Pieśń II

Na psalm Dawidów LII

Quid gloriaris in malitia, qui potens es in iniquitate?¹

Czemu się chłubisz², tyranie,

Z twoich praktyk złością możnych?

Pańska dobroć nie ustanie

Pilnować ludzi pobożnych.

Ostrzejszy nad naostrzoną

Brzytwę język twój pilnuje

Nieprawdę zmyślać szaloną

I na dobre potwarz knuje.

Milszać złość, niż cnoty święte,

Milszyć kłamca, niż prawdziwy,

Rado oko twe przeklęte

Patrzą zdrady zaraźliwej.

Przetoż cię Pan Bóg wyrzuci

Z pośrodka ludu swojego,

Starwszy³ cie na proch, wywróci

I dom twój z gruntu samego.

Na to patrząc, ukrzywdzony

Zlęknie się Pańskiej możności,

A iż nagle zły skażony⁴,

Rozśmieje się z przezpieczności⁵.

Rzecze: „Onoż on, co w złocie

Ufał, w mocy, w chytrej sprawie,

Z płaczliwych sie śmiał w kłopocie,

Zapomniawszy Boga prawie.

A ja, drzewo jak oliwy,

W ogrodzie Pańskim wszczepiony,

Kwitnąć będę, nielękliwy,

W nadzieję z nieba obrony.

A ciebie przed wszemi, Panie,

Wyznam skaźcą⁶ nieprawości

I, mając w tobie ufanie,

Zniosę wszelkie doległości”.

Przypisy:

1. Przeczże się chlubisz ze złości, o mocarzu niesprawiedliwości? [przypis redakcyjny]

2. chłubisz — (tak w rękopisie) chlubisz, chełpisz. [przypis redakcyjny]

3. Starwszy — starłszy. [przypis redakcyjny]

4. nagle zły skażony — nagle zły [został] ukarany. [przypis edytorski]

5. przezpieczność — bezpieczność. [przypis edytorski]

6. skaźca — niszczyciel. [przypis redakcyjny]