Dat 1. Kapitel.
1. Düt is de Anfang vun dat Evangelium vun JEsus Christus, GOtt Sin Söhn.
2. As schreven steiht in de Propheten: Süh, Ik schick Min Engel vör Di her, de dar torecht mak Din Weg vör Di. Mal. 3, 1.
3. Dat is en Stimm vun en Prediger in de Wüstenie: Makt den HErrn Sin Weg torecht, un Sin Stiegen richtig! Jes. 40, 3. Matth. [3, 3.] Luk. [3, 4.] Joh. [1, 23.]
4. Johannes, de weer in de Wüstenie, döfft un predig vun de Döp vun de Buß, to de Vergevung vun de Sünn. Matth. [3, 1.]
5. Un dat ganze jüdische Land gung to em rut, un de vun Jerusalem, leeten sik all vun em döpen in den Jordan, un bekenn ehr Sünn.
6. Johannes awer weer bekledt mit Kameelshaar un mit en leddern Gürdel um sin Lenn, un eet Heuschrecken un wilden Honnig; Matth. [3, 4.] 3. Mos. 11, 22.
7. Un predig un sprok: Dar kummt Een na mi, de is stärker as ik, den ik nich genog bün, dat ik mi vör Em bück, un de Reemen vun Sin Schoh uplösen doh. Matth. [3, 11.] Joh. [1, 27.]
8. Ik döp ju mit Water, awer He ward ju mit den hilligen GEist döpen. Matth. [3, 11.]
9. Un dat begev sik to düsse Tied, dat JEsus ut Galiläa vun Nazareth keem, un leet Sik döpen vun Johannes in den Jordan. Matth. [3, 16.] Luk. [3, 21.] Joh. [1, 32.]
10. Un sogliek steeg He ut dat Water un seeg, dat sik de Himmel updä, un den GEist, gliek as en Duv, de rafkeem up Em.
11. Un do keem en Stimm vun den Himmel: Du büst Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef. Matth. [3, 17.] Luk. [9, 35.] 2. Pet. [1, 17.]
12. Un gliek naher drev Em de GEist in de Wüstenie. Matth. [4, 1.]
13. Un He weer dar in de Wüstenie veertig Dag’, un war versöcht vun den Satan, un weer bi de Thiern, un de Engeln deenten Em.
14. Nadem awer Johannes öwerlevert weer, keem JEsus in Galiläa, un predig’ dat Evangelium vun GOtt Sin Riek. Matth. [4, 17.] Luk. [4, 15.]
15. Un sprok: De Tied is erfüllt, un GOtts Riek is herbi kamen. Doht Buße, un glovt an dat Evangelium! Gal. [4, 4.]
16. As He awer an dat galiläische Meer gung, seeg He Simon un Andreas, Sin Broder, dat se ehr Netten in den See smieten dän, denn se weern Fischers. Matth. [4, 18.] Luk. [5, 2.]
17. Un JEsus sprok to se: Folgt Mi na; Ik will ju to Minschenfischers maken. Luk. [5, 10.]
18. Sogliek verleeten se ehr Netten, un folgden Em na.
19. Un as He vun dar en beten wieder gung, seeg He Jakobus, Zebedäus Sin Söhn, un Johannes, sin Broder, dat se de Netten in dat Schipp flickten, un alsbald reep He se.
20. Un se leten ehrn Vader Zebedäus in dat Schipp mit de Daglöhners, un folgden Em na.
21. Un se gungen na Kapernaum; un bald up de Sabbats gung He in de Schol, un lehr.
22. Un se verfehrten sik öwer Sin Lehr; denn He lehr gewaltig, un nich as de Schriftgelehrten.
23. Un dar weer in de Schol en Minsch, beseten mit en unreinen Geist, de schreeg, Luk. [4, 33.]
24. Un sprok: Hol up, wat hebbt wi mit Di to dohn, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, GOtt Sin Hillige.
25. Un JEsus bedroh em, un sprok: Swieg still un fahr ut vun em! Mark. [9, 25.]
26. Un de unreine Geist reet em, un schreeg lut, un fahr vun em ut.
27. Un se verfehrn sik all, so dat se sik unner eenanner befrogen, un sproken: Wat is dat? Wat is dat vör en nie Lehr? He befehlt mit Gewalt de unreinen Geister, un se gehorcht Em.
28. Un Sin Rop war bald lut umher, in de Grenzen vun Galiläa.
29. Un se gungen bald ut de Schol; un keemen in dat Hus Simons un Andreas, mit Jakobus un Johannes. Matth. [8, 14.]
30. Un Simon sin Fru ehr Moder leeg un harr dat Fever; un gliek darup sän se Em vun ehr.
31. Un He trä to ehr, un rich se up, un heel se bi de Hand: un dat Fever verleet se gliek, un se deen se.
32. An den Abend awer, as de Sünn unnergahn weer, brochten se to Em allerlie Kranke un Besetene; Matth. [8, 16.] Luk. [4, 40.]
33. Un de ganze Stadt versammel sik vör de Döhr.
34. Un He holp veele Kranke, de mit allerlie Süken beladen weern, un drev veele Düvels ut, un let de Düvels nich reden, denn se kennten Em. Apost. [16, 17.] [18.]
35. Un des Morgens stunn He up vör Dag un gung rut. Un JEsus gung in en wüste Stä un bä dar. Luk. [4, 42.]
36. Un Petrus, mit de, de bi em weern, gungen Em na.
37. Un as se Em funn’, sproken se to Em: Jedereen söcht Di.
38. Un He sprok to se: Lat uns in de neegste Stadt gahn, dat Ik dar ok predigen doh; denn darto bün Ik kamen. Luk. [4, 43.]
39. Un He predig in ehr Scholen in ganz Galiläa, un drev de Düvels ut.
40. Un dar keem en Utsätzigen to Em, de bä Em, knee vör Em, un sprok to Em: Wenn Du wullt, so kannst Du mi wol rein maken. Luk. [5, 12.]
41. Un dat dä JEsus leed un He reck de Hand ut, röhr em an, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ rein!
42. Un as He so sprok, gung de Utsätzigkeit alsbald vun Em, un He war rein.
43. Un JEsus bedroh em, un dreev em alsbald vun Sik, Mark. [3, 12.]
44. Un sprok to em: Süh to, dat du Nüms nicks seggst; sonnern gah hen, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, wat Moses gebaden hett to en Tügnis öwer se. 3. Mos. 14, 2.
45. He awer, as He rut keem, fung He an, un sä veel darvun, un mak de Geschich apenbar, so dat He vun nu an nich mehr kunn apenbar in de Stadt gahn, sonnern He weer buten in de wüsten Gegenden, un se keemen to Em vun alle Enn. Luk. [5, 15.]