De 78. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Asaph.
Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. Spr. 8, 5.
2. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Ps. [49, 4.] [5.] Matth. [13, 35.]
3. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Joel. 1, 3.
4. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett.
5. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren;
6. Up dat de Nakamen lernten un de Kinner, de noch schüllt geboren warrn, wenn se upkeemen, dat se ok ehr Kinner dat verkündigen dän;
7. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn,
8. Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. 5. Mos. 32, 5. 6, 28.
9. As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Ps. [140, 8.]
10. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln.
11. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr.
12. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan.
13. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. 2. Mos. 14, 21. 22.
14. He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. 2. Mos. 13, 21.
15. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. 2. Mos. 17, 6. Ps. [105, 41.]
16. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme.
17. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste,
18. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, 1. Cor. [10, 9.] 4. Mos. 11, 4.
19. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste.
20. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen?
21. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel,
22. Dat se nich glöven dän an GOtt un up Sin Help nich höpten.
23. Un He gebo’ de Wolken darbaben un dä up de Döhr vun den Himmel,
24. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 4. 14.
25. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Weish. 16, 20.
26. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind.
27. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See.
28. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. 4. Mos. 11, 31.
29. Dar eten se un warn allto satt. He leet se ehr Lust büßen.
30. As se nu ehr Lust büßt harrn un noch darvun eten dän,
31. Dar keem GOtt Sin Torn öwer se un broch de Vörnehmsten mank ehr um un slog dal de Jünglinge vun Israel. 4. Mos. 11, 33.
32. Awer bi all dat sündigten se noch mehr un glövten nich an Sine Wunner. Ps. [106, 24.]
33. Darum leet He se starven, dat se nicks kriegen dän un mussen ehr Levdag plagt sin.
34. Wenn He se würgen dä, söchten se Em un kehrten sik tiedig to GOtt.
35. Un dachen, dat GOtt ehr Hart is un GOtt, de Högste, ehr Erlöser wesen deiht. Ps. [19, 15.]
36. Un hüchelten Em mit ehren Mund un logen Em mit ehr Tung wat vör.
37. Awer ehr Hart weer nich fast an Em un hollen nich tru an Sin Bund. Matth. [15, 8.]
38. He awer weer barmhartig un vergev de Missedaht un vertilgte se nich un wende ok Sin Torn af un let nich Sin ganzen Grimm över se gahn.
39. Denn He bedach, dat se Fleesch sünd, en Wind, de darhen fahren deiht un nich wedder kummt.
40. Se vertörnten Em gar oft in de Wüste un makten Em unwillig in de öden Gegenden.
41. Se versöchten GOtt ümmer wedder un meisterten den Hilligen in Israel.
42. Se dachten nich an Sin Hand den Dag, as He se vun de Fiend erlösen dä.
43. As He denn Sin Teken in Egypten dahn harr un Sin Wunner in dat Land Zoan;
44. As He ehr Water in Blod wandeln dä, dat se ut ehr Beken nich drinken kunnen. 2. Mos. 7, 20.
45. As He bös Gewürm mank ehr schicken dä, de se freten un Poggen, de se to Grund richten dähn. 2. Mos. 8, 6. 24.
46. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken.
47. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; 2. Mos. 9, 25.
48. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen;
49. As He böse Engel mank se schick in Sin grimmigen Torn un leet se toven un wüthen un Leed dohn.
50. As He Sin Torn leet fortgahn un ehre Seelen vör den Dod nich schon’ un leet ehr Veeh an de Pest starven; 2. Mos. 9, 6. 9.
51. As He alle Erstgeburt in Egypten slog, de eersten Arven in Ham sin Hütten. 2. Mos. 12, 29.
52. Un leet Sin Volk uttrecken as Schap un föhr se as en Heerde in de Wüste. Ps. [77, 21.]
53. Un He leid se seker, dat se nich bang to sin brukten, awer ehr Fiend bedeck de See. 2. Mos. 14, 19. 22. 27.
54. Un broch se in Sin hillig Grenz, to düssen Barg, den Sin rechte Hand erworben hett. Ps. [80, 16.] [18.]
55. Un verdreev vör se her de Völker un leet ehr dat Arfdeel utdeelen un leet in de Annern ehr Hütten dat Volk Israel wahnen. Ps. [44, 3.]
56. Awer se versöchten un vertörnten GOtt, den Högsten, un heeln Sin Tügnisse nich;
57. Un fulln torügg un verachten Allns, as ehr Vaders un wenden sik torügg, gliek as en losen Bagen, Hos. 7, 16.
58. Un vertörnten Em mit ehr Hochmoth un reizten Em mit ehr Afgötter.
59. Un as GOtt dat hör, war He vertörnt un smeet Israel weg;
60. Dat He Sin Wahnung to Silo fahren leet, de Hütt, wo He mank de Minschen wahnen dä; 1. Sam. 4, 11.
61. Un gev ehr Macht in dat Gefängniß un ehr Herrlichkeit in de Hand vun ehr Fiend;
62. Un öwergev Sin Volk in dat Schwerdt, un war vertörnt öwer Sin Arfdeel.
63. Ehre jungen Lüd freet dat Füer un ehr Jungfern mussen ahn Friers blieven. Hiob. 1, 16.
64. Ehre Preesters fullen dörch dat Schwerdt un weern keen Wittfruens, de da weenen schulln. 1. Sam. 22, 17.
65. Un de HErr wak up, as Een, de slapen hett; as en Starken juchen deiht, de vun den Wien kummt.
66. Un slog Sin Fiend vun achtern un hung em ewig Schann an. 1. Sam. 5, 6.
67. Un smeet Josephs Hütt weg un wähl nich den Stamm Ephraim,
68. Sonnern wähl den Stamm Juda, den Barg Zion, weken He leef harr.
69. Un bu Sin Hilligdom hoch, as en Land, dat ewig fast stahn schall.
70. Un wähl Sin Knecht David un nehm em vun de Schapstallen; 1. Sam. 16, 11.
71. Vun de sögenden Schap hal He em, dat He Sin Volk Jacob weiden schull un Sin Arfdeel Israel. 2. Sam. 5, 2.
72. Un He weid se ok mit alle Tru un regeer se mit all Fliet.