Dat 11. Kapitel.
1. Dat keem awer vör de Apostel un Bröder, de in dat jüdische Land weeren, dat ok de Heiden harn GOttes Wort annahmen. Eph. [3, 1.]
2. Un as Petrus rup keem na Jerusalem, streden mit em, de ut de Beschniedung weeren.
3. Un sproken: Du büst ingahn to de Männer, de Vörhut hebbt un hest mit ehr eten.
4. Petrus awer fung an un vertellte ehr dat een na enanner her un sprok:
5. Ik weer in de Stadt Joppe in dat Gebäd un war entzückt un seeg en Gesicht, nämlich, en Fatt dal fahren, as en grotes linnenes Laken mit veer Ecken un dal laten vun den Himmel un keem bet to mi.
6. Darin seeg ik un war gewahr un seeg veerfötige Tiere vun de Eer, un wille Tiere, un Gewörm, un Vagels as se ünner den Himmel levt.
7. Ik hörde awer en Stimm, de sprok to mi: Stah up, Petrus, schlacht un itt!
8. Ik awer sprok: O nee, HErr, denn dar is niemals wat Gemeenes oder Unreines in mienen Mund gahn. 3. Mos. 11, 2.
9. Awer de Stimm antworde mi to en anner Mal vun den Himmel: Wat GOtt rein makt hett, dat mak du nich gemeen.
10. Dat gescheeg awer dreemal un war alles wedder rup na den Himmel trocken.
11. Un süh, vun de Stunn an stunn dree Männer vör dat Hus, wo ik in weer, vun Cäsarea na mi schickt.
12. De GEist awer sprok to mi, ik schull mit ehr gahn un nich twiefeln. Dar keemen awer mit mi düsse söß Bröder un wi gungen na den Mann sien Hus rin.
13. Un he verkündigte uns, woans he sehn har enen Engel in sien Hus stahn, de to em spraken har: Schick Männer na Joppe un lat förrern den Simon, mit den Tonamen Petrus.
14. De ward di Worde seggen, dörch weke du selig warst un dien ganzes Hus. Kap. [10, 6.]
15. Indem ik awer anfung to reden, full de heilige GEist up se, eben so as up uns to Anfang. Kap. [2, 4.] [10, 44.]
16. Do dach ik an den HErrn Sien Wort, as He sä: Johannes hett mit Water döfft, ji awer schüllt mit den heiligen GEist döfft warden. Kap. [1, 5.] Matth. [3, 11.]
17. So nu GOtt ehr glieken Gloven geven hett as ok uns, de do glöven doht an den HErrn JEsum Christum wat för een weer ik, dat ik GOtt wehren kunn?
18. Do se dat hören dä’n, schwegen se still un lavten GOtt un sproken: So hett GOtt ok de Heiden Buße geven to dat Leven.
19. De awer verstreut weern in de Dröfsal, de över Stephanus kamen weer, gungen umher bet na Phönicien un Cypern un Antiochien un redeten dat Wort to nüms as alleen to de Juden. Kap. [8, 1.]
20. Do weern awer etliche mank ehr, Lüd vun Cypern un Kyrene, de keemen na Antiochien un redeten ok to de Griechen un predigten dat Evangelium vun den HErrn JEsu.
21. Un den HErrn Siene Hand weer mit ehr un en grote Tall wör glövig un bekehr sik to den HErrn. Kap. [2, 47.]
22. Awer düsse Red vun ehr keem vör de Ohren vun de Gemeen to Jerusalem, un se schickten Barnabas, dat he hengung bet na Antiochien.
23. As düsse henkamen weer, un GOtt Siene Gnade sehn dä, war he vergnögt un ermahnte se alle, dat se mit fasten Harten bi den HErrn blieven wullen.
24. Denn he weer en frommen Mann, vull vun den heiligen GEist un vun Gloven. Un dar war en grotes Volk den HErrn todahn.
25. Barnabas awer trock ut na Tarsus, Saulus wedder to söken.
26. Un do he em finnen dä, föhrte he em na Antiochien. Un se bleven bi de Gemeen en ganzes Jahr un lehrden veel Volk; darum worden de Jünger in Antiochien toeerst Christen heeten. Gal. [2, 11.]
27. In desülvigen Dagen keemen Propheten vun Jerusalem na Antiochien. Kap. [13, 1.] [15, 32.]
28. Un een mank ehr, mit Namen Agabus, stunn up un kündigte dörch den GEist en grote düre Tied an, de do kamen schull över den ganzen Eerdkreis, weke kamen dä ünner den Kaiser Claudius. Kap. [21, 10.]
29. Awer mank de Jünger beslöten jeder een, darna as he kunn, to schicken en Unnerstüttung an de Bröder, de in Judäa wahnen dä’n. Röm. [15, 26.]
30. As se denn ok däden un schickten dat an de Öllsten dörch de Hand vun Barnabas un Saul. Kap. [12, 25.]