Kobieta w morzu

1

W czarnym trykocie lśniącym

i w kasku z gumy czerwonej

zachodzi w morzu jak słońce,

tylko z przeciwnej strony.

2

Zamieszana w srebrzystą pianę,

zamiatana szumiącą grzywą,

przekomarza się z oceanem,

który chciałby ją kochać nieżywą.

3

Leży jak w łożu.

Na fali oparła głowę.

Otworzyła ramiona płowe.

Cała oddana morzu.

4

Morze wzbiera ponad krawędzie,

zagarnia ją chciwym ruchem —

i są jak Leda z Łabędziem,

okryci łabędzim puchem.

5

Jak muszla wpółzanurzona

w fal szmaragdowym obiegu,

wsparta na smukłych ramionach

faluje leżąc przy brzegu.

6

Odpina z ramion zapięcia,

otrząsa krople z dłoni:

łzy szczęścia gorzkiej toni,

która ją miała w objęciach.

7

Jak skarb wyrzucony przez fale

otoczona konturem blasku

spoczywa rozparta wspaniale

na migdałowym piasku.