Dat 6. Kapitel.
1. Un dat begev sik up en Nasabbat, dat He dörch dat Korn gung, un Sin Jüngers reten Ahrn ut, un eten, un reven se mit de Hann. Matth. [12, 1.] Mark. [2, 23.]
2. Weke awer vun de Pharisäers sproken to se: Warum doht ji, dat sik nich schickt to dohn up de Sabbats?
3. Un JEsus antworte un sprok to se: Hebbt ji dat nich les’t, wat David dä, as em hunger, un de mit em weern?
4. Wo he in dat Gotteshus gung, un neem de Schaubröd, un eet se, un gev se ok de, de mit em weern; de doch Nüms eten dörft, as alleen de Presters. 1. Sam. 21, 6. 2. Mos. 29, 33. 3. Mos. 24, 9.
5. Un sprok to se: De Minschensöhn is en HErr, ok vun den Sabbat. Matth. [12, 8.]
6. Dat gescheeg awer up en annern Sabbat, dat He gung in de Schol, un lehr. Un dar weer en Minsch, den sin rechte Hand verdrögt weer. Mark. [3, 1.]
7. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers heeln up Em, ob He ok heeln war up den Sabbat, up dat se en Sak gegen Em funnen. Luk. [14, 1.]
8. He mark awer ehr Gedanken, un sprok to den Minschen mit de verdrögte Hand: Stah up, un trä hervör! Un he stunn up, un trä darhen.
9. Do sprok JEsus to se: Ik frag ju, wat schickt sik to dohn up den Sabbat, wat Gudes oder Slechtes, dat Leven erholn oder verdarven?
10. Un He seeg se alltomal umher an, un sprok to den Minsch: Streck din Hand ut! Un he dä dat. Do war em sin Hand wedder torecht brocht, gesund as de annere.
11. Se awer warn ganz unsinnig, un besproken sik mit enanner, wat se Em dohn wulln.
12. Dat begev sik awer to de Tied, dat He gung up en Barg to beden, un He blev de Nacht öwer in dat Gebed to GOtt.
13. Un as dat Dag war, reep He Sin Jüngers, un wählte twölf vun se, weke He ok Apostel nennen dä: Luk. [9, 1.] Mark. [3, 13.] [14.]
14. Simon, den He Petrus nenn dä, un Andreas, sin Broder, Jakobus un Johannes, Philippus un Bartholomäus,
15. Matthäus un Thomas, Jakobus, Alphäus sin Söhn, Simon, genannt Zelotes,
16. Judas, Jakobus sin Söhn, un Judas Ischarioth, de Verräther.
17. Un He gung raf mit se, un trä up en Platz in dat Feld, un de Hupen vun Sin Jüngers, un en grote Meng vun dat Volk ut dat ganze jüdische Land, un Jerusalem, un Tyrus un Sidon, an den See gelegen. Matth. [4, 25.]
18. De dar kamen weern, Em to hörn, un dat se heelt warn vun ehr Süken, un de vun unreine Geister umherdreven warn, de warn gesund.
19. Un all dat Volk wull Em beröhrn; denn dar gung Kraft vun Em, un heel se all.
20. Un He hev Sin Ogen up öwer Sin Jüngers, un sprok: Selig sünd ji Arme; denn dat Riek GOttes hört ju to. Matth. [5, 3.]
21. Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn. Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen. Offenb. [7, 16.] Ps. [126, 5.] [6.] Jes. 61, 3.
22. Selig sünd ji, wenn ju de Lüd haßt, un ju afsonnert, un schellt ju, un veracht ju Namen, as en boshaftigen, wegen den Minschensöhn.
23. Freut ju denn un hüppt, denn seht, ju Lohn is grot in den Himmel. Desglieken dä’n ehr Vaders de Propheten ok.
24. Awer dargegen, wehe ju Rieken; denn ji hebbt ju Trost weg. Amos. 6, 1. Jak. [5, 1.]
25. Wehe ju, de ji vull sünd; denn ju ward hungern. Wehe ju, de ji hier lacht; denn ji ward weenen un huln. Jes. 10, 16.
26. Wehe ju, wenn ju jedereen lavt. Desglieken dän ehr Vaders de falschen Propheten ok.
27. Awer Ik segg ju, de ji tohört: Leevt ju Fiende; doht de wohl, de ju hassen doht;
28. Segent de, de ju verflucht; bedt för de, de ju beleidigt.
29. Un wer di sleit up de een Back, den bee de anner ok an; un wer di den Mantel nimmt, den weiger ok nich, den Rock to geven.
30. Wer di beden deiht, den gif, un wer di dat Dine nimmt, dar födder dat nich wedder. 5. Mos. 15, 7.
31. Un as ji wüllt, dat ju de Lüd dohn schüllt, so doht ji ok se. Röm. [7, 12.]
32. Un wenn ji leef hebbt, de ju leef hebbt, wat för Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners leeft ok, de se leef hebbt. Matth. [5, 46.]
33. Un wenn ji ju Woldäders wol doht; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners doht ok datsülve.
34. Un wenn ji lehnt, vun de ji höpt, wedder to nehmen; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn ok de Sünners lehnt de Sünners, up dat se Gliekes wedder nehmt. 3. Mos. 25, 35. Matth. [5, 42.]
35. Doch awer leeft ju Fiende; doht wol un deent, dat ji nicks darför höpt, so ward ju Lohn grot wesen, un ward Kinner vun den Allerhöchsten wesen. Denn He is gütig ok öwer de Undankbaren un de Boshaften. Ps. [37, 26.]
36. Darum west barmhartig, as ok ju Vader barmhartig is. 2. Mos. 34, 6. Ps. [103, 8.] [13.]
37. Richt nich, so ward ji ok nich richt. Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt. Vergevt, so ward ju vergeven. Röm. [2, 1.]
38. Gevt, so ward ju geven. En vull, gedrückt, gerüttelt un öwerflödig Maat ward man in ju Schoot geven; denn grad mit dat Maat, dar ji mit meet, ward man ju wedder meeten. Mark. [4, 24.]
39. Un He sä se en Glieknis: Kann ok en Blinde en Blinden den Weg wiesen? Warn se nich alle beide in de Kuhl falln?
40. De Jünger is nich öwer sin Meister. Wenn de Jünger is as sin Meister, so is he vullkamen. Joh. [15, 20.]
41. Wat sühst du awer en Splitter in din Broder sin Oog, un den Balken in din Oog warrst du nich wahr? Matth. [7, 3.]
42. Oder wa kannst du seggen to din Broder: Hol still, Broder, ik will den Splitter ut din Oog trecken; un du sühst sülvst nich den Balken in din egen Oog? Du Heuchler, treck toeerst den Balken ut din Oog un süh denn to, dat du den Splitter ut din Broder sin Oog treckst. Matth. [7, 5.]
43. Dat is keen gude Bom, de böse Frucht dricht, un keen böse Bom, de gude Frucht dricht.
44. En jede Bom ward an sin egen Frucht kennt. Denn man plückt keen Fiegen vun de Dornen, ok so plückt man keen Wiendruven vun de Dornbüsch.
45. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut den guden Schatz vun sin Hart. Un en slechte Minsch bringt wat Böses hervör ut den bösen Schatz vun sin Hart. Denn wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer. Matth. [12, 35.]
46. Wat heet ji Mi awer HErr, HErr, un doht nich, wat Ik ju segg? Matth. [7, 21.]
47. Wer to Mi kummt, un hört Min Red un deiht se, den will Ik ju wiesen, wem he to verglieken is. Röm. [2, 13.] Jak. [1, 22.]
48. He is liek en Minsch, de en Hus bu’ un grav deep, un lä den Grund up den Fels. As awer en Water keem, do reet de Strom na dat Hus ran, un kunn dat nich bewegen; denn dat weer up den Felsen gründt.
49. Wer awer hört un nich deiht, de is liek en Minsch, de en Hus bu’ up de Eer ahn Grund, un de Strom reet to em ran, un dat full bald, un dat Hus kreeg en groten Reet.