Oracz do skowronka

I

Już ty śpiéwasz skowroneczku, już też i ja orzę¹,

I my ludzie, i wy ptaszki, wszystko dzieci boże, —

Człowiek w polu gospodarno pracować się sili,

Ptaszek bierze swoje ziarno z zimowych badyli,

Tyś skowronku mój towarzysz choć w nierównéj doli,

O kochaniu jeno marzysz twemu sercu gwoli² —

Tyś szczęśliwy i wesoły gdy jutrznia poranna,

Lecisz w górę, by z anioły³ zaśpiéwać hozanna!

Z twéj piosenki rade nieba i Pan Bóg się cieszy,

Że ptaszkowi mało trzeba i dziękować śpieszy —

Że różnémi gwarząc tony głosisz w kraj daleki:

«Niechże będzie pochwalony, na wieki! na wieki!»

II

Już ty śpiéwasz skowroneczku, już też i ja orzę.

Lecisz w niebo, za oraczem pomódl się niebożę!

Mów, żeś krążąc wedle sioła⁴ widział biédy nasze,

W głodzie wiosna niewesoła jako wiosny ptasze,

Człowiek świtem ze snu wskrześnie, ale rąk nie dźwiga,

Chciałby śpiéwać świętą pieśnię⁵, głodna pierś zastyga,

Za nic wiosny widok rzewny i kraśna⁶ jutrzenka,

Gdy co ranka dzwon cerkiewny po umarłym stęka: —

Dziatwa jęczy, człek się błąka, z łez świata nie baczy⁷ —

Wiosną życie dla skowronka, a śmierć dla oraczy —

Módl się ptaszku! Bóg wzruszony doda nam opieki,

I niech będzie pochwalony, na wieki, na wieki!!

10 kwietnia 1851

Przypisy:

1. Już ty śpiéwasz skowroneczku, już też i ja orzę — piérwszy wiérsz wzięty jest ze znanéj staréj śpiewki Gawińskiego. [przypis autorski]

2. sercu gwoli (daw.) — zgodnie z sercem. [przypis edytorski]

3. z anioły — dziś popr.: z aniołami. [przypis edytorski]

4. sioło — wieś. [przypis edytorski]

5. pieśnię — dziś popr.: pieśń. [przypis edytorski]

6. kraśny (daw., gw.) — piękny. [przypis edytorski]

7. baczyć (daw., gw.) — tu: widzieć, dostrzegać. [przypis edytorski]