Dat 23. Kapitel.
1. Paulus awer seeg den Rat an un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, ik hef mit en ganz gut Geweten wandelt vör GOtt bet up düssen Dag. Kap. [24, 16.]
2. De Hoheprester Ananias awer befohl de, de um em stahn dä’n, dat se em up den Mund schlogen.
3. Do sprok Paulus to em: GOtt ward di slagen, du gekalkte Wand, du sittst dar un richst mi na dat Gesetz un heetst mi slagen gegen dat Gesetz.
4. De awer umher stahn dä’n, sproken: Schellst du GOtt Sin Hoheprester?
5. Un Paulus sprok: Leeven Bröder, ik wuß nich, dat he de Hoheprester is. Denn dar steiht schreben: Den Böversten vun din Volk schast du nich fluchen! 2. Mos. 22, 28. 2. Pet. [2, 10.] Jud. v. [8.]
6. As awer Paulus erfahren dä, dat een Deel Sadducäer weer un de anner Deel Pharisäer, reep he rin in den Rat: Ji Männer, leeven Bröder, ik bün en Pharisäer un Söhn vun enen Pharisäer. Ik warr anklagt wegen de Hoffnung un de Uperstahung vun de Doden willen. Kap. [26, 5.]
7. As he awer dat sä, war en Uprohr mank de Pharisäer un Sadducäer un de Hupen deelte sik.
8. Denn de Sadducäer seggt, dar is keen Uperstahung, noch Engel, noch GEist; de Pharisäer awer bekennen beiderlei. Matth. [22, 23.]
9. Do war awer en grot Geschrig. Un de Schriftgelehrten, soveel vun ehr Pharisäer weeren, stunnen up, streden un sproken: Wi finnen nicks Böses an düssen Minschen; hett awer en GEist oder en Engel mit em redt, so könnt wi mit GOtt nich strieden. Kap. [25, 25.] [5, 39.]
10. As awer de Uprohr grot war, war de böverste Hauptmann bang, se muchen Paulus terrieten; un leet dat Kriegsvolk dal gahn un em vun ehr rieten un in dat Lager föhren.
11. Den annern Dag awer in de Nacht stunn de HErr bi em un sprok: Hef goden Moth, denn gliekerwies as du vun Mi in Jerusalem tügt hest, so must du ok in Rom tügen. Kap. [18, 9.]
12. As dat awer Dag war, dä’n sik etliche Juden tosamen un verbunden sik, weder to eten noch to drinken bet dat se Paulus dod makt harn.
13. Se weern awer mehr as veertig, de düssen Bund maken dä’n.
14. De trän to de Hohenpresters un Öllsten un sproken: Wi hebbt uns verbindlich makt, nicks antobieten, bet wi Paulus dod makt hebbt.
15. So doht nu den Oberhauptmann un den Rat kund, dat he em morgen to jug föhren deiht, as wullt ju em en beten verhörn; wi awer sünd bereit, em dod to maken, ehr denn he vör jug kamen deiht.
16. As awer Paulus sin Schwestersöhn vun den Anschlag hör, keem he darhen un gung in dat Lager un verkündigte Paulus dat.
17. Paulus awer reep to sik een vun de Unnerhauptlüd un sprok: Düssen Jüngling bring hen na den Oberhauptmann, denn he hett em wat to seggen.
18. De neem em an un föhrte em to den Oberhauptmann un sprok: De gebundene Paulus reep mi to sik un bä mi, düssen Jüngling to di to bringen, de di wat to seggen hett.
19. Do neem em de Oberhauptmann bi de Hand un gung an en besonnern Ort un frog em: Wat is, dat du mi to seggen hest?
20. He awer sprok: De Juden sünd eens worden, di to bäden, dat du morgen Paulus vör den Rat bringen letst, as wulln se em en beten verhören.
21. Awer tru du ehr nich, denn dar hollen up em mehr as veertig Männer mank ehr, de hebbt sik verbunden, weder to eten noch to drinken, bet se Paulus dod makt un sünd nu bereit un tövt up din Bescheed.
22. Do leet de Oberhauptmann den Jüngling vun sik un gebod em, dat he nüms seggen dä, dat he em sülvst düt apenbart har.
23. Un he reep to sik twee Unnerhauptlüd un sprok: Makt twee hunnert Kriegsknechts fardig, dat se na Cäsarea trecken un söbentig Rieders un hunnert Schützen up de drüdde Stunn vun de Nacht.
24. Un kriegt de Peer torecht, dat se Paulus darup setten un bringen em säker na Felix, den Landpleger.
25. Un schrev enen Breef vun düssen Inholt:
26. »Claudius Lysias an den leeven Landpleger Felix, Freude tovör!
27. Düssen Mann harn de Juden grepen un wulln em dod makt hebben. Do keem ik mit dat Kriegsvolk dartwischen un rett em vun ehr un hör, dat he en Römer is. Kap. [21, 33.] [22, 25.]
28. As ik awer de Orsak erfahren wull, warum se em beschuldigen dä’n, föhrte ik em in ehren Rat.
29. Dar funn ik, dat he beschuldigt war vun de Fragen vun ehr Gesetz, awer keen Anklage verdeen Dod oder Gefängnis.
30. Un as vör mi keem, dat etliche Juden up em hollen dä’n, schick ik em vun de Stunn an to di un befohl de Klägers ok dat se för di seggen doht, wat se gegen em harn. Nu leev wol!«
31. De Kriegsknechts, as ehr befahlen weer, neemen Paulus un föhrten em bi de Nacht na Antipatris.
32. Den annern Dag awer leeten se de Bröders mit em trecken un kehrten wedder um na dat Lager.
33. As de na Cäsarea keemen, överantworden se den Breef an den Landpleger un stellten em Paulus ok vör.
34. As de Landpleger den Breef leest har, frog he, ut wat för en Land he weer? Un as he hörn dä, dat he ut Cilicien weer, sprok he:
35. Ik will di verhören, wenn dine Verklägers ok dar sünd. Un he leet em verwahren in Herodes sin Richthus.