Dat 4. Kapitel.
1. Do war JEsus vun den GEist in de Wüstenie föhrt, up dat He vun den Düvel versöcht war. Mark. [1, 12.] Luk. [4, 1.] 5. Mos. 8, 3.
2. Un as He veertig Dag’ un veertig Nächt fastet harr, hunger Em. 2. Mos. 34, 28.
3. Un de Versöker trä to Em un sprok: Büst Du GOtt Sin Söhn, so sprick, dat düsse Steen Brod warrn. 1. Thess. [3, 5.] Matth. [3, 17.]
4. Un He antwort un sprok: Dar steiht schreven: De Minsch levt nich alleen vun Brod, sonnern vun jede Wort, dat ut GOtt Sin Mund geiht. 5. Mos. 8, 3.
5. Do föhr Em de Düvel mit sik in de hillige Stadt un stell Em up de Zinn vun den Tempel,
6. Un sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so lat Di dar rünner, denn dar steiht schreven: He ward Sin Engeln öwer di Befehl dohn, un se ward di up de Hann drägen, up dat du din Föt nich an en Steen stöttst. Ps. [91, 11.]
7. Do sprok JEsus to em: Wedderum steiht schreven: Du schast Gott, din HErrn, nich versöken. 5. Mos. 6, 16. Luk. [4, 12.]
8. Wedderum föhr Em de Düvel mit sik up en heel hogen Barg un wies’ Em alle Rieke up de Welt un ehr Herrlichkeit.
9. Un sprok to Em: Dat will ik Di alltosam geven, so Du dalfalln un mi anbeden deihst. Luk. [4, 6.] [7.]
10. Do sprok JEsus to em: Pack di vun Mi weg, Satan, denn dar steiht schreven: Du schast GOtt, Din HErrn, anbeden un Em alleen deenen. 5. Mos. 6, 13. Luk. [4, 8.]
11. Do verleet Em de Düvel. Un süh, do keemen de Engel to Em un deenten Em. Ebr. [1, 14.]
12. Do nu JEsus hör, dat Johannes öwerantwort weer, trock He in dat galiläische Land, Luk. [4, 14.]
13. Un verleet de Stadt Nazareth un wahn to Capernaum, dat dar liggt an de See, an de Grenzen vun Zabulon un Nephthalim; Mark. [1, 21.] Luk. [4, 31.]
14. Up dat erfüllt war, wat dar seggt is vun den Prophet Jesaias, de dar sprickt: Jes. 9, 1.
15. Dat Land Zabulon un dat Land Nephthalim an den Seeweg, up gündsiet vun den Jordan, un dat heidnische Galiläa,
16. Dat Volk, dat in de Düsternis sitt, hett en grot Licht sehn, un de dar sitt an den Ort vun den Dod sin Schatten, de is en Licht upgahn.
17. Vun de Tied an fung JEsus an to predigen un to seggen: Doht Buße, dat Himmelriek is neeg herbikamen. Mark. [1, 14.] [15.] Luk. [4, 15.]
18. As nu JEsus an dat galiläische Meer gung, seeg He twee Bröder, Simon, de dar heet Petrus, un Andreas, sin Broder, de smeeten ehr Netten in de See, denn se weern Fischers. Mark. [1, 16.] [19.] Luk. [5, 2.]
19. Un He sprok to se: Folgt Mi na, Ik will ju to Minschenfischers maken. Mark. [1, 17.]
20. Sogliek verleeten se ehr Netten un folgten Em na. Jer. 16. Ezech. 47.
21. Un do He vun dar wieder gung, seeg He twee anner Bröder, Jakobus, den Söhn vun Zebedäus, un Johannes, sin Broder, in en Schip mit ehrn Vader Zebedäus, dat se ehr Netten flicken dän, un He reep se.
22. Un sogliek verleeten se dat Schip un ehrn Vader un folgten Em na.
23. Un JEsus gung umher in dat ganze jüdische Land, lehrte in ehr Scholen un predig dat Evangelium vun dat Riek un heel allerlei Süken un Krankheit unner dat Volk. Luk. [4, 15.] [31.]
24. Un dat Gerücht vun Em drung dörch dat ganze syrische Land. Un se brochten to Em allerlie Kranke mit mancherlie Süken un Qualn behaft, de Beseetnen, de Maandsüchtigen un de Gichtigen. Un He mak se all gesund. Mark. [6, 55.]
25. Un veel Volk folg Em na vun Galiläa, vun de tein Städte, vun Jerusalem, ut dat jüdische Land un vun gündsiet vun den Jordan. Luk. [6, 17.]