Dat 18. Kapitel.
1. To desülvige Stunn treden de Jüngers to JEsus un sproken: Wer is de Gröttste in dat Himmelriek? Mark. [9, 34.]
2. JEsus reep en Kind to Sik un sett dat merrn mank se,
3. Un sprok: Wahrlich, Ik segg ju, dat wes’ denn, dat ji umkehrt un ward as de Kinner, so ward ji nich in dat Himmelriek kamen. Matth. [19, 14.] Mark. [10, 15.] 1. Cor. [14, 20.]
4. Wer sik sülvst lütt makt as düt Kind, de is de gröttste in dat Himmelriek. 1. Pet. [5, 6.]
5. Un wer son Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi up. Matth. [10, 40.]
6. Wer awer een vun düsse Geringsten argern deiht, de an Mi gloven doht, den weer dat beter, dat en Mölsteen an sin Hals hangt war, un dat he versapen war in de See, wo se am deepsten is. Mark. [9, 42.] Luk. [17, 1.] [2.] Röm. [14, 13.]
7. Wehe öwer de Welt wegen de Argernis. Dat mutt jo Argernis kamen, doch wehe den Minsch, dörch den Argernis kummt.
8. So di awer din Hand oder din Fot argert, so hau em af un smiet em vun di. Dat is beter, dat du to dat Leven lahm oder as en Kröpel ingeihst, as dat du twee Hann un twee Föt hest un warrst in dat ewige Füer smeten. Matth. [5, 30.] Mark. [9, 43.] [45.]
9. Un so di din Oog argert, riet dat ut un smiet dat vun di. Dat is di beter, dat du eenögig to dat Leven ingeihst, as dat du twee Ogen hest un warrst in dat höllische Füer smeten. Mark. [9, 47.]
10. Seht to, dat ji nich een vun düsse Lüttjen verachten doht, denn Ik segg ju: Ehr Engeln in den Himmel seht alletied Min Vader Sin Angesicht in den Himmel.
11. Denn de Minschensöhn is kamen, selig to maken, wat verlarn is. Matth. [9, 13.] Mark. [2, 17.] Luk. [19, 10.] 1. Tim. [1, 15.]
12. Wat dünkt ju? Wenn irgend en Minsch hunnert Schap hett, un een vun desülvigen verbiestern deiht, lett he nich de neegenunneegentig up de Bargen, geiht hen un söcht dat verbiesterte? Luk. [15, 4.] Jer. 50, 6. Hes. 34, 11. 12.
13. Un wenn dat sik begift, dat he dat findt, wahrlich, Ik segg ju, he freut sik dar mehr öwer as öwer de neegenunneegentig, de nich verbiestert sünd.
14. Also is dat ok nich ju Vader in den Himmel Sin Will, dat jemand vun düsse Lüttjen verlarn ward. 2. Pet. [3, 9.]
15. Sündigt awer din Broder an di, so gah hen un straf em twischen di un em alleen. Hört he di, so hest du din Broder wunnen. 3. Mos. 19, 17. Luk. [17, 3.]
16. Hört he di nich, so nimm noch een oder twee to di, up dat alle Sak bestah up tweer oder dreer Tügen Mund.
17. Hört he de nich, so segg dat de Gemeen. Hört he de Gemeen nich, so hol em as en Heiden un Töllner.
18. Wahrlich, Ik segg ju: Wat ji up de Eer binnen ward, schall ok in den Himmel bunnen wesen, un wat ji up de Eer los maken ward, schall ok in den Himmel los wesen. Matth. [16, 19.] Joh. [20, 23.]
19. Wieder segg Ik ju: Wenn twee mank ju eens ward up de Eer, warum dat is, dat se beden wüllt, dat schall se wedderfahrn vun Min Vader in den Himmel.
20. Denn wo twee oder dree versammelt sünd in Min Nam, dar bün Ik merrn mank se.
21. Do trä Petrus to Em un sprok: HErr, wa oft mutt ik denn min Broder, de an mi sündigen deiht, vergeven? Is söven Mal genog?
22. JEsus sprok to em: Ik segg di, nich söven Mal, sonnern söventig mal söven Mal.
23. Darum is dat Himmelriek liek en König, de mit sin Knechten reken wull.
24. Un as he anfung to reken, keem em een vör, de weer em teindusend Pund schüllig.
25. As he nu nich harr to betaln, befohl de Herr, to verkopen em un sin Fru un sin Kinner un Allns, wat he harr, un darmit to betaln.
26. Do full de Knecht dal un bä em an un sprok: Herr, hef Geduld mit mi, ik will di Allns betaln.
27. Do dä de Knecht den Herrn leed un leet em los, un de Schuld schenk he em ok.
28. Do gung desülve Knecht rut un funn een vun sin Mitknechts, de weer em hunnert Groschen schüllig. Un he greep em an, fat em an de Kehl un sprok: Betal mi, wat du mi schüllig büst.
29. Do full sin Mitknecht dal un bä em un sprok: Hef Geduld mit mi, ik will di Allns betaln.
30. He wull awer nich, sonnern gung hen un smeet em in dat Stockhus, bet dat he betal, wat he schüllig weer.
31. Do awer sin Mitknechten dat seegen, warn se heel bedrövt un keemen un brochten vör ehrn Herrn alles, wat sik todragen harr.
32. Do leet sin Herr em vör sik kamen un sprok to em: Du Schalksknecht, all din Schuld hef ik di vergeven, wiel dat du mi beden däst;
33. Schullst du di denn nich ok erbarmen öwer din Mitknecht, as ik mi öwer di erbarmt hef? Matth. [5, 7.] Jak. [2, 13.]
34. Un sin Herr war falsch un öwergev em de Pienigers, bet dat he betal alles, wat he schüllig weer. Matth. [5, 26.]
35. Also ward ju Min himmlische Vader ok dohn, wenn ji nich vergevt vun ju Harten, Jedereen sin Broder sin Fehlers. Mark. [11, 25.] [26.]