Dat 13. Kapitel.
1. Do weern awer to Antiochien in de Gemeen Propheten un Lehrers, nemlich Barnabas un Simon, un mit Tonam Niger, un Lucius vun Kyrene, un Manahen mit Herodes, den Veerfürsten upwussen un Saulus. Kap. [11, 27.]
2. As se awer den HErrn deenen un fasten dä’n, sprok de heilige GEist: Sonnert mi ut Barnabas un Saulus to dat Wark, darto ik se beropen hev. Kap. [9, 15.]
3. Do fasteten se, un bä’n un lähn de Hann up se un leeten se gahn. Kap. [14, 23.] [6, 6.]
4. Un as se utschickt weern vun den heiligen GEist keemen se na Seleucia un vun dar up en Schip na Cypern.
5. Un as se in de Stadt Salamin kamen dä’n verkünnigden se dat Wort GOttes in de Juden ehr Scholen; se harrn awer ok Johannes to en Deener.
6. Un as se de Insel dorchtrecken dä’n bet na de Stadt Paphos, funnen se enen Toverer un falschen Propheten, de Bar-Jehu heeten dä.
7. De weer bi Sergius Paulus, den Landvagt, en verständigen Mann, desülvige reep to sik Barnabas un Saulus un söchte dat Wort GOttes to hören.
8. Do stunn gegen ehr de Hexenmeister Elymas (denn so ward sien Namen översett) un söchte, dat he den Landvagt vun den Gloven avwennen wull. 2. Mos. 7, 11. 2. Tim. [3, 8.]
9. Saulus awer, de ok Paulus heeten deiht, vull vun den heiligen GEist, keek em an,
10. Un sprok: O, du Düwelskind, vull vun alle List un Bedrug un Fiend vun alle Gerechtigkeit, du hörst nich up den HErrn Sienen rechten Weg to verkehren; 5. Mos. 13, 13. Matth. [13, 38.]
11. Un nu kiek, den HErrn Sien Hand kummt över di un du schast blind sin un de Sünn en Tied lang nich sehn. Un vun de Stunn an full up em Düsternis un Finsternis un gung umher un söch Lüd, de em an de Hand föhrn kunnen.
12. As de Landvagt de Geschichte sehn dä, glovte he un verwunnerte sik över den HErrn Siene Lehr.
13. As awer Paulus un de um em weern vun Paphos avfahren dä’n, keemen se na Perge, in dat Land Pamphilien. Johannes awer gung vun ehr un trock wedder na Jerusalem.
14. Awer se trocken dörch dat Land Pergen un keemen na Antiochien, in dat Land Pisidien, un gungen in de Scholen up den Sabbatdag un setten sik dal.
15. Na de Lektion awer vun dat Gesetz un de Propheten schickten de Böversten vun de Schol to ehr un leeten ehr seggen: Leeve Bröder, wöllt ji wat reden un dat Volk vermahnen, so seggt dat an. Kap. [15, 21.]
16. Do stunn Paulus up un wink mit de Hand un sprok: Ji Männer vun Israel, un de ji GOtt fürchten doht, hört to.
17. De GOtt vun düt Volk hett uterwählt unse Vadders un grot makt unse Volk as se Fremdlinge weern in dat Land Egypten un mit enen hogen Arm föhrte He se ut datsülvige Land. 2. Mos. 12, 37-41.
18. Un bi veertig Jahr lang duldete He ehre Wies’ in de Wüstenie. 2. Mos. 16, 2. 35. 5. Mos. 14, 34.
19. Un roddete ut söben Völker in dat Land Canaan, un deelte jene Länner mank ehr na dat Lot. 5. Mos. 6, 1. Joh. [14, 2.]
20. Darna gev He ehr Richter, bi veer hunnert un föftig Jahr lang, bet up den Propheten Samuel. Richt. 2, 16. 3, 9.
21. Un vun dar av an begehrten se enen König, un GOtt gev ehr Saul, Kis sienen Söhn, enen Mann ut Benjamin sien Geschlecht, veertig Jahr lang. 1. Sam. 10, 21.
22. Un as He densülvigen weg dä, richt He up över se David ton König, vun weken He tügen dä: »Ik hev funnen David, Jesse sienen Söhn, enen Mann na Mienen Harten, de schall dohn all Mienen Willen.« 1. Sam. 16, 12. 13.
23. Ut den sienen Samen hett GOtt, as He verheeten hett, tügt JEsum, dat Volk Israel to enen HEiland. Joh. [11, 1.] Matth. [1, 6.] Luk. [1, 27.]
24. As denn Johannes tovör dat Volk Israel predigen dä de Döp vun de Buße, ehr denn He uptreden dä. Matth. [3, 1.]
25. As awer Johannes sienen Lop vollenden dä, sprok he: Ik bün de nich, för den ji mi hollen doht, awer süh, He kummt na mi, den ik nich würdig bün, dat ik Em de Schoh vun Siene Föt avlösen doh. Joh. [1, 20.] Mark. [1, 7.] Luk. [3, 16.]
26. Ji Männer, leeve Bröder, ji Kinner vun Abraham sien Geschlecht un de mank jug GOtt fürchten doht, jug is dat Wort vun dat Heil toschickt. Röm. [1, 16.]
27. Denn de to Jerusalem wahnen doht un ehre Öbbersten wie se düssen nich kennen doht, noch de Propheten ehre Stimm (weke up alle Sabbate lest warden), hebbt se desülvigen mit ehre Urdehle erfüllt. Kap. [3, 17.] Joh. [16, 3.]
28. Un obgliek se keene Ursak an Em finnen kunnen Em hentorichten, bäden se doch Pilatus, Em dod to maken. Matth. [27, 22.] [23.] Mark. [15, 12.] [14.] Luk. [23, 23.] Joh. [19, 6.]
29. Un as se alles vullbrocht harn, wat vun Em schreben is, neemen se Em vun dat Holt un läden Em in en Grav. Matth. [27, 59.]
30. Awer GOtt hett Em uperweckt vun de Doden. Kap. [3, 15.] Mark. [16, 6.]
31. Un He leet Sik sehn veele Dage vör de, weke mit Em vun Galiläa na Jerusalem rup trocken weern, weke sünd Siene Tügen an dat Volk. Joh. [20, 19.] [25.]
32. Un wi verkündigt jug ok de Tosag, de to unse Vadders geschehn is, 1. Mos. 3, 15. Kap. [12, 3.]
33. Dat GOtt desülvige uns, ehre Kinner, erfüllt hett darin, dat He JEsum upweckt hett, as denn in den tweeten Psalm schreben steiht: Du büst Mien Söhn, hüt hev Ik Di tüget! Ps. [2, 7.]
34. Dat He Em awer hett vun de Doden uperweckt, dat He nu nich mehr verwesen schall, sprickt He also: Ik will jug de Gnad, de Ik David toseggt, trulich hollen. Jes. 55, 3.
35. Darum sprickt He ok an eenen annern Ort: Du warst dat nich togeven, dat Dien Hillige de Verwesung sehn deiht. Kap. [2, 27.] Ps. [16, 10.]
36. Denn David, as he to sien Tied GOttes Willen deent har, is he inschlapen un to siene Vadders dahn un hett de Verwesung sehn.
37. De awer, den GOtt uperweckt hett, de hett de Verwesung nich sehn.
38. So si dat jug nu kund, leeve Bröder, dat jug verkündigt ward Vergevung vun de Sünnen dörch düssen un vun all dat, darin ji nich kunnt dörch Moses sien Gesetz gerecht warden. Luk. [24, 47.]
39. Wer awer an düssen gloven deiht, de is gerecht. Jes. 53, 6. 11.
40. Seht blot to, dat nich över jug kamen deiht, wat in de Propheten seggt is: Hab. 1, 5.
41. Seht, ji Verächters, un verwunnert jug un wardet tonich; denn Ik doh en Wark to jug Tieden, wat ji nich gloven ward, so jug Jemand dat vertellen ward.
42. As awer de Juden ut de Schol ut eenanner gahn dä’n, bäden de Heiden dat se ehr an den nächsten Sabbat de Worde seggen schulln.
43. Un as de Gemeen vun de Schol ut eenanner gahn dä, folgten Paulus un Barnabas na veele Juden un gottesfürchtige Judengenossen. Se awer sän ehr, un vermahnten se, dat se blieven schulln in GOttes Gnad. Kap. [11, 23.] [14, 22.]
44. Den annern Sabbat awer keem bina de ganze Stadt tosamen, dat Wort GOttes to hören.
45. As awer de Juden dat Volk sehn dä’n warn se vull Need un weddersproken dat, wat vun Paulus seggt weer, se weddersproken, ja lästerten.
46. Paulus awer un Barnabas sproken fri un apenbar: Jug muß toeerst dat Wort GOttes seggt warrn, nu ji dat awer vun jug stöten doht un jug nich weert hollen doht för dat ewige Leven, so wendt wi uns um to de Heiden. Matth. [10, 6.] Luk. [7, 30.]
47. Denn also hett uns de HErr gebaden: »Ik hev di de Heiden to en Licht sett dat du dat Heil sien schast bet an dat Enn vun de Eer.« Jes. 42, 6. 49, 6. 60, 3. Luk. [2, 32.]
48. Do dat awer de Heiden hören dä’n, warn se froh, un priesen dat Wort vun den HErrn un warn glövig, so veele as vun ehr to dat ewige Leven verordnet weern. Röm. [8, 29.]
49. Un dat Wort vun den HErrn war utbredet in de ganze Gegend.
50. Awer de Juden bewogen de andächtigen un ehrbaren Fruen un de Öbbersten vun de Stadt un brochten en Verfolgung över Paulus un Barnabas to Stann un störren se ut ehre Grenzen rut.
51. Se awer schürrten den Stoff vun ehre Föt över se un keemen na Ikonien. Kap. [18, 6.] Matth. [10, 14.]
52. De Jünger awer warn vull vun Freud un vull heiligen GEist.