Dat 18. Kapitel.
1. He sä se awer en Glieknis darvun, dat man alle Tied beden, un nich möd warrn schull; Röm. [12, 12.] Kol. [4, 2.] 1. Thess. [5, 17.]
2. Un sprok: Dar weer en Richter in en Stadt, de weer nich bang vör GOtt, un schu sik vör keen Minsch.
3. Dar weer awer en Wetfru in desülvige Stadt, de keem to em, un sprok: Rett mi vun min Verfolger!
4. Un he wull lang nich. Darna dach he awer bi sik sülvst: Ob ik ok vör GOtt nich bang bün, noch mi vör keen Minsch schuen doh;
5. Wiel mi awer düsse Wetfru so veel Möh maken deiht, will ik se retten, up dat se nich toletzt kamen deiht un öwerlöppt mi. Luk. [11, 7.] [8.]
6. Do sprok de HErr: Hört hier, wat de ungerechte Richter seggen deiht!
7. Schull awer GOtt nich ok retten Sin Uterwählten, de Dag un Nacht to em ropt; un schull Geduld daröwer hebben?
8. Ik segg ju: He ward se retten in’t Korte. Doch wenn de Minschensöhn kamen ward, meenst du, dat He ok ward Glov finn up de Eer?
9. He sä awer to weke, de öwer sik sülvst de hoge Meenung harrn, dat se fromm weern, un verachten de annern, so en Glieknis:
10. Dar gungen twee Minschen rup in den Tempel, to beden: de een en Pharisäer, de anner en Töllner.
11. De Pharisäer stunn, un be’ bi sik sülvst also: Ik dank Di, GOtt, dat ik nich bün as anner Lüd, Röver, Ungerechte, Ehebreker, oder ok as düsse Töllner; Matth. [5, 20.] Jes. 58, 2.
12. Ik fast twee Mal in de Week, un gev den Teinten vun Allns, dat ik hef.
13. Un de Töllner stunn vun feern, wull ok sin Ogen nich upheven to den Himmel; sonnern slog an sin Bost, un sprok: GOtt, wes’ mi Sünner gnädig! Ps. [51, 3.]
14. Ik segg ju: düsse gung raf rechtfardigt in sin Hus vör den annern. Denn wer sik sülvst verhögen deiht, de ward erniedrigt warrn, un wer sik sülvst erniedrigt, de ward verhögt warrn. Luk. [14, 11.] Jes. 66, 2. Matth. [23, 12.] 1. Pet. [5, 5.]
15. Se brochten ok junge Kinner to Em, dat He de Hand up se leggen schull. As dat awer de Jüngers segen, bedrohn se de. Jes. 49, 22. Matth. [19, 13.] [14.] Mark. [10, 13.]
16. Awer JEsus reep se to Sik un sprok: Lat de lüttjen Kinner to Mi kamen, un wehrt se dat nich; denn GOtt Sin Riek is ehr.
17. Wahrlich, Ik segg ju: Wer nich GOtt Sin Riek nimmt as en Kind, de ward nich rin kamen. Mark. [10, 15.]
18. Un dar frog Em en Öbberste, un sprok: Gude Meister, wat schall ik dohn, dat ik dat ewige Leven arven doh? Matth. [19, 16.]
19. JEsus awer sprok to Em: Wat heetst du Mi gut? Nüms is gut, as alleen de eenige GOtt.
20. Du weetst de Gebote wol: Du schast nich ehebreken. Du schast nich dod maken. Du schast nich stehlen. Du schast nich falsch Tügnis reden. Du schast din Vader un din Moder ehrn.
21. He awer sprok: Dat hef ik Allns holn vun min Jugend up.
22. As JEsus dat hör, sprok He to em: Eens fehlt di noch. Verkop Allns, wat du hest, un gif dat an de Armen, so warrst du en Schatz in den Himmel hebben; un kumm, un folg Mi na. Matth. [6, 20.]
23. As he dat hörn dä, war he trurig; denn he weer heel riek.
24. As awer JEsus seeg, dat he trurig warn weer, sprok He: Wa swarlich ward de Rieken in GOtt Sin Riek kamen.
25. Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadelöhr geiht, as dat en Rieke in GOtt Sin Riek kummt.
26. Do sproken, de dat hörn dän: Wer kann denn selig warrn?
27. He awer sprok: Wat bi de Minschen unmöglich is, dat is bi GOtt möglich. Hiob. 42, 2.
28. Do sprok Petrus: Süh, wi hebbt Allns verlaten, un sünd di nafolgt. Matth. [19, 27.]
29. He awer sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Dar is Nüms, de en Hus verlett, oder Öllern, oder Bröder, oder Fru, oder Kinner vun wegen GOtt Sin Riek, 5. Mos. 33, 9.
30. De dat nich veelfältig wedder kriegen deiht in düsse Tied, un in de tokünftige Welt dat ewige Leven. Hiob. 42, 12.
31. He awer neem to Sik de Twölf, un sprok to se: Seht, wi gaht rup na Jerusalem, un dat ward Allns vollendt warrn, dat schreven is dörch de Propheten vun den Minschensöhn. Matth. [17, 22.]
32. Denn He ward öwerantwort warrn an de Heiden, un He ward verspott, un beschimpt, un bespiet warrn; Matth. [27, 2.]
33. Un se ward Em geißeln, un dod maken, un an den drütten Dag ward He wedder upstahn.
34. Se awer verstunn nicks darvun, un de Red weer se verborgen, un se wussen nich, wat dar seggt weer. Luk. [9, 45.]
35. Dat gescheeg awer, as He neeg to Jericho keem, seet en Blinde an den Weg un beddel. Matth. [20, 29.] [30.] Mark. [10, 46.]
36. Do he awer hör dat Volk, dat dar hen gung, forsch he, wat dat weer.
37. Do verkünnigten se em, JEsus vun Nazareth gung dar vöröwer.
38. Un he reep un sprok: JEsus, David sin Söhn, erbarm Di öwer mi!
39. De awer vöran gungen, drohten em, he schull still swiegen. He awer schreeg veel luder: Du Söhn Davids, erbarm Di öwer Mi!
40. JEsus awer stunn still, un heet em to sik bringen. As se em awer neeg bi Em brochten, frog He em,
41. Un sprok: Wat wullt du, dat Ik di dohn schall? He sprok: HErr, dat ik sehn much.
42. Un JEsus sprok to em: Wes’ sehend! Din Glov hett Di holpen. Matth. [9, 22.]
43. Un sogliek war he sehend, un folg Em na, un pries GOtt. Un all dat Volk, dat düt sehn dä, lav GOtt. Ps. [146, 8.]