Dat 7. Kapitel.
1. Darup awer, wat ji mi schreven hebbt antwort ik: Dat is gud för den Minschen, dat he keen Fru anfaten deiht.
2. Awer vun wegen de Horeri lat Jedereen sin egen Fru un en Jede ehr egen Mann hebben.
3. Lat den Mann de Fru de schuldige Fründschaft geven, dessülvigen glieken de Fru den Mann.
4. De Fru hett ehr Lief nich in ehr Macht, sonnern de Mann. Dessülvigen glieken hett de Mann sin Lief nich in de Macht, sonnern sin Fru.
5. Lat sik nich Een den Annern enttrecken, dat sie denn mit beide Inwilligung för en korte Tied, so lang dat ji fasten un beden künnt; un kamt denn wedder tosamen, up dat ju de Satan nich versöken doh wegen ju Liederlichkeit.
6. All düt segg ik ju ut guden Willen, un nich, wiel ik mutt.
7. Ik wull awer veel leever, all Minschen weern as ik; awer jedereen hett sin egen Gav vun GOtt, de Een so, de Anner so. Matth. [19, 12.]
8. Ik segg twar de Unbegevenen un Weetfruens: Dat deiht se gud, wenn se ok blievt as ik.
9. Wenn se dat awer nich utholn könnt, so lat se frien; frien is beter as Brunst lieden. 1. Tim. [5, 14.]
10. De Verheiraten awer befehl nich ik, sonnern de HErr, dat de Fru sik nich scheden deiht vun den Mann. 1. Thess. [4, 15.] Matth. [5, 32.]
11. Wenn se sik awer scheden deiht, lat se unverheiratet blieven, oder lat se sik wedder mit ehrn Mann verdregen un lat den Mann de Fru bi sik beholn.
12. De Annern awer segg ik, nich de HErr: Wenn en Broder en unglövig Fru hett un desülvige is tofreden, bi em to wahnen, de schall sik nich vun ehr scheden.
13. Un wenn en Fru en unglövigen Mann hett, un he leet sik dat gefalln, bi ehr to wahnen, de schall sik nich vun em scheden.
14. Denn de unglövige Mann is hilligt dörch de Fru un de unglövige Fru is hilligt dörch den Mann. Sunst weern ju Kinner unrein, nu awer sünd se hillig. Röm. [11, 16.]
15. Wenn awer de Unglövige sik scheden deiht, so lat em sik scheden. De Broder oder de Swester sünd nich bunn in son Fall. GOtt hett uns awer to den Freden beropen. Eph. [2, 14.] [17.]
16. Wat weetst du awer, du Fru, ob du den Mann selig maken warrst? Oder du Mann, wat weetst du, ob du de Fru selig maken warrst? 1. Pet. [3, 1.]
17. Doch so as GOtt an jedereen utdeelt hett, so as de HErr jedereen beropen hett, so schall he wandeln, un so befehl ik dat in alle Gemeenen.
18. Is jemand besneden beropen, so lat em keen Vörhut tügen. Is Jemand in de Vörhut beropen, de lat sik nich besnieden.
19. De Besniedung is Nicks un de Vörhut is Nicks, sonnern GOtt Sin Gebot holn is wat. Gal. [5, 6.] [6, 15.]
20. Lat Jedereen in den Berop blieven, in den he beropen is. v. [17.] [24.] Eph. [4, 1.]
21. Büst du beropen as Knecht, frag dar Nicks na, kannst du awer frie warrn, so mak veelmehr darvun Gebruck.
22. Denn wokeen as Knecht beropen is in den HErrn, de is frie makt vun den HErrn, dessülvigen glieken, wokeen as en frie Mann beropen is, de is Christus Sin Knecht. Joh. [8, 36.] Eph. [6, 6.]
23. Ji sünd düer kofft, ward nich de Minschen ehr Knechts. Kap. [6, 20.] 1. Pet. [1, 18.] [19.]
24. Lat jedereen, leeve Bröder, darin bi GOtt blieven, worin he beropen is.
25. Wat de Jumfern angeiht, so hef ik keen Gebot vun den HErrn; ik segg awer min Meenung, as ik Barmhartigkeit vun den HErrn kregen hef, tru to sien.
26. So meen ik nu, dat sie gud wegen de gegenwärtige Noth, dat dat gud för den Minschen is, so to sien. Jer. 16, 2.
27. Büst du an en Fru bunn, so sök nich, los to warrn; büst du awer los vun en Fru, so sök keen Fru.
28. Wenn du awer friet hest, so hest du keen Sünd dahn, un wenn en Jungfru friet, so sündigt se nich; doch warrn solke Drövsal an ehren Lief hebben. Ik verschon se awer geern darmit.
29. Dat segg ik awer, leeve Brüder, de Tied is kort. Un dennoch is dat de Meenung: De dar Fruens hebbt, lat se sien, as harrn se keen, un de dar weent, as weenen se nich. Röm. [13, 11.]
30. Un de sik freuen doht, as freut se sik nich, un de dar höpt, as harrn se Nicks;
31. Un de düsse Welt brukt, as brukt se desülvige nich, denn düsse Welt ehr Wesen vergeiht. 1. Joh. [2, 17.]
32. Ik wull awer, dat ji ahn Sorg weert. Wer ledig is, de sorgt wat den HErrn tohört, wa he den HErrn gefallt.
33. Wokeen awer friet, de sorgt wat de Welt tohört, woans he de Fru gefalln kann. Dar is en Unnerscheed twischen en Fru un en Jumfer. Eph. [5, 29.]
34. Weke nich frien deiht, de sorgt, wat den HErrn tohört, up dat se hillig sie, beides an Lief un an Seel; weke awer frien deiht, de sorgt, wat de Welt tohört, woans se den Mann gefalln kann.
35. All düt awer segg ik to ju Nutzen, nich dat ik ju en Strick um den Hals smieten doh, sonnern darto, dat dat sien is un dat ji ümmer un ahn Umständ den HErrn deenen könnt.
36. Wenn awer Jemand sik dünken lett, dat gung nich gud an mit sin Jumfer, wiel se eben mannbar is, un dat will nich anners sien, so lat em dohn wat he will, he sündigt nich, lat he se frien laten.
37. Wenn sik Een awer fast vörnehmen deiht, wiel he dat nich nödig hett un sin frien Willen hett un in sin Hart besluten deiht, sin Jumfer so blieven to laten, de deiht wol.
38. Endlich, weke heirathen deiht, de deiht wol, weke awer nich heirathen deiht, de deiht beter.
39. En Fru is fast an dat Gesetz, so lang ehr Mann leven deiht, wenn awer ehr Mann dod blift, is se frie, sik to verheirathen mit wen se will; awer lat dat in den HErrn geschehn. Röm. [7, 2.]
40. Seliger is se awer, wenn se so blieven deiht, na min Meenung. Ik hol awer darför, ik hef ok GOtt Sin GEist.