Dat 22. Kapitel.
1. Un JEsus antworte, un re’ awermals dörch Glieknisse to se un sprok:
2. Dat Himmelriek is liek en König, den sin Söhn sin Hochtied mak. Kap. [25, 10.]
3. Un schick sin Knechten ut, dat se de Gäste to de Hochtied repen; un se wulln nich kamen.
4. Awermals schick he annere Knechten ut un sprok: Seggt de Gäste: Seht, min Mahltied hef ik fardig makt, min Ossen un min Mastveh is slacht un Allns is fardig, kamt to de Hochtied. Kap. [21, 36.]
5. Awer se verachten dat un gungen hen, de een up sin Acker, de anner to sin Hanterung.
6. Weke awer grepen sin Knechten, verhöhnten se un maken se dod.
7. Do dat de König hör, war he heel bös un schick sin Heer ut un broch düsse Mörders um un leet ehr Stadt in Brand steken.
8. Do sprok he to sin Knechten: De Hochtied is twar fardig, awer de Gäste weern dat nich weert.
9. Darum gaht hen up de Straten un ladt to de Hochtied, wen ji finnen doht. Kap. [13, 47.] [21, 43.]
10. Un de Knechts gungen ut up de Straten, un brochen tosamen, wen se funnen, Böse un Gude, un de Dischen warn all vull.
11. Do gung de König rin, de Gäst to besehn, un seeg en Minsch, de harr keen hochtiedlich Kleed an.
12. Un sprok to em: Fründ, wa büst du rinkamen un hest doch keen hochtiedlich Kleed an? He awer sweeg still.
13. Do sprok de König to sin Deeners: Bindt em Hann un Föt un smiet em in de dickste Düsternis rut, dar ward Hulen un Tänklappern wesen. Kap. [8, 12.] [25, 30.] [24, 51.]
14. Denn veele sünd beropen, awer wenig sünd utwählt. Kap. [19, 30.] [20, 16.] Mark. [10, 13.]
15. Do gungen de Pharisäer hen un beraden, wa se Em in Sin Red fangen muchen. Mark. [12, 13.] Luk. [20, 20.]
16. Un schickten to Em ehr Jüngers un Herodes sin Deeners un sproken: Meister, wi weet, dat Du wahrhaftig büst un lehrst den Weg to GOtt recht un Du fragst na Nüms, denn Du kümmerst Di nich um de Minschen ehr Ansehn.
17. Darum segg uns, wat dünkt Di? Is dat recht, dat man den Kaiser Koppgeld gift oder nich?
18. Do nu JEsus ehr Bosheit marken dä, sprok He: Ji Heuchlers, wat versökt ji Mi? Ps. [41, 7.] Mark. [12, 15.]
19. Wiest Mi de Stüermünz! Un se geven Em en Groschen hen.
20. Un He sprok to se: Wokeen sin Bild un wen sin Upschrift is dat?
21. Se sproken to Em: Den Kaiser sin. Do sprok He to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is! Mark. [12, 17.]
22. As se dat hörn, verwunnerten se sik un verleten Em un gungen weg.
23. Up densülvigen Dag treden to Em de Sadducäer, de dar meent, dat dar keen Uperstahn is, un fragten Em, Mark. [12, 18.] Luk. [20, 27.]
24. Un sproken: Meister, Moses hett seggt: Wenn Een starven deiht un keen Kinner hett, so schall sin Broder sin Fru frien un sin Broder Kinner tügen. 5. Mos. 25, 5. Mark. [12, 19.] Luk. [20, 28.]
25. Nu sünd bi uns söven Bröder west. De eerste frie un storv; un wiel he keen Nakamen harr, leet he sin Fru sin Broder na.
26. Desglieken de annere, un drütte, bet up den söventen.
27. Toletzt na Alln storv ok de Fru.
28. Nu, in de Uperstahung, wokeen sin Fru ward se wesen mank de söven? Se hebbt se jo All hatt.
29. JEsus awer antworte un sprok to se: Ji irrt un weet de Schrift nich, noch GOtt Sin Kraft.
30. In de Uperstahung ward se weder frien noch sik frien laten, sonnern se sünd ebenso as GOtt Sin Engeln in den Himmel. Mark. [12, 25.] Luk. 20, 86.
31. Hebbt ji awer nich les’t vun de Uperstahung vun de Doden, wat ju vun GOtt seggt is, dar He sprok: Ik bün Abraham sin GOtt, un Israel sin GOtt un Jakob sin GOtt?
32. GOtt awer is nich de Doden ehr GOtt, sonnern de Lebendigen ehr. 2. Mos. 3, 6. Mark. [12, 26.]
33. Un as dat Volk dat hör, warn se ganz verdutzt öwer Sin Lehr.
34. As awer de Pharisäer hörten, dat He de Sadducäer dat Mul stoppt harr, versammelten se sik.
35. Un Een mank se, en Schriftgelehrte, versöch Em un sprok: Mark. [12, 28.] Luk. [10, 25.]
36. Meister, wat is dat vörnehmste Gebot in dat Gesetz?
37. JEsus awer sprok to em: Du schast leef hebben GOtt, din HErrn, vun ganzen Harten, vun ganze Seel un vun ganzen Gemöth. Mark. [12, 30.]
38. Düt is dat vörnehmste un gröttste Gebot.
39. Dat anner awer is em liek: Du schast din Neegsten leef hebben as di sülvst. Mark. [12, 31.]
40. In düsse twee Gebote hangt dat ganze Gesetz un de Propheten.
41. Do nu de Pharisäers tosamen weern, frag se JEsus
42. Un sprok: Wa dünkt ju um Christus? Wen sin Söhn is He? Se sproken: David sin.
43. He sprok to se: Wa kummt dat denn, dat David Em in den Geist en HErr nennt, as he seggt:
44. De HErr hett seggt to min HErr: Sett Di to Min Rechten, bet dat Ik legg Din Fiende to den Schemel vun Din Föt. Ps. [110, 1.] Mark. [12, 36.] Apost. [2, 34.] 1. Cor. [15, 25.] Ebr. [1, 13.]
45. Wenn Em nu David en HErr nennt, wa is He denn sin Söhn?
46. Un Nüms kunn Em en Wort antworten, un wag ok Nüms vun den Dag an, Em to fragen. Luk. [14, 6.]