkoły,

wnet usłyszał skoczne dźwięki;

właśnie brały lekcje tańca

i panicze, i panienki⁹.

Pierwszy Filuś, z białym gorsem¹⁰,

wdzięcznie ujął się pod boki

i podniósłszy lewą nóżkę,

śmiało daje sus szeroki.

Przy nim śliczna Kizia-Mizia

w żółtej szafie, w wielkiej kryzie¹¹,

w sukieneczce tańczy białej...

Czy widzicie Kizię-Mizię?

Za nią hasa Łupiskórka,

tancerz znany z swej ochoty,

celujący uczeń szkoły,

co wyprzedził wszystkie koty.

Dalej Lizuś i Trojaczek

trzymają się za pazurki,

naśladując żwawo skoki

wybornego Łupiskórki.

Z uwielbieniem i zazdrością

patrzy na to Pimpuś z dala.

Rad by także ciąć hołubce¹²,

lecz brak stroju nie pozwala.

Wnet też pani Matusowa

wstążkę wiąże mu u głowy

i u pasa zręcznie spina

półgarnitur nankinowy¹³.

Miauknął Pimpuś zachwycony

tak przedziwną toaletą

i do tańca zaraz staje

z piękną panną Sofinetą.

Sofinetka z wdziękiem wodzi

spuszczonymi w dół oczyma,

a że jeszcze jest nieduża,

więc łapeczkę w buzi trzyma.

Pimpuś omal z garnituru

i ze skóry nie wyskoczy;

przy muzyce idzie kociej

do wieczora bal ochoczy.

Kot nie może być niezgrabnym

jakby niedźwiedź jaki bury...

Gdyby ruszyć się nie umiał,

któż by łowił myszy, szczury?

Rozstanie

Uściskany, opłakany,

i na progu, i za progiem,

został Pimpuś pensjonarzem

sławnej szkoły „Pod Pierogiem”.

Zrazu żal mu nieco było

żegnać tatę, żegnać mamę;

popłakiwał nawet sobie,

gdy zamknięto za nim bramę.

Lecz się wkrótce rozweselił,

na wysokim siadłszy stołku,

gdy zobaczył pełen talerz

smakołyków na podołku¹⁴.

Mama — kotka mu kupiła,

tato — biczyk i piłeczkę,

więc choć łza się zakręciła,

to, ot, tylko tak... troszeczkę.

Ale państwo Sadełkowie,

ci utulić się nie mogą

i miłego jedynaka

opłakują, idąc drogą.

Już im z oczu znikła szkoła/

z ogrodzeniem swym zielonem¹⁵,

a to on, to ona staje,

by zamachać choć ogonem.

Tak ów żeglarz, gdy na łodzi

od miłego brzegu płynie,

chustką na znak wieje białą

przyjaciołom i rodzinie.

O, nie wiedzą tego dziatki,

jaka po nich pustka głucha,

gdy do próżnej wszedłszy chatki,

matka staje, patrzy, słucha...

Słucha wiatru, co przelata¹⁶,

po szerokim wiejąc świecie...

Czy jej wieści nie przynosi?

Czy nie tęskni miłe dziecię?

Późno w nocy siedzi, duma,

na samotnej chaty progu.

aż w opiekę odda świętą

oddalone dziecię Bogu.

Marsz z kuchni!

Zjadłszy swoje specyjały¹⁷,

oblizał się nasz kocina

i rzekł: „Jakoś ta nauka

wcale nieźle się zaczyna.

Chwalić Boga, że rodzice

do takiej mnie dali szkoły,

gdzie prócz tańca i jedzenia

obce inne są mozoły.

No, co prawda, już i w domu

do tegom¹⁸ się nie sposobił.

Pytam nawet, niech kto powie,

co ja bym nad książką robił?

Muszę tylko do spiżarni

i do kuchni poznać drogę,

a najpierwszym uczniem w szkole,

na mój honor, zostać mogę!”

Jakoż¹⁹ dobrał sobie Pimpuś

kompanijkę tęgich kotów

i wyprawił się do kuchni,

na naukę dalszą gotów.

Biegną jeden przez drugiego

i dalejże do kucharki:

„A, dzień dobry, pani Piętka!

Przyszliśmy tu zajrzeć w garnki!”

Pani Piętka z wałkiem stała

przy stolnicy pełnej ciasta.

A była to popędliwa

i niemłoda już niewiasta.

Jak zobaczy owe koty,

jak nie krzyknie na nich z góry:

„A leniuchy! A niecnoty!

A marsz z kuchni w mysie dziury!”

Jaki taki, bliższy proga,

umknął zręcznie przed pogonią;

a zaś reszta się spotkała

z pani Piętki twardą dłonią.

Płacze Kizia, Sofinetka,

płacze Pimpuś nasz uczony.

I ze wstydem się wynoszą,

pospuszczawszy w dół ogony.

Katastrofa

Trudno sobie wyobrazić

coś milszego od tej sali,

w której malcy z „Pod Pieroga”

obiad co dzień zajadali.

Okno było tam weneckie,

co na ogród się odmyka,

książek pełno, a na ścianie

portret męża nieboszczyka.

W pośrodku²⁰ stół ogromny,

osiem nakryć na nim leży,

przy nim stoi wielki fotel

i krzesełka dla młodzieży.

Dobra pani Matusowa

na fotelu zwykle siada

w białym czepcu, w okularach,

i paniątkom²¹ jeść nakłada.

A ze ściany mąż nieboszczyk

na siedzących patrzy z dala

i wąsami, zda się²², rusza,

zda się, grozi lub pochwala.

O, niejeden już tam przeszedł

obiad smaczny i wesoły,

kiedy Pimpuś, nasz bohater,

„Pod Pierogiem” wszedł do szkoły.

Serce mocno mu zabiło,

gdy zobaczył wielką salę;

a miał właśnie żółtą kurtkę

i wyglądał doskonale.

„No, siadajcie, drogie dzieci! —

rzecze pani Matusowa.

— Tylko cicho się sprawiajcie,

bo mnie dzisiaj boli głowa”.

Siadły kotki, milcząc, jedzą,

ten, to ów języczkiem chłepcze.

a tak cicho, że dosłyszy,

co tam w kątku myszka szepcze.

Ale Pimpuś ten miał zwyczaj,

że kołysał się na stołku.

Raz i drugi rzecze pani:

„Przestań, proszę, mój aniołku!”

Pimpuś zerka na nią z boku,

potem chwilkę siedzi cicho,

aż znów bujać się zaczyna,

tak go kusi jakieś licho.

Trącają go łokciem kotki,

że to brzydko, że nieładnie...

„A przestańże! — woła pani —

Bo ci jeszcze stołek padnie!”

Ledwie słów tych domówiła,

rrrrrym!... jak długi Pimpuś leży,

za nim obrus, za obrusem

grad miseczek i talerzy...

Korzystają z chwili koty,

gwałt się robi niesłychany...

groźnie patrzy mąż nieboszczyk

i wąsami rusza z ściany...

Pimpuś, w obrus owinięty,

z miejsca ruszyć się nie może,

co się dźwignie, to ze stołu

lecą za nim łyżki, noże...

Lizuś chwyta kubek z miodem,

Łupiskórka mu wydziera,

Filuś cały na stół włazi

i łapkami sosy zbiera.

Pani iskry lecą z oczu,

nie wie, co w tym robić piekle...

Kizia drze się wniebogłosy,

a Trojaczek miauczy wściekle.

Jedna tylko Sofinetka

z śmiechem rzecze: „Już powiadam,

że najgorsze te chłopaki

z całej szkoły, proszę Madam²³!”

I spokojnie, jak przystało

dla uczącej się panienki,

siedzi sobie, tylko ogon

jej wygląda spod sukienki.

Jedno drapie, drugie bije,

pełno krzyku, pisku, wrzasku,

trudno nawet opowiedzieć

i przedstawić na obrazku.

Bijatyka

Po wieczerzy do łóżeczek

cała poszła spać gromada;

ale z Filem psotnik Pimpuś

bijatykę rozpoczyna.

Spadła kołdra i pierzynka,

— lecą jaśki w różne strony,

Filuś upadł na podłogę

poduszeczką przywalony.

Reszta kotków, hyc!... na ziemię

i do figlów... hejże, dalej!

Pościągali prześcieradła,

całą pościel pościągali.

Wtem ze świecą wchodzi pani...

„Co za rwetes²⁴? Co za krzyki?

A do łóżka! Spać mi zaraz!

No, czekajcie, swawolniki²⁵!...”

Jak tam poszła cała sprawa,

jak się wszystko to skończyło,

o tym nawet, drogie dzieci,

i wspominać mi niemiło.

Tyle tylko wam opowiem,

że nazajutrz przez dzień cały

kotki wody nanosiły,

prześcieradła prać musiały.

A największy figlarz, Pimpuś,

Bez mundurka, dla pokuty,

Od samego musiał rana

Wszystkim kotkom czyścić buty.

Pimpuś buty czyści

Głos

Gdzie te nóżki chodziły,

Co te butki zrosiły?

Chór

A, mój miły panie,

chodziły po łanie.

A na łanie stoi rosa

w majowe zaranie!

Głos

Gdzie te nóżki chodziły,

co te butki zrosiły?

Chór

Chodziły po łące,

goniły zające.

A na łące trawka młoda

I kwiatki pachnące!

Głos

Gdzie te nóżki chodziły,

co te butki zrosiły?

Chór

Chodziły na pole,

na tę czarną rolę,

deptały tam krasne²⁶ maczki

i modre²⁷ kąkole!

List

Usiadł Pimpuś z piórem w łapce,

chcąc rodzicom donieść w liście

o żałosnych swych przygodach,

i tak pisze zamaszyście:

„Droga Mamo! Drogi Tato!

Bardzo mi tu źle jest w szkole.

Jeżeli mnie Tato kocha,

to do domu wrócić wolę!

Jeść tu dają bardzo mało,

dokazywać — ani trocha²⁸,

proszę przysłać mi ciasteczek,

jeżeli mnie Mamcia kocha!

Mało serce mi nie pęknie,

że się muszę żegnać z Wami!

Kochający Pimpuś”. Tu się

nasz kocina zalał łzami.

I niewiele myśląc, włazi

w trzewik męża nieboszczyka,

i wspomniawszy dom rodzinny,

gorzko płacząc, łzy połyka.

„W noska”

O wy, latka młodociane!

O dziecięcy wieku błogi!

Jakie krótkie są twe żale,

twoje smutki, twoje trwogi!

Nie tak szybko w letni ranek

srebrna rosa schnie na kwiecie,

jak te łezki brylantowe

w modrych oczach twoich, dziecię!

I nie z takim chmurkę w maju

rozdmuchuje wiatr pośpiechem,

jak na liczku twym rumianym,

znika smutek przed uśmiechem.

Chwilki życia na twym niebie

złotą mienią się obręczą.

Dusza twoja to obłoczek

malowany śliczną tęczą!

Tak i kotki z „Pod Pieroga”

dnia trzeciego zapomniały

o tej burzy, co wieczorem

szkolny gmach wstrząsnęła cały.

Jako znika cień o wschodzie,

tak zniknęła w sercach troska,

a prześliczna Kizia-Mizia

grę prowadzi, zwaną „w noska”.

Gra ta, bardzo znakomita,

na tym, dziatki me, polega,

że się kotek kotka chwyta

i po całym domu biega.

Chwytać trzeba za obróżkę,

a kto jej na szyi nie ma,

tego się za nosek bierze

i w pazurkach mocno trzyma.

Pimpuś-śmiałek

Już dawno mówią o tem²⁹:

„Żyją z sobą jak pies z kotem”.

Ale Pimpuś nie dowierzał

i przymierzał.

Skoro tylko psa gdzie zoczy³⁰,

to podejdzie, to uskoczy,

ale z drogi mu nie schodzi

pan dobrodziej!

Jeden, drugi kundys³¹ krzepki

ani dbał o te zaczepki;

psu nie honor bić się z kotem.

Co mu po tem?

Przestrzegały inne koty:

„Porzuć, Pimpuś, swoje psoty,

bo się kiedy tak zahaczysz,

że... zobaczysz!”

Ale Pimpuś, harda sztuka,

z psami wciąż zaczepki szuka

i po nosie — trzep ich z boku...

Psy... już w skoku!

Już dobrały się do skóry...

„Aj, aj! — wrzeszczy Pimpuś. — Gbury!

Toż od takiej znajomości

bolą kości!...”

A psy na to: „To nauka!

Znajdzie guza, kto go szuka...

A za taką awanturę

biorą w skórę!”

Postanowienie

W nocy lament... Co takiego?

A to Pimpuś miauczy srodze.

Kawał futra brak na grzbiecie,

po psich zębach znak na nodze...

Wstaje pani Matusowa:

kataplazmy³², szarpie³³, plastry...

„Ach, już nigdy — stękał Pimpuś —

nie zaczepię psiej hałastry³⁴”.

Całą noc biegały koty,

ten z miseczką, ten ze świecą...

aż nad ranem ledwo Pimpuś

obwiązany usnął nieco.

Długie potem przyszły chwile

rozmyślania i niemocy.

Nieraz Pimpuś i zapłakał,

w swym łóżeczku siedząc w nocy.

„Ach! Cóżem ja, nieszczęśliwy,

najlepszego zrobił w świecie!

Jakże teraz się rodzicom

pokażę z tą łatą w grzbiecie!...

Ach! Czekają oni ze mnie

i pociechy, i podpory...

A ja, próżniak niegodziwy,

cóżem zrobił do tej pory?

Drogi Tato! Droga Mamo!

Miły domku mój rodzinny!

Już ja teraz się poprawię

i zupełnie będę inny!

Przebacz, przebacz, drogi Tato!

Błogosław mi, Mamo droga!

Wasz jedynak teraz będzie

pierwszym uczniem z «Pod Pieroga»!”

Czy dotrzyma Pimpuś słowa,

o to ja się już nie boję!

Któż by ojca, matkę drogą

chciał zasmucić, dziatki moje?

Przypisy:

1. pensja — prywatna szkoła żeńska, zwykle z internatem. [przypis edytorski]

2. batog — mocny bat. [przypis edytorski]

3. zapiecek — miejsce, legowisko za piecem lub na piecu w dawnych wiejskich domach. [przypis edytorski]

4. zabiegliwy (daw.) — zapobiegliwy, przezorny, nie szczędzący zabiegów i starań. [przypis edytorski]

5. jejmość (daw.) — tytuł grzecznościowy używany wobec kobiet, skrócona forma zwrotu „jej miłość”. [przypis edytorski]

6. dziatki (daw.) — dzieci. [przypis edytorski]

7. imci (daw.) — tu: tytuł grzecznościowy pary małżeńskiej; liczba mnoga od „imć” oznaczającego „jejmość” lub „jegomość” („jej/jego miłość”). [przypis edytorski]

8. drogiem (daw. forma) — drogim. [przypis edytorski]

9. brały lekcje tańca i panicze, i panienki — dziś popr.: brali lekcje tańca i panicze, i panienki. [przypis edytorski]

10. gors — przednia część męskiej koszuli. [przypis edytorski]

11. kryza — kolisty marszczony kołnierz. [przypis edytorski]

12. hołubiec — figura w tańcu polegająca na uderzeniu obcasem o obcas podczas podskoku. [przypis edytorski]

13. nankin — tkanina bawełniana o gęstym splocie. [przypis edytorski]

14. podołek — wgłębienie spódnicy lub fartucha u siedzącej kobiety. [przypis edytorski]

15. zielonem (daw.) — zielonym. [przypis edytorski]

16. przelata — dziś popr. forma: przelatuje. [przypis edytorski]

17. specyjały (daw.) — dziś popr.: specjały, smakołyki. [przypis edytorski]

18. do tegom się nie sposobił — inaczej: do tego się nie sposobiłem, tzn. nie przygotowywałem się. [przypis edytorski]

19. jakoż (przestarz.) — spójnik akcentujący, że coś, o czym mowa wcześniej, jest prawdziwe, zaszło lub spełniło się: i rzeczywiście, i w samej rzeczy. [przypis edytorski]

20. w pośrodku — dziś popr.: pośrodku a. w środku. [przypis edytorski]

21. paniątko — młodziutki panicz lub młodziutka panienka. [przypis edytorski]

22. zda się — zdaje się, wydaje się. [przypis edytorski]

23. madam (daw., z fr.) — pani, tytuł grzecznościowy nauczycielki. [przypis edytorski]

24. rwetes — hałas, zamieszanie. [przypis edytorski]

25. swawolnik — psotnik. [przypis edytorski]

26. krasny (daw.) — czerwony. [przypis edytorski]

27. modry — ciemnoniebieski. [przypis edytorski]

28. trocha (daw., gw.) — trochę. [przypis edytorski]

29. tem (daw.) — tym. [przypis edytorski]

30. zoczyć (daw.) — zobaczyć; dostrzec. [przypis edytorski]

31. kundys — kundel. [przypis edytorski]

32. kataplazm — gorący, wilgotny okład rozgrzewający z nasion oleistych, papki mącznej itp. [przypis edytorski]

33. szarpie — materiał opatrunkowy z nitek wyszarpanych z płótna. [przypis edytorski]

34. hałastra (pogard.) — banda, zgraja. [przypis edytorski]