Scholmeiste Boars
von
John Brinckman.
Scholmeiste Boars — je de was echt
un de vestünn to backsen[142],
un ümme hett sien Sprüch he seggt,
wull he üns aw eng jacksen[143].
Ens set bi’t saewt[144] Gebot ick wiß
un künn nich rut mi trecken[145]:
— „Je,“ röp he dunn, „all wat nich is,
doa kan’n ook nicks vun seggen!
„Na, kumm ens rut doa ut dien Bänk,
wat helpt all dat Bisinnen!
denn wat en nich velüst[146], dat, denk
ich, kann en ook nich finnen!“
Sien Fust[147] was knakendrög[148] un swer;
irst hett se aw mie knuffelt,
backst linksch un rechtsch mie nahst[149] un sär:
— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“
Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,
grar as mit iesen Klannen[151]
un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —
en Düwel’s äwe’n annen[152]!
„Wen alltoneeg[153] an’n Graben führt,
is oft all’ rinne schaten[154], —
un wen de Koh to eegen hührt,
möt ’s ook an’n Swanz anfaten!
„Man nich so ängstlich, dreig die ründ,
dat geit di nich an’t Leben;
süh, Murjahn was’n steenolt Hund
un müß sick doch noch geben.
„Sonn Pott, sonn Stülp[155], — sonn Boom, sonn Block,
sonn Woar, mien Sähn, sonn Drüttel[156]!
Dat Hemd is nege[157] as de Rock, —
nu treck[158] ens aw dien Kittel!“
Un as ick dunn vespreken deer,
wat ick nu betern wull mie, —
doa langt he flink den Tagel[159] her
un slög för blind un dull mie.
„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,
dat künn mie doch bilur’n[161];
vespreken dohn de Eddellühr,
man hollen dohn de Bur’n!“ —
Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,
schrie driest to! Du schast blarren!
Unglück harr stets ’ne scharpe Tung,
un de perrt Pogg de quarren[163].
„So heet, as ick die dat upfüll,
brukst du’t jo nich to eeten;
wenn sick dien Tung vebrennen schüll,
möst du die’t sülst biemeeten[164]!“ —
— „Mien Puckel,“ schreg’k, „möt gäl un grön[165],
mien lew Herr Boars, all wesen!“ —
Dunn särr he: „Unwennt Arbeit, Sähn,
dat’s ümme so, bringt Kwesen[166].
„Süh, Moltspriet hührt to Suerkohl[167] —
sonn Säg, mien Sähn, sonn Farken[168], —
fuhl Lühr kam’ uppen güllen Stohl[169], —
dat wast nu sacht die marken!“ — —
Günd, achter de Blompütt[170]
von
Johann Meyer.
Günd, achter de Blompütt, schreeg öwer de Strat,
Persepter[171] sin Döchder — dat is di en Staat!
Persepter sin Lischen, sin Witjen un Trin,
dree Deerns, als dree Rosen, künnt all dree all fri’n[172].
Wa hebbt se för Haar, — rein so blank un so glatt!
un Ogen[173], — de Swarte, als Aalbein so swatt[174],
de Gehle[175], — so blau als Vergißmeinnichtblom,
de Brune, — so brun als Kastanjen vun’n Bom.
Se danzt un se springt un se hüppt als en Reh,
sünd rot, als en Ros’, un so witt, als de Snee,
se singt, als en Drossel, un lacht, als en Duv[176],
un scheert sick den Deuwel um Hochtid un Huv[177].
Günd, achter de Blompütt, schreeg öwer de Strat,
Persepter sin Döchder — dat is di en Staat!
Un schull ick een rutnehm’n[178], un günn[179] he mi een,
ick sä: „Herr Persepter, all dree — oder keen!“ —