[O sera okruchy lis kruka uprasza...]

O sera okruchy lis kruka uprasza,

Krukiem dla samca zrazu¹ jest kobieta wszelka,

W pychę was niechaj zatem nie wbija cześć nasza:

Sofą bogów jest także kanapka niewielka.

Garniturek jak z pudełka,

Wąs lśniący od brylantyny!

Darwin u pawia objaśnia takich piór przyczyny.

Bywa, madrygały² wątłe

Szlifuje mnich od półwiecza,

Lecz ten klasztorny wyjątek,

Istniejąc, sobie zaprzecza.

Ja przygwożdżone dłonie mam do tarczy luny³,

O, wielkie gwiazdy niebios zbryzgaj ty, krwi moja!

Anioł, wiecie, co splata księżycowe łuny,

Nierealnością ducha mego zahaftował,

Bóg, abym ku wam zeszedł, drabinę zbudował:

Ale nie jestem dość wielki,

Kilku w niej zabrakło szczebli,

Dajcie mi skrzydeł waszych, bym lotu próbował.

Przypisy:

1. zrazu (daw.) — z początku, początkowo. [przypis edytorski]

2. madrygał — rodzaj sielankowej pieśni miłosnej lub krótkiego utworu poetyckiego. [przypis edytorski]

3. luna (z łac.) — księżyc. [przypis edytorski]