Legenda o garści ziemi polskiej

Ojców naszych ziemio święta,

Ziemio wielkich cnót i czynów,

Tyś na wskroś jest przesiąknięta,

Krwią ofiarną twoich synów.

I nie darmo w twoje rano¹,

O! puścizno² przodków droga!

Ziemią świętą ciebie zwano,

Boś najbliżej stała Boga.

Byłaś ziemią poświęcenia,

Przytuliskiem licznych gości;

Dziwny ciebie opromienia,

Czar męczeństwa i świętości.

Niegdyś ze stron tych pątnicy³,

Z wiarą w sercu niewymowną,

Do Piotrowej szli stolicy⁴,

Po relikwii kość cudowną.

I gdy o ten dar nieśmiało

Dla Ojczyzny swej prosili,

Papież schylił głowę białą

I tak odrzekł im po chwili:

„O, Polacy! O, pielgrzymi!

Na cóż wam relikwia nowa?

Wasza ziemia krwią się dymi

I dość świętych kości chowa.

Wszakże jeszcze do tej pory,

W bitwach z Turki i z Tatary⁵,

Męczenników waszych wzory,

Są świadectwem waszej wiary”.

I wziął w rękę swą sędziwą,

Polskiej ziemi grudkę małą,

I na dłoń mu się, o! dziwo!

Kilka kropli krwi polało.

„Weźcie, rzecze, proch ten z sobą

I cud Boży głoście wszędzie!

Niech ta ziemia wam ozdobą

I relikwią świątyń będzie!

Niechaj proch ten z waszych progów

Wciąż wam świadczy przed oczyma:

Jak nad Boga — nie ma Bogów,

Nad tę ziemię świętszej nie ma!”

Przypisy:

1. w twoje rano — na początku twojego istnienia. [przypis edytorski]

2. puścizna — spadek, dziedzictwo. [przypis edytorski]

3. pątnik — pielgrzym. [przypis edytorski]

4. Piotrowa stolica — Rzym a. Watykan jako stolica papiestwa. [przypis edytorski]

5. z Turki i z Tatary (przestarz.) — dziś popr. forma N. lm: z Turkami, z Tatarami. [przypis edytorski]