Dat 15. Kapitel.
1. Un etliche keemen dal vun Judäa un lehrden de Bröder: Wenn ji jug nich beschnieden laten doht na Moses siene Wies’, so könnt ji nich selig warden. Gal. [5, 2.]
2. As nu en grote Upregung entstahn dä un Paulus un Barnabas en groten Striet mit ehr harn, befohlen se, dat Paulus un Barnabas un etliche annere mank ehr rup trecken schulln na Jerusalem to de Apostels un Öllsten wegen düsse Frag. Kap. [11, 30.]
3. Un se warn vun de Gemeen geleitet un trocken dörch Phönicien un Samarien un vertellten de Heiden ehren Wandel un maken alle Bröder grote Freude.
4. As se awer henkeemen na Jerusalem, worden se upnahmen vun de Gemeen un vun de Apostel un vun de Öllsten. Un se verkündigten, woveel GOtt mit ehr dahn har. Kap. [14, 27.]
5. Do träden up etliche vun de Pharisäer ehr Sekte, de glövig worden weern un sproken: Man mutt se beschnieden un ehr befehlen to hollen Moses sien Gesetz.
6. Awer de Apostels un de Öllsten keemen tosamen um düsse Red to verhanneln.
7. Do man sik awer lang hen un her streden har, stunn Petrus up un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, ji weet, dat GOtt lang vör düsse Tied mank uns mi utwählt hett, dat dörch mienen Mund de Heiden dat Wort vun dat Evangelium hören un gloven schullen.
8. Un GOtt, de Hartenkenner, tügte över se un gev ehr den heiligen GEist grad ebenso as uns. Ps. [7, 10.]
9. Un mak keenen Unnerscheed twischen uns un ehr un mak ehre Harten dörch den Gloven rein. Kap. [10, 34.]
10. Wat versökt ji denn nu GOtt un leggt dat Joch up de Jünger ehren Hals, dat weder unsere Vaders noch wi hebbt drägen kunnt? Matth. [23, 4.]
11. Sonnern wi gloven, dörch den HErrn JEsum Christum Siene Gnad selig to warden gliekerwies as se ok. Eph. [2, 4.] [8.]
12. Do schweeg de ganze Hupen still un hörten Paulus un Barnabas an, de do vertellen dä’n, wat för grote Teken un Wunner GOtt dörch se dahn har mank de Heiden. Kap. [11, 18.]
13. Darna as se still schweegen, antworde Jakobus un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, hört mi to.
14. Simon hett vertellt woans GOtt toeerst heimsöcht hett un annahmen en Volk ut de Heiden to Sienen Namen. Kap. [10, 44.]
15. Un dat stimmt mit de Propheten ehre Reden, as schreben steiht:
16. Darna will ik wedderkamen un will wedder buen David siene Hütt, de verfallen is un ehre Löcker will ik wedder tomaken un will se uprichten; Amos. 9, 11.
17. Up dat, wat dar över is vun de Minschen, na den HErrn fragen schall, darto alle Heiden, över weke Mien Namen nennt is, sprickt de HErr, de dat alles deiht.
18. GOtt sünd alle Siene Warke bewußt vun de Welt her.
19. Darum beschlut ik, dat man de, so ut de Heiden to GOtt sik bekehren dohn, nich Unruh maken schall;
20. Sonnern dat ehr schreben ward, dat se sik enthollen vun de Unreinigkeit, de Avgötterie, vun Horerie un vun dat Erstickte un vun dat Blot. 3. Mos. 3, 17.
21. Denn Moses hett siet langer Tied in alle Städe son Lüd, de Em predigen dohn, un he ward alle Sabbatdage in de Scholen lest. Kap. [13, 15.]
22. Un dat düch got de Apostel un de Öllsten, mit de ganze Gemeen, ut ehr Männer to erwählen un to schicken na Antiochien mit Paulus un Barnabas un Silas, weke Männer Lehrer weeren mank de Bröder.
23. Un se geven en Schrift in ehre Hand, de heet also: Wi, de Apostel un Öllsten un Bröder, wünschen Heil de Bröder ut de Heiden, de to Antiochien un Syrien un Cilicien sünd.
24. Dewiel wi dat hört hebbt, dat etliche vun de Unsern sünd utgahn un hebbt jug mit Lehren irre makt un jug Seelen bekümmert un seggt: Ji schüllt jug beschnieden laten un dat Gesetz hollen, weke wi nicks befahlen hebbt. Kap. [20, 30.] Gal. [2, 4.]
25. Hett uns dat got dücht, as wi eendrächlich versammelt weern, Männer to erwählen un to jug to schicken mit unse leevsten Bröder Barnabas un Paulus,
26. Weke Minschen ehre Seelen hebbt hengeven för unsern HErrn JEsum Christum Sienen Namen.
27. So hebbt wi mit se schickt Judas un Silas, weke ok mit Worden datsülvige jug verkündigen warden.
28. Denn dat gefallt den heiligen GEist un uns, jug keene Beschwerung mehr uptoleggen, as alleen düsse nothwendigen Stücke,
29. Dat ji jug enthollen schüllt vun de Götzenopfer un vun dat Blot un vun dat Erstickte un vun Horerie; wenn ji jug vun düt enthollen doht, doht ji Recht. Un nu levt wol!
30. As düsse afferdigt weeren, keemen se na Antiochien un versammelten de Gemeen un överantworten den Breef.
31. As se den lesen dän, warn se froh över den Trost. Kap. [13, 48.]
32. Judas awer un Silas, de ok Propheten weeren, ermahnten de Bröder mit veele Reden un stärkten se. Kap. [11, 27.] [13, 1.]
33. Un as se en Tied lang sik dar uphollen harn, warn se vun de Bröder mit Freden afferdigt an de Apostel.
34. Dat gefull awer Silas, dat he dar blieven dä.
35. Paulus awer un Barnabas harn ehr Wesen in Antiochien, lehrten un predigten mit veele Annere den HErrn Sin Wort.
36. Na etliche Dag awer sprok Paulus to Barnabas: Lat uns nu wedder uttrecken un unse Bröder besöken dörch alle Städe, in de wi den HErrn Sin Wort verkündigt hebbt, woans se sik hollen doht.
37. Barnabas awer gev den Rat, dat se mit sik nehmen schullen Johannes, mit den Tonamen Markus.
38. Paulus awer heel dat nich för billig, dat se so enen Mann mit sik nehmen dä’n, de vun ehr weken weer in Pamphylien un weer nich mit ehr trocken to dat Wark. Kap. [13, 13.]
39. Un se keemen hart tosamen, so dat se vun enanner trocken un Barnabas to sik neem Markus un fohr mit em to Schip na Cypern.
40. Paulus awer wählte Silas un trock hen, GOtt Sin Gnad befahlen vun de Bröder.
41. He trock awer dörch Syrien un Cilicien un stärkte de Gemeen.