Potwór

Nous sommes les Soeurs Siamoises

du Luna Parc¹...

Cały ciężar istnienia musiał spaść jak raz

na wątłość naszych białych bark.

Natura, splatając pnie drzew,

szalejąc bujnością wiosny,

spłodziła myślący krzew,

igraszkę o brwiach żałosnych — — —

— Mesdemoiselles Margueritte et Mary² —

przerażający dziwoląg:

Nóg, oczu i rąk po cztery,

wspólna talia, dwa serca złączone niedolą.

Płoniemy wstydu rumieńcem,

który róż z pudrem przesłania,

gdy na nas patrzą młodzieńcy

godni kochania.

Mamy mężów, którzy tańczą z nami

monstrualnego fokstrota.

Piekło wciąga nas całe, po loki ze złota,

gdy we czworo zostajemy sami.

W cynicznych tonąc uściskach

do gwiazd w oknie mrugamy skrycie

i daleka odpowiedź błyska:

„Straszne jest życie!”

Czasem kaszle Margueritte. Nie lubię,

gdy płuc skargą wybucha namiętną.

Chwytam jej rękę w przegubie

i liczę tętno.

Jej gorączka podnosi i moją ciepłotę,

a mój krzyk będzie echem jej krzyku,

gdy otworzą się przed nią drzwi złote

niebieskiego panopticum.

Dzięki Bogu jestem jeszcze zdrowa,

ale ona ma bronchitis i anemię...

jeśli zechce opuścić tę ziemię,

to jej trumna będzie kwadratowa.

O ile nie zaprzeda nas ojciec lub matka

do muzeum dziwolągów wszelkich ras.

Tam, za szybą, wychylimy kielich do ostatka,

my, zawstydzony szkielet:

— Les Soeurs Siamoises —

Przypisy:

1. Nous sommes les Soeurs Siamoises du Luna Parc (fr.) — Jesteśmy Siostry Syjamskie z lunaparku. [przypis edytorski]

2. Mesdemoiselles Margueritte et Mary (fr.) — panny Małgorzata i Maria. [przypis edytorski]