De 115. Psalm.
1. Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit!
2. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt?
3. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. Ps. [135, 6.]
4. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Ps. [135, 15.]
5. Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; Weish. 15, 15.
6. Se hebbt Ohren un hört nich; se hebbt Näsen un rükt nich;
7. Se hebbt Hann un griept nich; Föt hebbt se un gaht nich, un snackt nich dörch ehr Hals. Hab. 2, 19.
8. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Weish. 14, 9.
9. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild.
10. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild.
11. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild.
12. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus;
13. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot.
14. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner.
15. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. 1. Mos. 26, 29.
16. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven.
17. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Ps. [6, 6.] Jes. 38, 18.
18. Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja.