Dat 3. Kapitel.
1. Un ik, leeve Bröder, kunn nich mit ju reden as mit Geistliche, sonnern as mit Fleeschliche, as mit junge Kinner in Christus. Joh. [16, 12.]
2. Melk hef ik ju to drinken geven, un nich faste Spies, denn ji kunnt noch nich, ok könnt ji nu noch nich; 1. Pet. [2, 2.] Ebr. [5, 12.] [13.]
3. Dewiel ji noch fleeschlich sünd. Denn do alltomal Iversucht un Striet un Unenigkeit mank ju sünd, sünd ji denn nich fleeschlich un wandelt na minschliche Wies? Kap. [1, 10.] [11.] [11, 18.]
4. Denn so de Een seggt: Ik bün Paulisch, de anner awer: Ik bün Apollisch, sünd ji denn nich fleeschlich? Kap. [1, 12.]
5. Wokeen is nu Paulus? Wokeen is Apollo? Deener sünd se, dörch weke ji sünd glövig warn, un datsülvige, as de HErr jedereen geven hett. Apost. [18, 24.]
6. Ik hef plant, Apollo hett begaten, awer GOtt hett dat Waßdohm geven. Jak. [1, 21.]
7. So is nu weder de, de dar plant, noch de dar begeten deiht, wat, sonnern GOtt, de dat Waßdohm gift.
8. De awer planten un de dar begeten deiht, is de Een grad as de Anner. Jedereen awer ward sin Lohn kriegen na sin Arbeit. Ps. [62, 13.] Röm. [2, 6.]
9. Denn wi sünd GOtt Sin Mitarbeiters, ji sünd GOtt Sin Ackerwark un GOtt Sin Gebüd. 2. Cor. [6, 1.] Eph. [2, 20.]
10. Ik vun GOtt Sin Gnad, de mi geven is, hef den Grund leggt, as en kloken Bumeister; en Anner but darup. Jedereen awer seh to, woans he darup buen deiht. Kap. [15, 10.]
11. En annern Grund kann twar Nüms leggen, as den, de leggt is, weke is JEsus Christus.
12. So awer Jemand up düssen Grund buen deiht Gold, Sülver, Edelsteen, Holt, Heu, Stoppeln:
13. So ward jedereen sin Wark apenbar warrn, de Dag ward dat klar maken, denn dörch dat Füer ward dat apenbar warrn, un woans jeden sin Wark is, ward dat Füer bewiesen. Jes. 48, 10.
14. Ward Jemand sin Wark blieven, dat he darup bu’t hett, so ward he Lohn kriegen.
15. Ward awer Jemand sin Wark upbrennen, so ward he darvun Schaden lieden; he sülvst awer ward selig warrn, doch so as dörch dat Füer hendörch.
16. Weet ji nich, dat ji GOtt Sin Tempel sünd un GOtt Sin GEist in ju wahnen deiht? Kap. [6, 19.] 2. Cor. [6, 16.] Eph. [2, 21.] [22.] 1. Pet. [2, 5.] Ebr. [3, 6.] Röm. [8, 9.]
17. Wenn Jemand GOtt Sin Tempel verdarven deiht, den ward GOtt verdarven, denn GOtt Sin Tempel is hillig, dat sünd ji.
18. Nüms bedreeg sik sülvst. Wokeen mank ju sik klok to sien dünkt, lat den en Narr warrn in düsse Welt, up dat he klok ward. Spr. 3, 5. 7. Jes. 5, 21. Jak. [1, 22.]
19. Denn düsse Welt ehr Klokheit is Dohrheit vör GOtt, denn dat steiht schreven: De Kloken, krigt He in ehr Klokheit tofaten! Hiob. 5, 12. 13.
20. Un up en anner Stä: De HErr kennt de Kloken ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Ps. [94, 11.]
21. Darum sprek Nüms vun en Minsch grot. Dat is Allns för ju:
22. Lat dat Paulus sien oder Apollo, Kephas oder de Welt, lat dat Leven oder Dod sien, dat Gegenwärtige oder dat Tokamende: Allns is för ju!
23. Ji awer hört Christus, Christus awer hört GOtt to. Kap. [11, 3.]