Na progu

Już jutro może nie ostygłym

od łuny okiem będę musiał

ogarnąć świat i spojrzeć wprost

na nieba lot i tęczy most; —

już jutro może dym jak widły

zapachnie chlebem, ognia rózga

wysokim kwiatem w ogród spadnie,

a ptak, co w smutku miał mieszkanie

odmiennym szeptem zamknie sen.

I kiedy będę musiał dotknąć

miłosną ręką drzew tych samych,

położę na nich gniewną pięść.

A kiedy nad mą samotnością

przyjdzie mi słowa jak kolana

radośnie zginać, sercu ufać

i słuchać echa, w którym głos

jak broń oddzwania albo kość

warga otworzy się jak lufa.

Jak jabłoń obłok w oknie stanie

i szepnie — śpiewaj, szepnie — wróć.

Niech głos wysmukły drży jak łódź,

bo to odmienne jest kochanie.

Już jutro może kwiaty grube

pochłoną cię i czas zapomni,

gdy nad twą wiosną tęczy supeł

nad spiż wspanialszy i nad pomnik.

I w dłoni ciepłej twarz ukryta

zacięży¹ nagle, kropla ust

jakbym na wardze łunę niósł

zabarwi sen wśród ptasich gitar

stwardnieje kora pod dotknięciem

czerwonych palców. Lekka kość

jak dziewann² żółtych wonny włos

uśmiechem pozna mnie męczeńskim.

I szepnie — śpiewaj, szepnie — idź.

Nie tobie lekkim słowem kochać

lecz stać nad czasem tym jak krzyż

i znaku czekać znów w obłokach.

Bo jestem tutaj płodnym pyłem

by miłość rosła, kiedy runą,

i trwoga wielka, gdy zabijać

będą wpatrzeni w zbrojne jutro.

Przypisy:

1. zaciężyć — dziś popr.: zaciążyć. [przypis edytorski]

2. dziewanna — lecznicza roślina o wysokiej łodydze i żółtych kwiatach. [przypis edytorski]