De Epistel St. Judä.
1. Judas, een vun JEsus Christus Sin Knechts, awer en Broder vun Jakobus, de dar hilligt sünd in GOtt den Vader un in JEsus Christus bewahrt. Matth. [13, 55.] Luk. [6, 16.]
2. GOtt gev ju veel Barmhartigkeit un Freden un Leev!
3. Min Leeven, nadem ik vör harr, ju to schrieven vun uns all ehr Heil, heel ik dat för nödig, ju mit Schriften to vermahnen, dat ji vör de Glov kämpfen doht, de eenmal de Hilligen öwergeven is. Phil. [1, 27.] 1. Tim. [1, 18.]
4. Denn weke Minschen hebbt sik nebenbi insleken, vun de vör Tieden schreven is, to ehr egen Straf; de sünd gottlos un treckt unsen GOtt Sin Gnad up Mothwillen, un striedt GOtt af un unsen HErrn JEsus Christus, den eenigen Herrscher. Tit. [1, 16.]
5. Ik will ju awer daran denken helpen, dat ji weeten doht, dat de HErr, as He dat Volk ut Egypten hulp, ton annern Mal de umbroch, de nich gloven dän. 4. Mos. 14, 35. 1. Cor. [10, 5.]
6. Ok de Engel, de ehr Fürstendom nich bewahrt hebbt, sonnern ehr Wahnung verlaten, hollt He bewahrt mit ewige Keden in Düsternis to den groten Dag sin Gericht. Joh. [8, 44.] 2. Pet. [2, 4.]
7. Gliek as Sodom un Gomorra, un de umliggenden Städ’, de gliek as düsse uthort hebbt un na anner Fleesch gahn sünd, to en Exempel sett sünd un de Pien vun dat ewig Füer lieden doht. 1. Mos. 19, 24. 25.
8. Dessülvigenglieken sünd ok düsse Drömers, de dat Fleesch besmutzt, de Herrschaften veracht, un de Majestäten lästern doht. 2. Mos. 22, 28. 2. Pet. [2, 10.] [11.]
9. Michael awer, de Erzengel, as he mit den Düvel streed, un mit em öwer Moses sin Lieknam reden dä, dörf dat Ordeel vun de Lästerung nich fälln, sonnern sprok: De HErr ward di strafen! Dan. 12, 1. Zach. 3, 2.
10. Düsse awer lästert, wo se Nicks vun af weet un verdarvt in Allns, wat se fleeschlich kennt, as de unvernünftigen Deerder. 2. Pet. [2, 12.]
11. Weh se! Denn se gaht Kain sin Weg un fallt in Balaam sin Irrdom, blot um to geneeten, un kamt um in Korah sin Wedderspreken. 1. Mos. 4, 8. Offenb. [2, 14.] 4. Mos. 16, 1. 31.
12. Düsse sünd Schannplacken bi ju Leevtieden, indem se ohne Schann tosamen fret, un sik sülvst plegt, se sünd Wolken ahn Water, de de Wind umher drieven deiht, kahle un unfruchtbare Böm, twee Mal storven un ahn Wottel.
13. Wilde Waggen up de See, de ehr egen Schann utschömt. Irrsteerns, för weke upbewahrt is Dunkel vun Düsternis in Ewigkeit.
14. Vun düsse hett awer ok prophezeit Enoch, de söbente vun Adam, un spraken: Süh, de HErr kummt mit veele dusend Hillige, 1. Mos. 5, 21.
15. Gericht to holn öwer All, un to strafen all ehr Gottlosen, för all ehrn gottlosen Wandel sin Wark, womit se gottlos west sünd, un för all dat Harte, dat de gottlosen Sünders gegen Em redt hebbt. Matth. [25, 31.] [12, 36.]
16. Düsse sünd de Querköpp, untofreden mit GOtt un Welt, de na ehr Lust wandelt, un ehr Mund sprickt grothalsige Wör’ un acht dat Ansehn vun en Person na den Nutzen darvun. Ps. [17, 10.]
17. Ji awer, min Leeven, denkt an de Wör’, de fröher seggt sünd vun unsen HErrn JEsus Christus Sin Apostels;
18. As se ju sän, dat to de letzte Tied Spötters wesen ward, de na ehr egen Lüst an dat gottlose Wesen wandelt. 1. Tim. [4, 1.] 2. Pet. [3, 3.]
19. Düsse sünd dat, de sik afsonnert; Fleeschliche, de keen Geist hebbt. Spr. 18, 1.
20. Ji awer, min Leeven, but ju up ju allerhilligsten Glov, dörch den hilligen GEist un bedt, v. [3.] Kol. [1, 23.] [2, 7.]
21. Bewahrt ju in de Leev to GOtt un tövt up unsen HErrn JEsus Christus Sin Barmhartigkeit to dat ewige Leven. 1. Cor. [1, 7.]
22. Un hebbt Mitleed mit weke, nadem ji se vun de Annern afsonnert,
23. Makt wek mit Furcht selig un riet se ut dat Füer un haßt dat Fleesch sin plackigen Rock. Amos. 4, 11. Zach. 3, 2. Röm. [11, 14.] Jak. [5, 19.] [20.] Jes. 64, 6.
24. Den awer, de ju ahn Fehler behöden un vör dat Angesicht vun Sin Herrlichkeit ahn Straf mit Freud stellen kann;
25. Den GOtt, de alleen klok is, unsen HEiland, wes’ Ehr un Majestät un Gewalt un Macht, nu un in alle Ewigkeit! Amen. Röm. [16, 27.] 1. Tim. [1, 17.]