Spatz
von
Klaus Groth.
„Lütt Ebbe[56], kumm ropper, hier babn na de Föst[57],
krup ünner[58], ja kik mal, hier bu’t wi en Nest.
Du sittst as Gardrutjen[59] er Hahn ünnert Bett,
as en Mus in en Heeddis[60], wa nett, o wa nett!“ —
„Du Spitzbov, du Gaudeef[61], man weg, ga man weg!
Weest noch vergangn Jahr? O wa slech, o wa slech!
Wa seet ik un brö[62], harr ni Korn oder Kröm[63],
un Spatz flog to Dörp, räsonneer in de Böm.
„Du Spitzbov! du Gaudeef!“ — „Lütt Ebbe, swig still,
vuntjahr[64] ward’t ganz anners: will mi betern — ik will!
Mi steken de Fettdun[65] — kumm, kik mal, wa schön!
Vuntjahr ward dat anners, schast[66] sehn, schast mal sehn!
„He Hadbar[67] kumt bald, wahnt uns dicht aewern Kopp,
bu’t en Hus as en Korf[68], stellt sik baben derop[69],
op een Been, opt anner, de Näs inne Flünk[70]!
Wa klappert he fründli: „Gudn Morn, Nawer Lünk[71]!“
„Un denn schint de Sünn hier lankt Dack[72] rein so blank,
un denn trekt de Rok hier vunn Schösteen hentlank[73],
un denn kumt Annstina mit Weten und Kaff[74]:
Tuck, tuck! — Kikriki! un wi beidn krigt wat af.
„Ok heff ik man sehn, hier de Koppel int Gras:
Nawer Anton will Rogg sei’n[75], dat kumt uns to paß;
un denn hier de Bom vaer uns Kinner to fleegn,
un wi merrn dermank[76], watn Vergnögn, watn Vergnögn!“
„Du Spitzbov, lat sehn: dats dat Nest, dats dat Nest?
Mak to, un hal Feddern un Dun[77], dats dat best!
Ol Anton sin Pudelmütz liggt günd achtern Tun[78]:
Plück as, mak man to, lats man bu’n, lats man bu’n!“
Dat is ’e[79]
von
Fritz Reuter.
Dat giwwt so’n Lüd’[80], dei hewwen Strid[81] mit jeden,
dei mit ehr in Gesellschaft sitt[82],
un ihre[83] sünd sei nich taufreden[84],
bet Ein sei köpplings ’ruter smitt[85].
Korl Stänker was so’n slimmen Gast,
un einen rechten Ekel[86] was’t,
un wo wat los was, dor was hei,
un ümmer gawwt ’ne Demolei[87].
Na, mal was denn tau Stargard[88] Ball;
un wat dat heit[89], dat weit[90] wi all:
tau Stargard Ball in ollen Tiden[91],
dat wull wat Richtiges bedüden[92],
dor danzten ’s bet an hellig Sünn[93],
un wer denn nich mihr stahen künn[94],
dei danzte up den Kopp herüm.
Na, as dat kamm so gegen Morgen,
lett Korl den Kutscher ’ran besorgen.
De Kutscher höllt twei lang, twei breid[95],
de Kutscher höllt, hei weit Bescheid. —
Nu kümmt Ein stramm de Trepp hendal[96],
de Husknecht seggt: „Dat is din Herr.“
„Ne,“ seggt Jehann, „dat ’s anners wer[97],
min Herr, dei sitt un drinkt noch mal.“ —
En anner kümmt in lichten Draf[98],
so recht behen’n de Trepp heraf,
de Husknecht seggt: „Paß up, Jehann,
dat is din Herr!“ — „Ne,“ seggt de Kutscher,
„dat is hei nich, dat is so ’n Flutscher[99];
min Herr, dei kümmt ganz anners ’ran.“
Mit einmal ward dat dor en Larm
un en Spektakel — Gott erbarm!
Ein ward de Trepp herunner smeten[100],
dunn seggt de Kutscher: „Holt en beten[101]!“
Un horkt un fött[102] sin Mähren wisser[103]:
„Na smit em mi man ’rin, dat is ’e[104].“
De blinne[105] Schausterjung’
von
Fritz Reuter.
„Ach, Meister! Meister! ach, ick unglückselig Kind!
Wo geiht[106] mi dit? Herr Je, du mein!
Ach, Meister! Ick bün stockenblind,
ick kann ok nich en Spirken seihn[107]!“
De Meister smitt[108] den Leisten weg,
hei smitt den Spannreim[109] in de Eck
un löppt[110] nah sinen Jungen hen:
„Herr Gott doch, Jung’! Wo is di denn?“
„Ach, Meister! Meister! Kiken S’ hir[111]!
Ick seih de Botter[112] up’t Brot nich mihr!“
De Meister nimmt dat Botterbrot,
bekikt dat nipp von vörn un hinn’n[113]:
„So slag’ doch Gott den Düwel dod!
Ich sülwst kann ok kein Botter finn’n.
Nu, täuw[114]!“ Hei geiht tau de Fru Meistern hen
un seggt tau ehr: „Wat makst du denn?
Wo is hir Botter up dat Brot?
Dor slag’ doch Gott den Düwel dod!“ —
„Is dat nich gaud för so en Jungen?
Ji sünd man all so’n Leckertungen[115];
ji müggten[116] Hus un Hof vertehren[117],
un ick sall fingerdick upsmeeren[118].
So geiht dat noch nich los! Prahl sacht[119]!
De Botter gelt en Grösch’ner acht[120].“
„Ih, Mudder, ward’ man nich glik bös,
hest du denn nich en beten Kes’[121]?“
Un richtig! Sei lett sick bedüden[122]
un deiht den Jungen Kes’ upsniden.
De Meister bringt dat Botterbrot herin,
giwwt dat den Jungen hen un fröggt[123],
ob sick sin Blindheit nu hadd leggt[124],
un ob hei wedder seihen künn.
„Ja, Meister,“ seggt de Jung’ ganz swipp[125],
„ja, Meister, ja! Ick seih so nipp,
as hadd ’ck ’ne Brill up mine Näs’,
ick seih dat Brot all[126] dörch den Kes’.“
Snider-Begnäugen[127]
von
Fritz Reuter.
Dor was mal eins en lütten Mann,
hadd Hosen an,
hadd kunterbunte[128] Hosen an,
en fipprig[129] Röckschen un so wider,
un was von Profeßschon en Snider[130],
un sporsam was hei hellschen[131].
Dei seggt tau sinen Jungen: „Hal[132]
uns doch enmal
den Hiringsschwanz von’n Baen hendal[133],
för mi en Finzel[134], di en Finzel
un mine Fru hal ok en Finzel,
un’n Finzel, den’n lat liggen.“
De drei, de sitten üm den Disch.
De Jung’ will frisch
inhauen up sin Finzel Fisch,
dunn ritt de Meister mit de Gabel
de Hälft em weg vör sinen Snabel:
„’t künn up de Nacht di schaden!
„Du frettst di ganz ut Rick un Schick[135],
du ward’st tau dick.“ —
Fru Meistern nimmt dat anner Stück:
„Du frettst di noch ut Rand und Band,
bringst Hungersnot noch in dat Land,
wi will’n kin Fettswin[136] mästen.“
De Jung’ steiht trurig up un schüwwt[137]
mit eine Tüft[138]
nah’n Baen herup un sitt un riwwt[139]
an’t Schapp[140], wo noch de Finzel steiht,
mit sine Tüft: „Wer weit[141]? Wer weit?
Sei künn doch dornah smecken.“