Krzewom nad moją drogą

Opadły uschłe pączki,

Dzieci czekać nie mogą,

Za płotem skubią strączki.

Jagody zielonkawe,

Byle jak zrywane,

Padają na murawę,

Gniecione i deptane.

Kasztany za sztachetą

I bzy zakwitły już.

Kryjesz się, o poeto,

W cieniu czerwcowych burz.

Ja również nie chcę ubogi

Pozostać, wiążę się w liść.

Na polach zwożą brogi¹.

Ku żniwom pora mi iść.

Dygoce serce. Ale dłoń

Widmowa sięga poprzez ganek,

Czyli to śmierć uwieńcza skroń

Przedwcześnie, zanim wzejdzie ranek

Plonu, jak niecierpliwe dzieci?

Nim owoc zgniotę w jęku warg?

Zrywaj! Ma izba widna świeci.

Łam strąki! Nie znam skarg.

Przypisy:

1. bróg — duży stóg siana przykryty ruchomym dachem na słupach. [przypis edytorski]