Dat 6. Kapitel.
1. Wat schüllt wi hierto seggen? Schüllt wi denn in de Sünd blieven, up dat de Gnad desto mächtiger ward? Gal. [2, 17.]
2. Gewiß nich! Wo schüllt wi in de Sünd leven, de wi jo afstorven sünd? Gal. [6, 14.]
3. Weet ji nich, dat so veele as in JEsus Christus döfft sünd, de sünd in Sinen Dod döfft? Gal. [3, 27.] Kol. [2, 12.]
4. So sünd wi jo mit Em begraven dörch de Döp in den Dod, up dat, ebenso as Christus is uperweckt vun de Doden, dörch den Vader Sin Herrlichkeit, so schüllt ok wi in en nie Leven wandeln. Kap. [8, 10.] Eph. [4, 23.] Kol. [3, 8.] 1. Pet. [2, 1.] [4, 1.] [2.] Ebr. [12, 1.]
5. So wi awer mit Em tosamen wussen sünd to glieken Dod, so ward wi Em ok in de Uperstahung gliek sin. 2. Tim. [2, 11.]
6. Dewiel dat wi weet, dat unse ole Minsch mit Em krüzigt is, up dat de sündliche Liev uphörn deiht, dat wi vun nu af an nich mehr de Sünd deenen doht. Gal. [5, 24.]
7. Denn wer storven is, de is rechtfardigt vun de Sünd.
8. Sünd wi awer mit Christus storven, so glovt wi, dat wi ok mit Em leven ward;
9. Un weet, dat Christus, nadem He vun de Doden uperweckt is, nu nich mehr starven deiht. De Dod ward vun nu af an nich mehr över Em herrschen. Offenb. [1, 18.]
10. Denn dat He storven is, dat is He de Sünd afstorven, een för alle Mal, dat He awer leven deiht, dat levt He GOtt. Ebr. [9, 28.] Jes. 53, 10.
11. Also ok ji, hollt jug darvör, dat ji de Sünd afstorven sünd un levt GOtt in Christus JEsus, unsern HErrn.
12. So lat nu de Sünd nich herrschen in jug starvlichen Liev, ehr to gehorchen in sin Lüsten. 1. Mos. 4, 7. Ps. [119, 133.]
13. Noch gevt jug Lidmaten de Sünd hen to Waffen vun de Ungerechtigkeit, sonnern stellt jug sülvst GOtt dar, as son Lüd, de vun de Doden lebendig makt sünd, un jug Lidmaten GOtt to Waffen vun de Gerechtigkeit.
14. Denn de Sünd ward nich herrschen können över jug, sintemal ji nich unner dat Gesetz sünd, sonnern unner de Gnad. 1. Mos. 4, 7.
15. Wa denn? Schüllt wi sündigen, dewiel wi nich unner dat Gesetz, sonnern unner de Gnad sünd? Dat fehl ok noch! Joh. [1, 16.]
16. Weet ji nich, weken ji jug begevt to Knechts in Gehorsam, den sin Knecht sünd ji, den ji gehorsam sünd, dat si de Sünd to den Dod, oder den Gehorsam to de Gerechtigkeit. Joh. [8, 34.]
17. GOtt awer si Dank, dat ji Knechts vun de Sünd west sünd, awer nu gehorsam warn vun Harten för dat Vörbild vun de Lehr, de ji övergeven sünd.
18. Denn nadem ji frie warn sünd vun de Sünd, sünd ji Knechts warn vun de Gerechtigkeit. Joh. [8, 32.]
19. Ik mutt minschlich darvun reden, wegen de Swachheit vun jug Fleesch. Gliek as ji jug Lidmaten stellt hebbt in den Deenst vun de Unreinlichkeit, un vun een Ungerechtigkeit to de anner, also stellt nu ok jug Lidmaten to den Deenst vun de Gerechtigkeit, dat se hillig warrn. Kap. [3, 5.] [6, 13.]
20. Denn as ji de Sünd ehr Knechts weert, dar weert ji vun de Gerechtigkeit fri. Joh. [8, 34.]
21. Wat harrn wi nu to de Tied vör Frucht? Weke ji jug nu schamen doht, denn dat End vun desülvige is de Dod. Ezech. 16, 61. 63. Röm. [8, 6.]
22. Nu ji awer vun de Sünd fri un GOtt Sin Knechts warn sünd, hebbt ji jug Frucht, dat ji hillig warn, de Lohn awer dat ewige Leven. 1. Pet. [1, 9.]
23. Denn de Sünd ehr Löhnung is de Dod, awer GOtts Gav is dat ewige Leven in Christus JEsus, unsern HErrn. Kap. [5, 12.]