Dat 2. Kapitel.
1. Dar weern awer ok falsche Propheten mank dat Volk, as ok mank ju falsche Lehrer wesen ward, de inföhrn ward Secten ton Verdarven, un verleugnet den HErrn, de se kofft hett, un föhrt öwer sik sülvst heel bald dat Verdarven. Matth. [24, 11.] 1. Tim. [4, 1.]
2. Un Veele ward ehr Verdarv nafolgen, dörch weke de Wahrheit ehr Weg lästert ward. 2. Tim. [4, 3.] [4.]
3. Un ut Giez ward se Lehren, de updicht sünd, verschachern, ehr Ordeel ward awer vun lang her nich up sik töven laten un ehr Verdammnis slöpt nich.
4. Denn wenn GOtt de Engel, de sündigt hebbt, nich verschont hett, sonnern hett se mit dat Düster sin Keden in de Höll stött un öwergeven, dat se to dat Gericht verwahrt ward. Jud. v. [6.]
5. Un hett de ole Welt nich schont un bewahrte blot Noah, den Prediger vun de Gerechtigkeit, sülvst acht, un föhr de Sündflot öwer de Gottlosen ehr Welt. Kap. [3, 6.] 1. Mos. 7, 7. 8.
6. Un hett de Städ, Sodom un Gomorra to Asch makt, umkehrt un verdammt un darmit de Gottlosen, de naher kamen ward, en Exempel sett; 1. Mos. 19, 24. Ebr. [11, 7.]
7. Un hett den gerechten Lot erlöst, den de schändlichen Lüd all dat Leed, wat man möglich weer, dän mit ehr untüchtigen Wandel;
8. Denn wiel he gerecht weer un mank se wahnen dä un dat he dat sehn un hörn muß, quälten se de gerechte Seel vun Dag to Dag mit ehr ungerechte Warke, Ps. [119, 158.] Ezech. 9, 4.
9. De HErr weet de Gottseligen ut de Versökung to erlösen, de Ungerechten awer uptowahrn för den Dag vun dat Gericht, se to pienigen; 1. Cor. [10, 13.]
10. Am meisten awer de, de dar wandelt na dat Fleesch in unrein Lust un de Herrschaft veracht, frech, egensinnig, sik nich schuet, up de Majestäten to schimpen;
11. So doch de Engel, de mehr Stärk un Macht hebbt, nich verdregt dat lästerliche Gericht gegen se vun den HErrn.
12. Awer se sünd as unvernünftige Deerder, de vun Natur darto gebarn sünd, dat se infungen un slacht ward, schimpt öwer dat, wat se nich kennt un ward in ehr verdarvliche Wesen umkamen, Jer. 12, 3. Jud. v. [10.]
13. Un den Lohn för de Ungerechtigkeit kriegen. Se holt dat Wolleven vun hüt för Wollust, se sünd Schand un Laster, un drievt Bedregeri in ehr Wolleven, wenn se mit ju to Disch sitt, Jud. v. [12.]
14. Hebbt Ogen vull vun Ehebrekeri, lat sik de Sünd nich wehrn, lockt de lichtfardigen Seelen an sik un hebbt en Hart, dörchdreven mit Giez, dat sünd verfluchte Lüd;
15. Gaht vun den rechten Weg af un verbiestert sik un folgt Balam, Basor sin Söhn, sin Weg, de den Lohn för de Ungerechtigkeit geern harr, Offenb. [2, 14.]
16. He kreeg awer de Straf för sin Öwertredung, denn dat stumme lastbare Deerd re’ mit Minschenstimm un hinner den Propheten sin Dohrheit. 4. Mos. 22, 28.
17. Dat sünd Borns ahn Water un Wolken, de de Wind umher drift; en dichte Düsternis is för se upbewahrt in Ewigkeit.
18. Denn se redt stolte Wör’, wo Nicks achter is un reizt de dörch Untucht to fleeschliche Lust, de up den rechten Weg weern un nu umher irrt;
19. Un versprekt se Frieheit, obgliek se sülvst Knechte vun dat Verdarven sünd. Denn vun wen Jemand unner kregen is, den sin Knecht is he. Joh. [8, 34.]
20. Denn wenn se rut sünd ut de Welt ehrn Schmutz dörch de Erkenntnis vun den HErrn un HEiland JEsus Christus, vermengt sik awer wedder darmit un ward unner kregen, so is dat Letzte mit se duller warn, as dat Eerste. Phil. [3, 7.] [8.] Matth. [12, 45.] Ebr. [10, 26.] [27.]
21. Denn dat weer beter för se, se harrn den Weg vun de Gerechtigkeit gar nich kennt, as dat se em kennt un sik afkehrt vun dat hillige Gebot, dat se geven is. Luk. [12, 47.] [48.]
22. Up se paßt dat wahre Sprickwort: »De Hund fritt wedder, wat he utspiet hett« un »De Sög wälzt sik, nadem se wuschen is, wedder in den Dreck.« Spr. 26, 11.