Dat 4. Kapitel.
1. JEsus awer, vull vun den hilligen GEist, keem wedder vun den Jordan, un war vun den GEist in de Wüstenie föhrt. Matth. [4, 1.]
2. Un war veertig Dag’ lang vun den Düvel versöcht. Un He eet nicks in desülven Dag’. Un as desülven en Enn harrn, hunger Em darna. 2. Mos. 34, 28.
3. De Düwel awer sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so sprick to düssen Steen, dat he Brod ward.
4. Un JEsus antworte un sprok to em: Dar steiht schreven: De Minsch levt nich alleen vun dat Brod, sonnern vun en jedes Wort ut GOtt. 5. Mos. 8, 3.
5. Un de Düwel föhr Em up en hohen Barg, un wies Em alle Rieke in de ganze Welt in en Ogenblick.
6. Un sprok to Em: Düsse Macht will ik Di all geven, un ehr Herrlichkeit; denn se is mi öwergeven, un ik gev se, weken ik will.
7. Wenn Du nu mi wullt anbeden, so schall all dat Din wesen.
8. JEsus antworte em, un sprok: Mak di vun Mi weg, Satan! Dar steiht schreven: Du schast GOtt, din HErrn, anbeden, un Em alleen deenen. 5. Mos. 6, 13. 10, 12. 20.
9. Un he föhr Em na Jerusalem, un stell Em up dat Dack vun den Tempel, un sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so smiet Di vun hier hendal;
10. Denn dar steiht schreven: He ward Sin Engeln befehln öwer Di, dat se Di bewahrt,
11. Un up de Hann dregt, up dat Du Din Fot nich an en Steen stöten magst. Ps. [91, 11.]
12. JEsus antworte, un sprok to em: Dar is seggt: Du schast GOtt, din HErrn, nich versöken. 5. Mos. 6, 16.
13. Un as de Düvel alle Versökung to Enn brocht harr, week he en Tied lang vun Em.
14. Un JEsus keem wedder in den GEist sin Kraft in Galiläa, un dat Gerücht war lut vun Em dörch alle umliggen Örter. Matth. [4, 12.] [23.]
15. Un He lehr in ehr Scholen, un war vun Jedereen priest.
16. Un He keem na Nazareth, wo He uptrocken weer, un gung in de Schol na Sin Gewohnheit up den Sabbatdag un stunn up un wull lesen. Matth. [13, 54.] Mark. [6, 1.] Neh. 8, 4. 5.
17. Do war Em dat Bok vun den Prophet Jesaias hendahn. Un as He dat Bok umslog, funn He den Ort, dar schreven steiht:
18. Den HErrn Sin GEist is bi mi, darum wiel He mi salvt hett un utschickt, to verkünnigen dat Evangelium de Armen, to heeln de tonichtstötten Harten, to predigen de Gefangen, dat se los sien schüllt, un de Blinden dat Gesicht, un de, de tonicht sla’n sünd, dat se frie un los sien schüllt, Jes. 61, 1.
19. Un to predigen dat angenehme Jahr vun den HErrn. 3. Mos. 25, 10.
20. Un as He dat Bok tomak, gev He dat den Deener, un sett sik dal, un de Ogen vun alle, de in de Schol weern, seegen up Em.
21. Un He fung an, to se to seggen: Hüt is de Schrift erfüllt vör ju Ohrn.
22. Un se geven all Tügnis vun Em, un wunnerten sik öwer de holdseligen Wör’, de ut Sin Mund gungen, un sproken: Is dat nich Joseph sin Söhn? Matth. [13, 55.] Mark. [6, 3.] Joh. [6, 42.]
23. Un He sprok to se: Ji ward frielich to Mi seggen dat Sprückwort: »Dokter, help Di sülvst,« denn wo grote Dinge hebben wi hört, de to Kapernaum geschehn sünd? Doh ok so hier in Din Vaderland. Matth. [4, 13.]
24. He awer sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Keen Prophet is angenehm in sin Vaderland. Matth. [13, 57.] Mark. [6, 4.] Joh. [4, 44.]
25. Awer in de Wahrheit segg Ik ju: Dar weern veele Wetfruens in Israel to Elias sin Tied, as de Himmel toslaten weer dree Jahr un söß Monat, as dar en grote düre Tied weer in dat ganze Land; 1. Kön. 17, 1. 9. 18, 1. Jak. [5, 17.]
26. Un to keen vun de war Elias schickt as alleen na Sarepta, in dat Sidonier-Land, to en Wetfru.
27. Un veele Utsätzige weern in Israel to den Prophet Elisa sin Tied, un dar war keen rein makt, as alleen Naemann ut Syrien. 2. Kön. 5, 14.
28. Un se warn upbrocht all, de in de Schol weern, as se dat hörten.
29. Un stunnen up, un stötten Em to de Stadt rut, un föhrten Em up en Rand vun den Barg, dar ehr Stadt up bu’t weer, dat se Em raf stötten.
30. Awer He gung merrn dörch se henweg, Joh. [8, 59.]
31. Un keem na Kapernaum, in de Stadt vun Galiläa, un lehr se an de Sabbats. Matth. [4, 13.] Mark. [1, 21.] Joh. [2, 12.]
32. Un se wunnerten sik öwer Sin Lehr; denn Sin Red weer gewaltig. Matth. [7, 28.] [29.] Matth. [22, 22.] [23.] Mark. [1, 22.] Joh. [7, 46.]
33. Un dar weer en Minsch in de Schol beseten mit en unreinen Düvel. Un de schreeg lut,
34. Un sprok: Hör up, wat hebbt wi mit Di to schaffen, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, nämlich GOtt Sin Hillige. Mark. [1, 24.] Luk. [1, 35.]
35. Un JEsus bedroh em, un sprok: Wes’ still, un fahr vun em ut! Un de Düvel smeet em merrn mank se, un fahr vun em ut, un dä em keen Schaden.
36. Un en Furcht keem öwer se all, un reden mit enanner, un sproken: Wat is dat för en Ding? He befehlt mit Macht un Gewalt de unreinen Geister, un se fahrt ut.
37. Un Sin Rop war lut in alle Örter vun dat umliggende Land.
38. Un He stunn up ut de Schol, un keem in Simon sin Hus. Un Simon sin Husfru ehr Moder weer mit en hart Fever behaft, un se beden för ehr. Matth. [8, 14.]
39. Un He trä to ehr, un befohl dat Fever, un dat verleet se. Un bald stunn se up un deen se.
40. Un as de Sünn unnergahn weer, brochen se all de, de dar Kranke mit allerlie Süken harrn, to Em. Un He lä up jeden de Hann, un mak se gesund. Matth. [8, 16.] Mark. [1, 32.]
41. Dar fahrn ok de Düvels vun veele ut, schregen, un sproken: Du büst Christus, GOtt Sin Söhn. Un He bedroh se, un leet se nich reden; denn se wussen, dat He Christus weer.
42. As dat awer Dag war, gung He rut an en Stä in de Wüstenie, un dat Volk söch Em, un keemen to Em, un heeln Em up, dat He nich vun se gung.
43. He awer sprok to se: Ik mutt ok anner Städte dat Evangelium predigen vun GOtt Sin Riek, denn darto bün Ik utschickt.
44. Un He predig in de Scholen vun Galiläa.