De 73. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is.
2. Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Ps. [94, 18.]
3. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Jer. 12, 1. Hiob. 21, 7.
4. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast.
5. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen.
6. Darum mutt ehr Trotzen en köstlich Ding sin, un ehr Frevel mutt wol dahn heten.
7. Ehr Person makt sik breet as en fett’ Wanst, se doht All’, wat se sik denkt. Hiob. 15, 77.
8. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum.
9. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern.
10. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water.
11. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Ps. [10, 11.]
12. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek.
13. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh?
14. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar.
15. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd.
16. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar.
17. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä.
18. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. Hiob. 21, 17.
19. Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Ps. [109, 13.]
20. As en Drom, wenn Een upwaken deiht, so makst Du, HErr, ehr Bild in de Stadt verächtlich. Ps. [103, 16.]
21. Awer dat deiht mi weh in Harten un stickt mi in min Neeren,
22. Dat ik mutt en Narr sin un nicks weeten un mutt as en Deerd sin vör Di.
23. Dennoch bliev ik ümmer bi Di, denn Du hollst mi bi min rechte Hand,
24. Du leitst mi na Din Rath, un nimmst mi toletzt mit Ehren an.
25. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer.
26. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. Klagel. 3, 24.
27. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht.
28. Awer dat is min Freud, dat ik mi to GOtt holen doh, un min Toversicht sett up den HErrn, HErrn, dat ik verkündige all Sin Dohn.