XII.
SAGA ÓLAFS KONÚNGS TRYGGVASONAR.
Bardagi í Storð.
Hákon konúngr hafði þá fylkt liði síno, ok segja menn at hann steypti af sèr brynjunni áðr orrostan tækist; Hákon konúngr valdi mjök menn með sèr í hirð at afli ok hreysti, svâ sem gert hafði Haraldr konúngr faðir hans; þar var þá með konúngi Þorálfr hinn sterki Skólmsson, ok gekk á aðra hlið konúngi; hann hafði hjálm ok skjöld, kesju ok sverð þat er kallat var Fetbreiðr; þat var mælt at þeir Hákon konúngr væri jafnsterkir; þessa getr Þórðr Sjáreksson í drápu þeirri er hann orti um Þórálf:
Þar er bavðbarðir börðust
bands jó draugar landa
lystr gekk herr til hjörva
hnitz í Storð á Fitjum:
ok gimslöngvir gánga
gífrs hlèmána drífu
nausta blaks hit næsta
Norðmanna gram þorði.
En er fylkíngar gengu saman, var fyrst skotit spjótum, þvínæst brugðu menn sverðum; Gerðist þá orostan óð ok mannskjæd; Hákon konúngr ok Þórálfr gengu þá fram um merkin ok hjöggu til beggja handa; Hákon konúngr var auðkendr, meiri enn aðrir menn, lýsti ok mjök af hjálmi hans er sólin shein á; þá varð vopnaburðr mikill at konúngi; tók þá Eyvindr Finnsson hatt einn, ok setti yfir hjálm konúngsins; þá kallaði hátt Eyvindr Skreyja: leynist hann nú Norðmanna konúngr, eðr hefir hann flýit, þvíat horfinn er nú gullhjálmrinn? Eyvindr ok Álfr bróðir hans gengu þá hart fram svâ sem óðir ok galnir væri, hjöggu til beggja handa; þa mælti Hákon konúngr hátt til Eyvindar: haltu svâ fram stefnunni ef þú vill finna hann Norðmanna konúng, Var þá skampt at bíða at Eyvindr kom þar, reiddi upp sverþit ok hjó til konúngs; Þórálfr skaut við honum Eyvindi skildinum, svâ at hann stakaði við; konúngr tók þá tveim höndum sverþit Kvernbít, ok hjó til Eyvindar, klauf hjálminn ok höfuðit alt í herþar niðr; í því bili drap Þórálfr Álf Askmann. Svâ segir Eyvindr Skáldaspillir:
Veit ek at beit enn bitri
byggvíng meðal dyggvan
búlka skiðs or báðum
benvöndr konúngs höndum:
úfælinnklauf ála
eldraugar skör hauga
gullhjaltaðum galtar
grandráðr Dana brandi.
Eptir fall þeirra bræðra gekk Hákon konúngr svâ hart fram at alt hravkk fur honum; sló þá felmt ok flótta á lið Eiríks sona, en Hákon konúngr var í öndverðri sinni fylkíng, ok fylgði fast flóttamönnum, ok hjó tídt ok hart; þá fló ör ein, er Fleinn er kallaðr, ok kom í hönd Hákoni konúngi uppi í músina firir neþan öxl, ok er þat margra manna sögn at skósveinn Gunnhildar, sá er Kispíngr er nefndr, ljóp fram í þysinn ok kallaði: gefi rúm konúngs bananum, ok skaut þá fleinnum til konúngs; en sumir segja at engi vissi hverr skaut; má þat ok vel vera, firir því at örvar ok spjót ok önnur skotvâpn flugu svâ þykkt sem drífa; fjöldi manns fèll þar af Eiríks sonum, en honúngarnir allir komust á skipin, ok rèro þegar undan, en Hákonar menn eptir þeim; svâ segir Þórðr Sjáreksson:
Varði víga myrðir
vídt svá skal frið slíta
jöfur vildo þann eldast
öndvert fólk á löndum:
starf hófst upp, þá er arfi
ótta vanr á flótta
gulls er gramr var fallinn
Gunnhildar kom sunnan.
Þrót var sýnt þá er settust
sinn róðr við þraum stinna
maðr lèt önd ok annarr
úfár bændr sárir
afreks veit þat er jöfri
allríkr í styr slíkum
göndlar njörðr sá er gerði
gekk næst hugins drekku.
XIII.
MODERN SWEDISH.
FRITHIOFS SAGA.
XI.
Frithiof hos Angantyr.