Dat 7. Kapitel.
1. Do sprok de Hohepreester: Is dat also?
2. He awer sprok: Leeve Bröder un Vadders, hört to. De GOtt vun de Herrlichkeit leet Sik sehen unsern Vadder Abraham as he noch in Mesopotamien weer, ehr he in Haran wahnen dä;
3. Un sprok to em: Gah rut ut dien Land un vun diene Fründschaft un treck in en Land, dat Ik di wiesen will. 1. Mos. 12, 1.
4. Do gung he ut de Chaldäer ehr Land un wahnde in Haran. Un vun dar, as sien Vadder storven weer, brocht He em över in düt Land, do ji nu in wahnen doht. 1. Mos. 12, 5. 15, 7.
5. Un gev em keen Arvdeel darin, ock nich eenen Fot breed, un versprok em, He wull em dat geven to besitten un sienen Samen na em, as he noch keen Kind har. 1. Mos. 12, 7. 13, 15. 15, 18.
6. Awer GOtt sprok also: Dien Samen ward en Fremdling sien in en fremdes Land, un se warden em deenstbar maken, un övel behanneln veer hunnert Jahr. 1. Mos. 15, 13. 2. Mos. 12, 40.
7. Un dat Volk, dat se deenen warden, will Ik richden, sprickt GOtt, un darna warden se uttrecken un Mi deenen an düsse Stä.
8. Un gev em den Bund vun de Beschniedung. Un he tügede Isaak, un beschneed em an den achden Dag, un Isaak den Jakob un Jakob de twölf Erzvadders. 1. Mos. 17, 10. 21, 2. 23, 26. 29, 31. 30, 5.
9. Un de Erzvadders weeren up Joseph neidisch un verkofften em in Egypten, aver GOtt weer mit em. 1. Mos. 37, 28. 39, 1.
10. Un rett em ut all sien Drövsal un gev em Gnad’ un Weisheit vör den König Pharao in Egypten, de sett em in as Fürsten över Egypten un över sien ganzes Hus. 1. Mos. 41, 40.
11. Do keem aver en düre Tid över dat ganze Land Egypten un Kanaan un en grote Drövsal un unse Vadders funnen keen Spies.
12. Jakob aver hörde, dat in Egypten Korn weer un schickte unse Vadders ut dat erste Mal. 1. Mos. 42, 1.
13. Un dat annere Mal war Joseph bekannt vun Bröders un wör Pharao Joseph sien Geschlecht apenbar. 1. Mos. 45, 4.
14. Joseph awer schickte hen un leet haln sienen Vadder un siene ganze Fründschaft, fiefunsöventig Seelen. 1. Mos. 45, 9. 10.
15. Un Jakob trock dal na Egypten un blev dar dod, he un unse Vadders. 1. Mos. 46, 1. 49, 33.
16. Un sünd röver brocht na Sichem un leggt in dat Grav, dat Abraham kofft hett vör Geld vun de Kinner Hemors to Sichem. 1. Mos. 23, 16. 17. Joh. 24, 32.
17. Do nu sik de Tid vun de Tosag de GOtt Abraham schworn har, nahen dä, wuß dat Volk un vermehr sik in Egypten,
18. Bet dat en anner König upkeem, de nicks vun Joseph weeten dä.
19. Düsse dreev Hinnerlist mit unse Geschlecht un behandelte unse Vadders övel un befohl, dat man de jungen Kinner wegschmieten muß, dat se nich lebendig bleeven.
20. To de Tid war Moses geborn un weer en fienes Kind vör GOtt un war dree Monat lang ernährt in sien Vadder sien Hus. 2. Mos. 2, 2. Ebr. [11, 23.] 1. Sam. 16, 12.
21. As he awer utsett worden weer, neem em Pharao sien Dochter up un trock em up as ehren Söhn. 1. Mos. 2, 10.
22. Un Moses war lehrt in all de Egypter ehr Weisheit un weer düchdig in Warken un Worden.
23. Do he awer veertig Jahr old weer, dacht he to besöken sien Bröder, de Kinner Israel. 2. Mos. 2, 11.
24. Un seeg eenen Unrecht lieden, do hölp he den un rächde den, den Leed geschehn dä un slog den Egypter dod.
25. He meen awer, sien Bröder schullen verstahn, dat GOtt dörch sien Hand ehr Heil geven dä, awer se verstunnen dat nich.
26. Un den annern Dag keem he to ehr as se sik mit enanner strieden dä’n un hannelte mit ehr, dat se Freden maken, un sprok: Leeve Männer, ji sünd Bröder, worum deiht eener den annern Unrecht? 2. Mos. 2, 13.
27. De awer sienen Neegsten Unrecht dä, stött em vun sik un sprok: Wokeen hett di över uns sett to den Böversten un Richter?
28. Wullt du mi ock dod maken, as du güstern den Egypter dod makt hest?
29. Moses awer leep weg över düsse Red un war fremd in dat Land Midian, dor tügete he twee Söhns. 2. Mos. 2, 15.
30. Un över veertig Jahr erschien em in de Wüstenie up den Barg Sinai den HErrn Sien Engel, in en Füerflamm in den Busch. 2. Mos. 3, 2. 5. Mos. 3, 16.
31. Do Moses awer dat sehn dä, wunnerte he sik över düt Gesicht. As he awer hento gung, um to sehn, geschehg den HErrn Sien Stimm to em:
32. Ik bün dien Vadders GOtt, Abraham sien GOtt, un Isaak un Jakob ehr GOtt, Moses awer fung an to bevern un dörf dar nich hen kieken. 2. Mos. 3, 6. 15, 16. Matth. [22, 32.]
33. Awer de HErr sprok to em: Treck de Schoh ut vun diene Föt, denn de Stä wo du stahn deihst, is hilliges Land. 2. Mos. 3, 5.
34. Ik hev wol sehn Mien Volk, dat in Egypten is, siene Lieden un hev ehr Süfzer hört, un bün raf kamen se to redden. Un nu kumm her, Ik will di na Egypten schicken. 2. Mos. 3, 10.
35. Düssen Moses, weken se anklagen dä’n un sproken: Wokeen hett di to den Böversten oder Richter sett? Den hett GOtt schickt as enen Böversten un Erlöser, dörch den Engel, de em in den Busch erschienen dä, sien Kraft. 2. Mos. 2, 14.
36. Düsse föhr se rut un dä Wunner un Teken in Egypten, in dat rode Meer, un in de Wüstenie, veertig Jahr. 2. Mos. 7, 10. 14, 21.
37. Düt is Moses, de to de Kinner Israels seggt hett: Enen Propheten ward jug de HErr, jug GOtt, erwecken ut jug Bröder, gliek as mi, den schüllt ji hören. 5. Mos. 18, 15.
38. Düsse is dat, de in de Gemeen in de Wüstenie mit den Engel weer, de mit em reden dä’n up den Barg Sinai, un mit unse Vadders, düsse kreeg dat lebendige Word, uns to geven. 2. Mos. 19, 3.
39. Weken nich wulln gehorsam warden jug Vadders, sonnern stödden em vun sik un kehrden sik torüch mit ehre Harten na Egypten,
40. Un sproken to Aaron: Mak uns Götter, de vör uns hengahn doht, denn wi weeten nich, wat düssen Moses, de uns ut dat Land Egypten föhrt hett, wedderfahrn is. 2. Mos. 32, 1.
41. Un makten en Kalv to de Tid un opferten den Avgott Opfer un weern vergnögt över de Warke vun ehr Hänn.
42. Awer GOtt kehr Sik um un gev se darhen, dat se deenen dä’n dat Heer vun den Himmel; as denn schreben steiht in dat Bok vun de Propheten: Hebbt ji vun dat Hus Israel de veertig Jahr in de Wüstenie Mi ock jemals opfert Opfer un Veh? Jer. 19, 13. Amos. 5, 25.
43. Un ji neemen Moloch sien Hütt an un de Sterns vun jug GOtt Remphan, de Biller, de ji makt harn, se antobeden, un Ik will jug wegschmieten up jensiet Babylonien.
44. Unse Vadders harn de Hütt vun dat Tügnis in de Wüstenie, as He ehr dat anbefahlen har, do He to Moses reden dä, dat he se maken schull na dat Vörbild, dat he sehn har. 2. Mos. 25, 40. 26, 30.
45. Weke unse Vadders ock annehmen dä’n un brochten se mit Josua in dat Land, dat de Heiden inne harn, weke GOtt utstöten dä vör dat Angesicht vun unse Vadders, bet to David siene Tid. Joh. [3, 14.]
46. De funn Gnad bi GOtt un bed, dat he en Hütt finnen much den GOtt Jakobs. 2. Sam. 7, 2. Ps. [132, 5.]
47. Salomon awer bute em en Hus. 1. Kön. 6, 1.
48. Awer de Allerhöchste wahnt nich in Tempels, de mit Hänn makt sünd, as de Prophet spreken deiht:
49. De Himmel is Mien Stohl un de Eer de Fotbank vun Mien Föt; wat wüllt ji Mi denn för en Hus bu’n sprickt de HErr, oder weke is de Stä vun Mien Ruh? Ps. [11, 4.] Jes. 66, 1.
50. Hett nich Mien Hand dat alles makt?
51. Ji Halsstarrigen un Unbeschneedenen an Harten un Ohren, ji wedderstrevt alltid den heiligen GEist, as jug Vadders, so ock ji. 2. Mos. 32, 9.
52. Wokeen Propheten hebbt jug Vadders nich verfolgt un se dod makt, de do tovör verkündigen dä’n de Tokunft vun düssen Gerechden, den Sien Verräders un Mörders ji nu worden sünd. 2. Chron. 36, 16. Matth. [23, 31.]
53. Ji hebbt dat Gesetz kregen dörch de Engel ehr Geschäft un hebbt dat nich hollen. 2. Mos. 20, 1.
54. Do se dat hören dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un se beten de Tähnen tosamen över em.
55. As he awer vull vun den heiligen GEist weer, keek he up gen Himmel un seeg GOtt Sien Herrlichkeit un JEsus stahn to de rechde Hand GOttes, un sprok: Seht, ik seh den Himmel apen un des Minschen Söhn to de Rechden GOttes stahn. 2. Tim. [4, 7.] [8.]
56. Se schreegen awer lut, un höllen ehr Ohren to un störmten eenmödiglich up em in, stötten em to de Stadt rut un steenigten em.
57. Un de Tügen lä’n ehr Kleeder av to enen Jüngling sien Föt, de Saulus heeten dä. Kap. [22, 20.]
58. Un steenigten Stephanus, lut ropen dä un sprok: HErr JEsus, nimm mienen Geist up! 1. Kön. 21, 13. Ebr. [11, 37.] Ps. [31, 6.]
59. He full awer up siene Knee dal un schreeg lut: HErr, beholl ehr düsse Sünn nich! Un as he dat seggt har, schlöp he in. Luk. [22, 23.]