Dusza moja tęsknicą

Dusza moja tęsknicą¹,

W mrokach nocy blask,

Przytłumiony oddalą

Ptaka senny wrzask.

Skrzydło ptaka olbrzymie

Widne gwiazdy ćmi —

Zna noce świętojańskie

Dusza, i ciemne dni.

Dusza moja na czółnie

Księżycowym wśród mórz

Widzi stoki powietrzne

Odbitych wzgórz.

Płyną wygięte skały

Ku duszyczce, ku małej,

Trzepota² się w tęsknicy

Żagielek biały.

Moja dusza, ów żagiel

Na wietrze w skos,

Leciutko się przechyla,

Rozpuszcza włos.

Ach, ciężką kotwicą

Zapada w muł,

Bezdenna głębina

Łamie ją wpół.

Na srebrnych stopach biegnie

Ku mogile duszyczka, w świat

Na groby opadło giezłeczko³,

Żal na murawę padł.

Wody spłynęły z grobli,

Zmętniały gwiazdy i dnie —

Czy jeszcze trzeba nam żagli,

Moja duszo, kto to wie?

Przypisy:

1. tęsknica — tęsknota. [przypis edytorski]

2. trzepota — dziś popr. forma 3 os. lp cz.ter.: trzepocze a. trzepoce. [przypis edytorski]

3. giezłeczko, zdr. od giezło — długa, luźna koszula z płótna; strój do trumny. [przypis edytorski]