Już czas

Już czas! Czas!

Długo nas dniem obrachunku straszył!

Mamy już dosyć modlitw i pokut.

Dzisiaj Ty staniesz przed sądem naszym

I będziesz czekał pokornie wyroku.

Rzucim Ci w serce potężnym kamieniem

Bluźniercze, straszne, krwawe oskarżenie.

— Ostrzem toporu¹, brzeszczotem szabel

Wedrze się w niebo jak wieża Babel²

I Ty, tam w górze, wielki skazaniec,

Tam w międzygwiezdnej straszliwej ciszy,

Ty każde słowo nasze usłyszysz,

Jak Cię oskarża naród wybraniec,

— Nie ma zapłaty, nie ma zapłaty!!!

To, żeś nas kiedyś, dawnymi laty,

Wywiódł z Egiptu do naszej ziemi,

To nic nie zmieni! To nic nie zmieni!

Teraz Ci tego już nie przebaczym,

Że Tyś nas wydał w ręce siepaczy —

Za to, że w czasie tysiącoleci

Byliśmy Tobie jak wierne dzieci.

Z Twoimi imieniem każdy z nas konał

W cyrkach cezarów, w cyrku Nerona³.

Na krzyżach Rzymian, stosach Hiszpanii⁴

Bici i lżeni, poniewierani.

A tyś nas wydał w ręce Kozakom,

Co rwali w strzępy święty Twój zakon⁵.

Za męki getta, widma szubienic

My, upodleni, my — umęczeni —

Za śmierć w Treblince⁶, zgięci pod batem,

Damy zapłatę!! Damy zapłatę!!

— Teraz nie ujdziesz już swego końca!

Gdy Cię sprowadzim na miejsce kaźni,

100-dolarowym złotym krążkiem słońca

Ty nie przekupisz wartownika łaźni.

I kiedy kat Cię popędzi i zmusi,

Zagna i wepchnie w komorę parową,

Zamknie za Tobą hermetyczne wieka,

Gorąca para zacznie dusić, dusić,

I będziesz krzyczał, będziesz chciał uciekać —

Kiedy się skończą już konania męki,

Zawloką, wrzucą, tam potwornym dołem

Wyrwą Ci gwiazdy — złote zęby z szczęki —

A potem spalą.

I będziesz popiołem.

Warszawa, getto, grudzień 1942

Przypisy:

1. toporu — dziś popr. forma D.lp: topora. [przypis edytorski]

2. wieża Babel — według biblijnej opowieści (por. Rdz 11) wieża ta miała w zamierzeniu swych budowniczych sięgać szczytem nieba i stała się symbolem przeciwstawienia się ludzi Bogu. Aby udaremnić ludzkie plany, Bóg pomieszał języki budowniczych, którzy nie mogąc się ze sobą porozumieć, nie mogli także dokończyć budowy. [przypis edytorski]

3. Nero — właśc. Lucjusz Domicjusz (37–68 r. n.e.) — cesarz rzym. od 54 r. n.e. Był synem konsula Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa i Agrypiny Młodszej, siostry Kaliguli. Kiedy jego matka została żoną cesarza Klaudiusza, ten adoptował Lucjusza, który wówczas przyjął imię Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus. Wkrótce Agrypina otruła męża i przejęła władzę, a siedemnastoletni Neron został cesarzem. Stopniowo ograniczał wpływy matki, by w 59 r. n.e. kazać ją skrytobójczo zamordować. Wbrew świadectwu Tacyta, za którym zwykło się podążać, Neron był utalentowanym poetą i aktorem, miłośnikiem kultury i sztuki gr., jego wczesnym wychowawcą był filozof stoicki, Seneka. [przypis edytorski]

4. stosy Hiszpanii — Żydzi hiszpańscy zostali zmuszeni do przejścia na katolicyzm pod groźbą wygnania. Później Święta Inkwizycja często skazywała konwertytów na śmierć za potajemne praktykowanie religii żydowskiej. [przypis edytorski]

5. zakon (daw.) — prawo. [przypis edytorski]

6. Treblinka — obóz zagłady funkcjonujące w okresie od lipca 1942 roku do listopada 1943 roku w pobliżu wsi Treblinka w obecnym województwie mazowieckim; kierowano do niego Żydów z polskich gett w ramach akcji zagłady Żydów noszącej kryptonim Reinhardt; w obozie funkcjonowały komory gazowe. [przypis edytorski]