Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić¹

1. Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić,

na jakąż nutę będę nucić

melodię zgonu mą wyprawną?

Rzuciłem przecież go już dawno.

2. Już dawno się przestałem smucić

O rzeczy miłe mnie stracone.

Miałyżby smutki jeszcze wrócić

kraść, co już dawno ukradzione.

3. Przecież już dawno się wyzbyłem

marzeń o utraconym raju.

Żyję, by zwało się że żyłem...

nad jakąś rzeką, w jakimś kraju...

4. Nad jakąś rzeką, w jakimś mieście,

gdzie ślubowałem ślub niewieście,

gdzie dom stworzyłem jej i sobie

z myślą o jednym wspólnym grobie.

5. A na tym grobie, wspólnym domie,

niechże mi wichr gałązki łomie,

gałązki zeschłe, zwiędłe, kruche

w jesienną deszczną zawieruchę.

6. Tak samo będę słuchał w grobie,

jak deszcz po świecie pluszcze sobie,

jak słucham deszczu za tą ścianą –

i wiem, że znów się budzę rano.

7. Niechże mi rano słońce świeci,

niech świeci jasno, mocno grzeje.

Nad grób niech moje przyjdą dzieci

i niech się jedno z nich zaśmieje.

Przypisy:

1. Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić — wiersz pisany do Leona Stępowskiego [przyjaciela Wyspiańskiego, aktora krakowskiego — red. WL.] i ogłoszony przez tegoż w „Nowej Reformie” w r. 1903. [„Nowa Reforma” — krakowskie czasopismo sympatyzujące z obozem demokratów. Ukazywało się dwa razy dziennie w latach 1882–1928 — red. WL.]. [przypis redakcyjny]