Dat 1. Kapitel.
1. Paulus, en Apostel JEsu Christi dörch GOtt Sin Willen, un Broder Timotheus, an GOtt Sin Gemeen to Corinth, samt alle Hilligen in ganz Achaja. 1. Cor. [1, 1.]
2. Gnad wes’ mit ju, un Freden vun GOtt unsen Vader un den HErrn JEsus Christus. Röm. [1, 7.] 1. Cor. [1, 3.]
3. Lavt wes’ GOtt, un uns’ HErrn JEsus Christus Sin Vader, de Vader vun de Barmhartigkeit un GOtt vun allen Trost. Eph. [1, 3.] 1. Pet. [1, 3.] Röm. [15, 5.]
4. De uns trösten deiht in all uns’ Bedröfnis, up dat wi ok trösten künnt de dar sünd in allerhand Bedröfnis, mit den Trost, mit den wi vun GOtt tröst warn.
5. Denn ebenso as wi veel vun Christus Sin Lieden hebbt, so ward wi ok dörch Christus rieklich tröstet. Ps. [34, 20.] [94, 19.]
6. Wi hebbt awer Bedröfnis oder Trost, so geschüt dat ju to gud. Is dat Bedröfnis, so geschüt dat ju to Trost un Heil, wat för en Heil sik bewiesen deiht, wenn ji mit Geduld lieden doht, dermaten as wi lied. Is dat Trost, so geschüt dat ju ok to Trost un to Heil. Kap. [4, 15.] [17.]
7. Un uns’ Hoffnung steiht fast för ju, dewiel wi weet, dat so as ji Deel hebbt an de Lieden, so ward wi ok Deel hebben an den Trost. 2. Thess. [1, 4.] [7.]
8. Denn wi wüllt ju nich verswiegen, leeve Bröder, uns’ Bedröfnis, de wi in Asien hatt hebbt, wo wi öwer alle Maaten beladen weern un mehr as wi dregen kunnt, so dat wi dachen, dat weer mit uns vörbi, Apost. [19, 23.]
9. Ja, wi harrn uns sogar sülvst dat Dodesordeel spraken. Dat gescheeg awer darum, dat wi uns’ Vertruen nich up uns sülvst setten dän, sonnern up den GOtt, de de Doden upweckt,
10. Weke uns vun son Dod erlöst hett un noch däglich erlösen deiht un wi höpt up Em, He ward uns ok in Tokunft erlösen. 2. Tim. [4, 18.]
11. Dörch de Hülp vun ju Gebede för uns, up dat öwer uns, för de Gav, de uns geven is, dörch veele Personen veel Dank seggt ward.
12. Denn uns’ Ehr is de, nämlich, dat Tügnis vun uns’ Geweten, dat wi in Eenfoltigkeit un göttliche Gerechtigkeit, nich in fleeschliche Klokheit, sonnern in GOtt Sin Gnad up de Welt wandelt hebbt, besonners awer bi ju. Ebr. [13, 18.] Matth. [10, 16.]
13. Denn wi schrievt ju Nicks anners as wat ji sülvst lest un recht finnen doht. Ik höp awer, ji ward uns ok bet an dat End as son finnen, wi ji uns ton Deel funnen hebbt.
14. Denn wi sünd ju Ehr, ebenso as ok ji uns’ Ehr up den HErrn JEsus Sin Dag sünd. Kap. [5, 12.]
15. Un in son Toversicht dach ik dat letzte Mal na ju hen to kamen, up dat ji noch eenmal en Woldaht kriegen doht,
16. Un ik dörch ju Stadt na Macedonien reisen dä un wedder ut Macedonien na ju hen keem un dat ji mi na Judäa henbringen dän.
17. Bün ik awer lichtfardig west, as ik mi vörnehmen dä, all düt to dohn? Oder sünd min Ansläg fleeschlich? Up keenen Fall, sonnern bi mi is Ja Ja, un Nee is Nee.
18. Awer GOtt is tru, dat uns’ Wort an ju nich Ja un Nee west is. 1. Cor. [1, 9.]
19. Denn GOtt Sin Söhn, JEsus Christus, de mank ju vun uns predigt is vun mi un Silvanus un Timotheus, de weer nich Ja un Nee, sonnern de weer Ja in Em.
20. Denn all Gotts-Tosagen sünd Ja un sünd Amen in Em, GOtt ton Lof dörch uns.
21. GOtt awer is dat, de uns fast makt hett sammt ju in Christus un uns salvt hett. 1. Cor. [1, 8.] 1. Pet. [5, 10.]
22. De uns verseegelt un in uns’ Harten dat Handgeld, den GEist geven hett. Röm. [8, 16.] Eph. [1, 14.]
23. Ik rop awer GOtt an ton Tügen up min Seel, dat ik, um ju darin to schonen, nich wedder na Corinth kamen bün. Röm. [1, 9.]
24. Nich as wenn wi Herren weern öwer ju Gloven, sonnern wi sünd Helpers an ju Freud; denn ji staht in den Gloven. 1. Pet. [5, 3.]