De 2. Psalm.
1. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. Ps. [22, 7.] [13.] Apost. [4, 25.]
2. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ps. [48, 5.] [31, 14.]
3. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels.
4. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se.
5. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken.
6. Awer ik hef min König insett up minen hilligen Barg Zion. Spr. 8, 23.
7. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Apost. [13, 33.] Ebr. [1, 5.] [5, 5.]
8. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Ps. [16, 6.] [82, 8.]
9. Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Jes. 11, 4. Offenb. [2, 27.] Ps. [18, 39.]
10. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Weish. 6, 2.
11. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Phil. [2, 12.]
12. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. 5. Mos. 18, 15. 19.