Do brata Charaksosa

Nereid¹ cudnych wodne drużyny!

Wiedźcie mi brata statek srebrzysty

Przez szafirowe morza głębiny

Na brzeg ojczysty.

Pośród rodzinnej, kwitnącej wiosny

Szczęśliwa dola niechaj mu wskrześnie,

A życie da mu w jawie radosnej,

Co widział we śnie.

— Ludzkich wyroków posłańcze boski²,

Przynieś miłości nowej podnietę!

By wszystkie żale, zwątpienia, troski

Zatopił w Lete³.

Moc zapomnienia i dobroć łaski

Będzie mu oto, jak wino, mocną,

Unosząc pamięć w zachodu blaski

I w ciemność nocną.

Przypisy:

1. nereidy (mit. gr.) — nimfy morskie, córki Nereusa, boga morskiego i wróżbity, obdarzonego zdolnością przemiany swej postaci w dowolną istotę; najsłynniejszą z nereid była Tetyda, matka Achillesa. [przypis edytorski]

2. Ludzkich wyroków posłańcze boski — zwrot do Hermesa. [przypis edytorski]

3. Lete a. Leta (mit. gr.) — rzeka zapomnienia, jedna z pięciu rzek Hadesu, krainy umarłych. [przypis edytorski]