Dat 2. Kapitel.
1. Denn ok ji weet, leeve Bröder, dat uns’ Uptreden bi ju nich umsunst west is; Kap. [1, 5.] [9.]
2. Sonnern wenn wi ok veel utstahn hebbt un beschimpt warn to Philippi, as ji weten doht, weern wi doch vergnögt in unsen GOtt, bi ju dat Evangelium to verkündigen unner veel Kampf. Apost. [12, 22.] [17, 5.]
3. Denn unse Vermahnung gescheeg nich ut Irrdom, ok nich ut Unreinigkeit, noch ut List;
4. Sonnern as wi vun GOtt werthholn sünd, dat uns dat Evangelium to predigen anvertrut is, so redt wi nich um de Minschen to gefalln, sonnern GOtt, de unse Harten versöken deiht. Gal. [1, 10.]
5. Denn wi sünd to keen Tied mit Smeichelwör’ umgahn, as ji weten doht, noch mit en Anschien vun Giez. GOtt is Tüg darvun.
6. Hebbt ok nich Ehr söcht vör de Lüd, weder vun ju, noch vun Annern. Joh. [5, 41.] [44.]
7. Wi harrn ok uns’ Ansehn bruken kunnt, as Christus Sin Apostel, awer wi sünd west as en Moder bi ju, as en Amm, de ehr Kinner plegen deiht. Apost. [20, 33.]
8. So harrn wi vun Harten uns’ Lust an ju un weern willig, ju to geven nich blot dat Evangelium vun GOtt, sonnern ok uns’ Leven, darum dat ji uns leef warn weert.
9. Ji denkt wol noch, leeve Bröder, an unse Arbeit un unse Möh, denn Dag un Nacht hebbt wi arbeit, up dat wi Nüms mank ju to Last falln dän, un predigt mank ju GOtt Sin Evangelium. 1. Cor. [4, 12.]
10. Dat künnt ji betügen un GOtt, wa hillig un gerecht un unsträflich wi bi ju, de ji glövig weert, west sünd. 1. Tim. [3, 2.]
11. As ji denn ok weten doht, dat wi as en Vader sin Kinner, Jedereen mank ju vermahnt un tröst hebbt,
12. Un betügt hebbt, dat ji wandeln schüllt würdiglich vör GOtt, de ju beropen hett to Sin Riek un to Sin Herrlichkeit. Eph. [4, 1.] Phil. [1, 27.]
13. Darum dankt wi ok ahn Uphörn GOtt, dat ji, as ji vun uns dat Wort vun de göttliche Predigt hörn dä’t, dat upnehmt, nich as Wör’ vun Minschen, sonnern (so as dat ok wahrhaftig is) as GOtt Sin Wort, de ok in ju, de ji glövig sünd, wirken deiht. Kap. [1, 5.]
14. Denn, leeve Bröder, ji sünd Nafolgers warn vun GOtt Sin Gemeen in Judäa, in Christus JEsus, dat ji datsülvige utstahn hebbt vun ju Blotsfründ, as de vun de Juden;
15. De ok den HErrn JEsus dod makt hebbt un ehre egen Propheten un hebbt uns verfolgt, de GOtt nich gefalln doht, un sünd alle Minschen towedder; Apost. [2, 22.] [3, 15.]
16. De uns verwehrn wüllt, de Heiden to predigen, up dat se selig ward, un makt so dat Maat vun ehr Sünd full up alle Wies’; denn de Torn is endlich all öwer se kamen. Matth. [23, 32.] [33.]
17. Wi awer, leeve Bröder, nadem wi en Tied lang vun ju trennt wesen sünd na dat Angesicht, nich na dat Hart, hebbt wi nu desto mehr spodt, mit groten Verlangen ju Angesicht to sehn. Röm. [1, 11.] [13.]
18. Darum hebbt wi to ju kamen wullt (ik Paulus) twee Mal; un Satanas hett uns verhinnert.
19. Denn wokeen is unse Hoffnung, oder Freud, oder Kron vun Ehr? Sünd ji dat nich ok vör unsen HErrn JEsus Christus, wenn He kummt? Phil. [4, 1.]
20. Ji sünd ja unse Ehr un Freud.