Do Stefana George¹

posyłając opłatek

Jest w kraju moim zwyczaj, że w dzień wigilijny,

Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,

Ludzie gniazda spólnego łamią chleb biblijny,

Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

Kiedy ojciec z talerza podnosi chleb biały,

Zbierając w krąg domowych, na ten rozkaz niemy

Wszyscy się podnosimy, i duży, i mały,

Wszyscy się obręczamy² i wszyscy płaczemy.

Bo w tej patriarchalnej, uroczystej chwili

Przeróżne wsteczne³ rzeczy wspominamy sobie,

Myślimy o tych, którzy niegdyś z nami byli,

A dzisiaj, jak dzieciństwo nasze, leżą w grobie.

Posyłam ci ułamek rodzinnego chleba,

O ty, który mi jesteś bratem i czymś więcej!

A w chlebie tym uczucia tyle, ile trzeba,

Aby ludzie ze ziemi byli wniebowzięci.

Obręczam cię, pieśniarzu! gdy w wieczór gwiazdkowy

Będziesz chleb ten spożywał, zwróć głowę w me strony,

A może będziesz słyszeć mógł mój głos echowy,

Dolatujący do cię, mimo gór korony.

Usłysz w onej godzinie duszy mej wołanie,

A jeśli wiosła będą pluskały po Renie,

Niechaj ci się wydaje, że mej myśli łkanie

Do uszu twoich płynie w wigilijnym trenie.

Przypisy:

1. Stefan George (1868–1933) — poeta i filozof; tworzył poezję melodyjną, symboliczną, odwoływał się do koncepcji Nietzschego i Schopenhauera, czerpał z tradycji romantycznej oraz kultury staroż. Grecji; hołdował ideom czystej poezji i sztuki dla sztuki, poszukując jednocześnie wyrazu „ducha narodu niemieckiego”; w pewnym okresie niezwykle wpływowy artystycznie i znany, na przełomie wieków skupił wokół siebie grupę młodych twórców i estetów, wyłącznie mężczyzn (tzw. George Kreis); bliski przyjaciel Wacława Liedera; obaj poeci tłumaczyli wzajemnie swoje wiersze. [przypis redakcyjny]

2. obręczać się — obejmować się. [przypis redakcyjny]

3. wsteczny — tu: miniony, przeszły. [przypis redakcyjny]