Dat 20. Kapitel.
1. As nu de Uprohr uphört har, reep Paulus de Jünger to sik un segnete se un gung ut de Stadt, to reisen na Macedonien. 1. Tim. [1, 3.]
2. Un as he desülvigen Länner dörchtrock un se vermahnt har mit veele Worde, keem he na Griechenland un bleev dar dree Monat.
3. As awer de Juden em nahstellen dä’n, as he na Syrien fahren wull, beschlot he, wedder umtokehren dörch Macedonien.
4. Dar trocken awer mit em bet in Asien Sopater vun Beröa, vun Thessalonich awer Aristarchus un Sekundas un Gajus vun Derbe, un Timotheus, ut Asien awer Tychicus un Trophimus. Kap. [17, 10.] [19, 29.]
5. Düsse gungen vörut un tövten up uns in Troas. Kap. [16, 8.]
6. Awer wi schepten na de Osterdage vun Philippi bet na den föften Dag un keemen to ehr na Troas un harn uns’ Wesen dar söben Dage.
7. Up en Söndag awer, as wi tosamen kamen weern, dat Brod to breken, sprok Paulus mit ehr, dar he den annern Dag utreisen wull un bleev bi to reden bet to Mitternacht.
8. Un dar weeren veele Fackeln up den Söller, wo se versammelt weeren.
9. Dar seet awer en Jüngling, mit Namen Eutychus, in dat ene Finster un full in en depen Slap, dewiel Paulus so lang reden dä un war vun den Slap unnerkregen un full hendal vun dat drüdde Stockwark un war dod uphaben.
10. Paulus awer gung hendal un full up em, fat em um un sprok: Makt keen Larm, denn sin Seel is in em. 1. Kön. 17, 21.
11. Dar gung he rup un brok dat Brod un eet wat un sprok veel mit ehr, bet de Dag anbreken dä un also trock he ut.
12. Se bröchten awer den Jüngling lebendig un warn nich wenig tröstet.
13. Wi awer trocken vöran up dat Schip un föhrten na Assos un wullen dar Paulus to uns nehmen, denn he har dat so befahlen un he wull to Fot gahn.
14. As he nu to uns keem to Assos, neemen wi em to uns un keemen na Mitylene.
15. Un vun dar schepten wi un keemen den annern Dag hen na Chios, un den folgenden Dag heeln wi up Samos un bleeven in Trogyllion un den annern Dag keemen wi na Miletus.
16. Denn Paulus har beslaten, vör Ephesus över to schepen, dat he nich muß in Asien sin Tied tobringen, denn he ielte, up den Pingstdag in Jerusalem to sin, so em dat möglich weer. Kap. [18, 21.]
17. Awer vun Milet schick he na Ephesus un leet förrern de Öllsten vun de Gemeen.
18. As awer de to em keemen, sprok he to ehr: Ji weet vun den eersten Dag an, as ik bün in Asien kamen, dat ik alle Tied bi jug west bün.
19. Un hef den HErrn deent mit alle Demot un mit veele Thranen un Anfechtungen, de mi sünd wedderfahren vun de Juden, de mi nastellen dä’n.
20. Wo ik nicks versühmt hef, dat dar nützlich is, dat ik jug nich verkündigt hef un jug lehrt apenbar un eenzeln;
21. Un hef betügt beide, de Juden un Griechen, de Buße to GOtt un den Gloven an unsern HErrn JEsum Christum. Mark. [1, 15.]
22. Un nu seht, ik bün in den GEist bunnen, fahr hen na Jerusalem, weet nich, wat mi dar tostöten ward,
23. Uter, dat de heilige GEist in alle Städe betügt un sprickt: Bande un Bedrövnis töven dar up mi. Kap. [9, 16.] [21, 4-11.]
24. Awer ik kehr mi dar nich an, ik holl min Leven ok nich sülvst för düer, up dat ik vullbringen doh minen Loop mit Freuden un dat Amt, dat ik kregen hef vun den HErrn JEsum, to betügen dat Evangelium vun GOtt Sin Gnad! Kap. [21, 13.]
25. Un nu seht mal, ik weet, dat ji min Angesicht nich mehr sehn ward alle de, dörch weke ik trocken bün un predigt hef dat Riek GOttes.
26. Darum betüge ik jug an düssen hütigen Dag, dat ik rein bün vun jug Blot.
27. Denn ik hef jug nicks vörenthollen, dat ik jug nich verkündigt hef GOtt Sinen Rat.
28. So hebbt nu Acht up jug sülvst un up dat ganze Heer, över weke jug de heilige GEist sett hett to Bischofs, to weiden GOtt Sine Gemeen, weke He dörch Sin egen Blod erworben hett.
29. Denn dat weet ik, dat na min Afscheed ward greuliche Wülvs mank jug indringen, de de Heer nich verschonen warrn.
30. Ok mank jug sülvst ward upstahn Männer, de dar verkehrte Lehren reden ward, de Jünger an sik to trecken.
31. Darum sied wacker un denkt daran, dat ik nich aflaten hef dree Jahr, Dag un Nacht jeden een mit Thranen to vermahnen. Ebr. [13, 17.]
32. Un nu, leeve Bröder, ik befehl jug GOtt un dat Wort vun Sine Gnad, de dar mächtig is, jug to erbuen un to geven dat Arvdeel mank alle, de dar hilligt ward.
33. Ik hef vun jug keen Sülver noch Gold, noch Kleeder begehrt.
34. Denn ji weet sülvst, dat düsse Hann mi to min un min Gehülfen ehre Notdurft deent hebbt.
35. Ik hef jug dörch dat alles wiest, dat man so arbeiden mutt un de Schwachen upnehmen un denken an den HErrn JEsu Sin Wort, dat He seggt hett: Geven is seliger as nehmen!
36. Un as he dat seggt har, kneete he dal un bä mit se alle.
37. Veele mank ehr fungen awer an to weenen un fullen Paulus um den Hals un küsten em,
38. Am allermeisten bedrövt över dat Wort, dat he sä, se warn sin Gesicht nich mehr sehn, un begleiten em in dat Schip.