De 109. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still!
2. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen;
3. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak.
4. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä.
5. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. Ps. [35, 12.]
6. Sett Gottlose öwer em, un de Satan mutt stahn to sin rechte Hand.
7. Wer sik vun desülvigen lehren lett, den sin Leven mutt gottlos sin un sin Gebet mutt Sünn sin.
8. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Apost. [1, 20.]
9. Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru.
10. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd.
11. De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern.
12. Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen.
13. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. Ps. [21, 11.]
14. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. 2. Mos. 20, 5.
15. De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer.
16. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull.
17. Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven.
18. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken;
19. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht.
20. All düt schall de wedderfahren vun den HErrn, de mi towedder sünd un Böses gegen min Seel reden doht.
21. Awer Du, HErr, HErr, wes’ Du mit mi wegen Din Namen, denn Din Gnad is min Trost, rett mi doch!
22. Denn ik bün arm un elend, min Hart is tweislagen in mi. Ps. [40, 18.]
23. Ik fahr darhen as en Schatten, de verdreven ward, un ward weg jagt as de Heuschrecken. Hiob. 14, 2. Ps. [144, 4.]
24. Min Knee sünd swach vun Fasten un min Fleesch is mager un hett keen Fett. Ps. [31, 11.]
25. Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. Mat. 27, 39.
26. Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad,
27. Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst.
28. Flucht se, so segen Du. Sett se sik gegen mi, so möt se to Schann warrn, awer Din Knecht mutt sik freuen. 1. Cor. [4, 12.]
29. Min Weddersakers möt mit Schimp antrocken warrn un mit ehr Schann bekleedt warrn, as mit en Rock. Ps. [35, 26.]
30. Ik will den HErrn veel danken mit min Mund un vun Em grotspreken mank Veele. Ps. [22, 23.]
31. Denn He steiht to de rechte Hand vun den Armen, dat He em helpen deiht vun de, de sin Leven verurdeelt. Ps. [16, 8.]